Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၁၀၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">နာရူတိုကမ္ဘာမှ လမ်းစဥ်ခြောက်သွယ်နတ်ဘုရား ဟာဂိုရိုမို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လေရူးတစ်သိုက်က မြောက်ပိုင်းရေခဲကန္တာရကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုက အထူးတလည် ခြောက်ကပ်နေပုံပေါ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​လေဟာနယ်ထဲတွင် လူတစ်စုရပ်နေကြသော်လည်း ရုပ်တုများအလား မည်သူကမျှ အသံမထွက်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>​မိုးနှင့်မြေကြားရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး လူများကို ကြက်သီးထစေ၏။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ယောက်က တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် စကားစပြောလာသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂျီယွန်သူတော်စင်က သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်နေတာ နှစ်သန်းချီနေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေရင်း ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး ဂိုဏ်းကြီးကို အုပ်စိုးနေသော ဤဆရာသခင်များက ဤမျှ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားမျိုး ပြသနေကြသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသည့်အရာက အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းနေသောကြောင့်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်တစ်ပါး။</p> <p> </p> <p>​ထိုမျှမကသေးဘဲ သူတော်စင်ဒုတိယအဆင့်၏ ထိပ်သီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျီးယွင်သူတော်စင် ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>​ထျန်းယောင်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ခြုံကြည့်လိုက်လျှင် သူတော်စင်အဆင့်ရှိသူ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိသော်လည်း ကျီးယွင်သူတော်စင်က ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လူအနည်းငယ်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင်ပင် ကျီးယွင်သူတော်စင်ကို အစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်မှလွဲ၍ သူက အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသင့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ထိုကဲ့သို့သောပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် တစ်ဖက်လူ၏လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကိုပင် ထုတ်သုံးချိန် မရလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ထွက်ပြေးကြ"</p> <p> </p> <p>​အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသော ဒေါသမိုးကြိုးသူတော်စင်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ခြေဆောင့်နင်းကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျီးယွင်သူတော်စင်ပင်လျှင် တစ်ဖက်လူ၏ လက်အောက်တွင် လွယ်လွယ်ကူကူ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူတို့ ဒီမှာဆက်နေလျှင် သေမည့်လမ်းကို စောင့်နေခြင်းနှင့် တူနေပေမည်။</p> <p> </p> <p>​"သွားကြမယ်"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်စုသည်လည်း အိပ်မက်မှ လန့်နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး အသီးသီး ထွက်ပြေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ ဤအကြီးအကဲများသည် ရင့်ကျက်သူများပီပီ လျှပ်စီးလက်တစ်ပြက်အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့အတွက် အကျိုးအရှိဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လူအုပ်ကြီးက အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲကာ ထွက်ပြေးသွားကြသောကြောင့် ထိုအဘိုးအိုက လိုက်ဖမ်းချင်လျှင်တောင်မှ အားလုံးကို ဖမ်းမိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သူတို့၏လုပ်ရပ်များက ထိုအဘိုးအို၏ အမြင်တွင် မည်မျှရယ်စရာကောင်းနေကြောင်းကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအိုက သူ၏ညာဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအိုက သူ၏လက်ဝါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် မိုင်ထောင်ချီကျယ်ဝန်းသော လေဟာနယ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ပို၍အံ့မခန်းဖြစ်စေသောအသံကြီးက လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးချုန်းသံအလား ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ စွမ်းအင်များ စုဆောင်းမိသွားကြပြီး ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>​လက်ချောင်းငါးချောင်းက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လက်ချောင်းအဆစ်များက ဖန်သားရောင် တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​မည်သူကမျှ ဤဧရာမလက်ဝါးကြီး၏ အရွယ်အစား မည်မျှရှိသည်ကို တိတိကျကျ မသိကြသော်လည်း မီတာတစ်သောင်းထက်မက ကြီးမားမည်ဆိုသည်ကိုတော့ အားလုံး သေချာပေါက် သိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများက လွှမ်းမိုးထားပြီး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​မြောက်ပိုင်းရေခဲကန္တာရမှ ထွက်ခွာသွားကြသော ဓားပြများပင်လျှင် နောက်သို့လှည့်ကြည့်မိသွားကြပြီး တုန်လှုပ်သွားကာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုကြီးကို တွေးပင် မတွေးရဲကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ..."</p> <p> </p> <p>​ဒေါသမိုးကြိုးသူတော်စင်နှင့် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှကျင့်ကြံသူများ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏နှလုံးသားများ အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ဒေါသမိုးကြိုးသူတော်စင်နှင့် အခြားသူများမှာ စဉ်းစားချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ထိုဧရာမလက်ဝါးကြီးက သူတို့ကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤဧရာမလက်ဝါးကြီး၏အောက်တွင် အဆုံးအစမဲ့ လေဟာနယ်က မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့လွယ်နေပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ပင့်ကူမျှင်များနှင့်တူသော အက်ကွဲကြောင်းများက အဝေးသို့တိုင် ပြန့်နှံ့သွား၏။</p> <p> </p> <p>​ထိုဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးပင် ခံနိုင်ရည်မရှိတော့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အား..."</p> <p> </p> <p>​ဒေါသမိုးကြိုးသူတော်စင်က မည်မျှပင်အော်ဟစ်နေပါစေ၊ ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများက မည်သို့ပင် အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေပါစေ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့တည်းမဟုတ် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်ကာ ဤဧရာမလက်ဝါးကြီးကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း အရာအားလုံးက သစ်ပင်ကို လှုပ်ခါရန် ကြိုးစားနေသော ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်အလား အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်ခဏ၌ ဧရာမလက်ဝါးကြီး၏ လက်ချောင်းငါးချောင်း ပိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အသံအားလုံးပျောက်ကွယ်သွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​လမ်းပေါ်ရှိ ယွီလင်ကိုယ်ရံတော်သုံးထောင်အပြင် ဤနေရာကို စောင့်ကြည့်နေကြသော မြောက်ပိုင်းရေခဲကန္တာရမှ ဓားပြများအားလုံး ဆွံ့အသွားကြပြီး သူတို့မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​မြောက်ပိုင်းရေခဲကန္တာရ။</p> <p> </p> <p>​ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်များက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ဖန်သားရောင်တောက်ပနေသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးသည်လည်း လောကကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တိုက်များက ပါးလွှာနေပြီး လေပြေလေညင်းများ တိုက်ခတ်နေကာ မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ဤနေရာ၌ သူတော်စင်အဆင့် အရှင်သခင်နှစ်ပါးနှင့် အသွင်ပြောင်းအဆင့်ဆယ့်နှစ်ယောက်တို့ ကျဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက နားလည်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>​လေဟာနယ်ထဲတွင် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသော အဘိုးအိုက ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို၏အရှိန်အဝါက လွင့်မျောနေပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ လှမ်းလျှောက်လာပုံမှာ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ခြေဖြင့်နင်းထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း အဘိုးအို၏အသက်ရှူသံက တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ယခင်က ကောင်းကင်ယံကို ဖိနှိပ်ထားသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေခဲ့လျှင်ပင်...</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါတွင်မူ ထိုအဘိုးအိုသည် မည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရားစွမ်းအားမျှ မရှိသော သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် တူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ရှိနေသူများထဲမှ မည်သူကမျှ အဘိုးအိုကို အထင်သေးဝံ့ခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို၏ဟန်ပန်က သူ၏စွမ်းအားနှင့် ထိုစွမ်းအားများအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ပို၍ပြသနေပြီး လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဖြစ်ကာ ငြိမ်သက်နေချိန်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီလင်ကိုယ်ရံတော်များစွာမှာ ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိဘဲ ချင်ယိ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရန် နေရာယူလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>​ကျောက်ယွင်ပင်လျှင် စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေကာ ငွေရောင်လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အဘိုးအိုကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​'ဒီအဘိုးအိုက အရမ်းကို စွမ်းအားကြီးလွန်းတယ်။ အရှင်မင်းကြီးကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒုက္ခပဲ'</p> <p> </p> <p>​"မဆိုးဘူး"</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအိုက မျက်နှာတွင် ညင်သာသောအပြုံးတစ်ပွင့်နှင့်အတူ ကျောက်ယွင်နှင့် အခြားသူများကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုသော စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ"</p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင် အဘိုးအိုက ချင်ယိထံသို့ ရောက်လာပြီး လင်းယွင်ရွှယ်နှင့် အခြားသူများ၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ချင်ယိကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်ပါယာမင်းဆက်ရဲ့ မှူးမတ်တစ်ပါး ဖြစ်နေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>​ကျောက်ယွင်က ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုပြုံးလိုက်ပြီး ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သူတော်စင်တစ်ပါးကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို သဘောထားတဲ့ ဒီအဘိုးအိုက တကယ်ပဲ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မှူးမတ်လား"</p> <p> </p> <p>​လင်းယွင်ရွှယ်က သူမ၏ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး အံ့သြသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအဘိုးအိုသည် ကျီးယွင်သူတော်စင်နှင့် ဒေါသမိုးကြိုးသူတော်စင်တို့ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်ရုံသာမက ထိုနှစ်ဦးကို လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့်ပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်လိုက်သနည်း။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွင်ရွှယ်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ထျန်းယောင်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ နံပါတ်တစ်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ရီကျန့်နန်းတော်မှ ဓားသခင်ပင်လျှင် ထိုကျီးယွင်သူတော်စင်တို့ နှစ်ပါးကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွင်ရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရီကျန့်နန်းတော်မှ ဓားသခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်က မိုင်တစ်သန်းထက်မက ကွာဟနေသည်ဟု ခံစားမိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အရှင်မင်းကြီးက ဒီလိုအစွမ်းထက်တဲ့သူကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>​လင်းယွင်ရွှယ်၏ လှပသော မျက်လုံးများက ကန်ရေပြင်အလား ကြည်လင်နေပြီး သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟာဂိုရိုမို.. မြန်မြန် ထပါဦး"</p> <p> </p> <p>​ချင်ယိက ပြုံးလိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို ထူပေးရန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​ဤအဘိုးအိုကို ချင်ယိက စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချင်ယိသည် ယခင်က စနစ်တာဝန်နှစ်ခုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ဆင့်ခေါ်ခွင့်သုံးကြိမ် ရရှိခဲ့သည်။ ကျပန်းဆင့်ခေါ်ခွင့်နှစ်ကြိမ်နှင့် သစ္စာခံသီးသန့်ဆင့်ခေါ်ခွင့် တစ်ကြိမ်တို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ပြီးတော့ ဤအဘိုးအိုသည် ချင်ယိ၏သီးသန့်ဆင့်ခေါ်ခွင့်ဖြင့် ခေါ်ယူခံခဲ့ရသူဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို၏အမည်မှာ ဖြစ်ပြီး လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ်နတ်ဘုရားဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် အမြင့်မားဆုံးသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နတ်ဘုရားဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုသည် နာရူတိုကမ္ဘာထဲတွင် ချင်ယိ အလိုချင်ဆုံးသော ဇာတ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူ့ထက် လိုချင်သောသူ မရှိဟုပင် ပြော၍ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ဆင့်ခေါ်ခံရသော ဟာဂိုရိုမိုသည် ချင်ယိကို စိတ်ပျက်စေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဇာတ်ကောင် - ဟာဂိုရိုမို</p> <p> </p> <p>အဆင့်အတန်း - နာရူတိုကမ္ဘာမှ လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ်နတ်ဘုရား</p> <p> </p> <p>အဆင့် - သူတော်စင်သတ္တမအဆင့်</p> <p> </p> <p>လက်နက် - တာအိုရှာဖွေခြင်းကျောက်စိမ်း၊ နတ်ဘုရားသံတောင်ဝှေး</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာ - နတ်ဘုရားကိုယ်ထည်၊ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာ၊ နတ်ဘုရားဥပဒေသ၊ သံသရာမျက်လုံး၊ လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ်၊ ကမ္ဘာမြေပေါက်ကွဲကြယ် စသည်တို့။</p> <p> </p> <p>ပါရမီ - Sအဆင့်</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်သတ္တမအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံဆိုသည်မှာ ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှေးဟောင်းသူတော်စင်တစ်ပါးက ကောင်းကင်ယံအထိ ရောက်ရှိနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ အင်ပါယာမင်းဆက်၏ နောက်ခံအင်အားသည်လည်း မိုးထိအောင် မြင့်တက်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုတစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် ပုလော့မင်းဆက်ကို မည်သည့်စိန်ခေါ်မှုမျိုးကိုမဆို မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်သွားစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save