Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၁၀၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">လဲ့ယန်သူတော်စင် ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကြည်လင်နေသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ထာ့ထျန်းမြို့တော်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာသည့်အလား နေနှင့်လကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အရာခပ်သိမ်းကို လွှမ်းခြုံထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကိုပင် ဖိနှိပ်ထားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေ၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို သေချာပေါက် ရန်စနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင်၏ လူသတ်လိုစိတ်များ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက မီးတောက်များအလား လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကောင်းကင်ထက်ရှိ ထိုသူတော်စင်၏ စွမ်းအားက ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြသနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထျန်းယောင်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ နံပါတ်တစ်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ရီကျန့်နန်းတော်မှ ဓားသခင်ပင်လျှင် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကို ဤကဲ့သို့ ရန်မစရဲခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများက လဲ့ယန်သူတော်စင်၏ ပတ်လည်တွင် ရစ်သိုင်းနေပြီး လေဟာနယ်တစ်ခုလုံးကို တံမြက်လှည်းပစ်လိုက်သည့်အလား ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်ထဲရှိ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အသက်ရှူရ ကြပ်လာပြီး သွေးအန်ထွက်တော့မတတ်ပင် ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်တစ်ပါးကို အဘယ်ကြောင့် အရှင်သခင်ဟုခေါ်ဆိုကြပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာက ကြည်ညိုလေးစားကြသနည်း။</p> <p> </p> <p>​အကြောင်းမှာ သူတော်စင်တစ်ပါးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တာအို သဘောတရားများကို စုစည်းထားပြီး သူ၏ စကားတစ်ခွန်းကပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဥပဒေသ ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်တစ်ပါး ဒေါသထွက်လျှင် လောကကြီးပင် အရောင်ပြောင်းသွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်က တစ်လက်မချင်းစီ အက်ကွဲသွားပြီး လဲ့ယန်သူတော်စင်၏ စွမ်းအားရှေ့တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ မုန်တိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်ထဲမှ လှေငယ်လေးတစ်စင်းအလား အားနည်းလွန်းနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ဤစွမ်းအားမျိုးက ကောင်းကင်ထက်ရှိ ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းက ပင်လယ်ထဲသို့ ရွှံ့ရုပ်လေး ပစ်ချလိုက်သည့်အလား အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ဟွန့်"</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ဆံပင်များက မီးတောက်များအလား လောင်ကျွမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လေမှုတ်သွင်းလိုက်သည့်အလား ကြီးမားလာပြီး ချက်ချင်းပင် မီတာတစ်သောင်းခန့်ရှိသော သူ၏အနောက်မှ မီးတောက်နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီး၏ အရွယ်အစားအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​မီးတောက်နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး နီရဲနေသော သံချပ်ကာအင်္ကျီအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ လဲ့ယန်သူတော်စင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ ဒီလက်ဝါးကြီးကို ဘယ်လိုချိုးဖျက်ပစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ထားလိုက်"</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင်၏ အသံက မိုးခြိမ်းသံအလား ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ဟိန်းဟောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ခုန်ပေါက်နေပြီး လေဟာနယ်ကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင် လဲ့ယန်သူတော်စင်က ခြေဆောင့်နင်းလိုက်ရာ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကိုပါ တုန်ခါသွားစေပြီး ကောင်းကင်ထက်သို့ တည့်မတ်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှေရောင်မီးတောက်များက ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်ကာ လေဟာနယ်ကို ချိုးဖြတ်ပြီး ကမ္ဘာမြေများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား တည့်မတ်စွာ မြင့်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူချိန်က အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြည့်နှက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို မီးတောက်ငရဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေကာ လေဟာနယ်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲသော အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှေရောင်မီးတောက်များက နေမင်းကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မီးတောက်များက ကောင်းကင်ကို သန့်စင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးက မတုန်မလှုပ် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လက်ဝါးပြင်ထဲရှိ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများက လှည့်ပတ်နေပြီး အရာခပ်သိမ်းကို ဖိနှိပ်ထားမည့် အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင် ပြောင်းလဲသွားသော နေကိုထိုးဖောက်မည့် ရွှေရောင်မီးတောက်သည် ယခင်က ဖျက်ဆီးမရနိုင်သော အဟုန်ကို သယ်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် သူက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကြည်လင်နေသည့် လက်ဝါးကြီးနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားရသည်။ ထို့နောက် လဲ့ယန်သူတော်စင် ပြောင်းပြန် လွင့်စင်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင်သည် ချက်ချင်းပင် ပြုတ်ကျလာသော နေမင်းတစ်စင်းအလားဖြစ်သွားပြီး မိုင်ထောင်ချီအဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကာ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်သော မြေကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မြေပြင်ပေါ်တွင် သူက မိုင်ရာချီရှည်လျားသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တောင်တန်းများကို ဝင်တိုက်မိကာ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီးမှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအခိုက်အတန့်တွင်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး သူတို့ မြင်နေရသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ လူတိုင်းက လဲ့ယန်သူတော်စင်သည် ယခင်က သူ၏အစွမ်းကုန် မထုတ်သေးဘူးဟု အကြောင်းပြချက် ပေးချင်လျှင်တောင်မှ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ ဆက်ပြီး မပြောရဲကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင်သည် ထင်ရှားစွာပင် သူ၏ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခဲ့သော်လည်း လေဟာနယ်ထဲသို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>​ထိုကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးကို ခေတ္တမျှပင် တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ပုန်းကွယ်နေသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ထွက်လာအောင် လုပ်ဖို့ဆိုသည်မှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​'ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှိနေတာက ရီကျန့်နန်းတော်ရဲ့ ဓားသခင်လောက် မစွမ်းသာရင်တောင် သိပ်တော့ ကွာမှာမဟုတ်ဘူး'</p> <p> </p> <p>​ကျင့်ကြံသူများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့သော အတွေးများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက အင်ပါယာမင်းဆက်ရဲ့ စွမ်းအားလား"</p> <p> </p> <p>​ကျန်းရီချန်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ တောက်ပလာပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ထက်ရှိ ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးက ထာ့ထျန်းမြို့တော်ဆီသို့ ဆက်လက် ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြပြီး အမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်နေ့လုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ပုလော့မင်းဆက်မှာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ်ဖြစ်သော လဲ့ထျန်းအရှင်သခင်က အံကြိတ်ကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ယခင်က ရရှိထားသော သတင်းများအရ ပုလော့မင်းဆက်သည် မင်းဆက်တစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပြီး မဟာယနဗုဒ္ဓဘာသာတစ်သောင်းဂိုဏ်း၏ အခက်အခဲများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့၏ အင်ပါယာအရှင်သခင်ကို အားကိုးခဲ့ရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မြင့်မြတ်အစီရင်ကြီးဖြင့် ရတနာရှစ်ပါးရဟန္တာများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သတင်းမျိုးစုံတွင် ပုလော့မင်းဆက်၌ ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှိနေကြောင်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မပါဝင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"မီးတောက်"</p> <p> </p> <p>​လူအုပ်ကြီး ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​မြေကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကျောက်ဆောင်များ လွင့်စင်ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက မရေမတွက်နိုင်သော အပျက်အစီးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်ရှိ အချို့သော အဆောက်အအုံများပင် အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်ဘုရားစွမ်းအား။</p> <p> </p> <p>​ဤသည်ကား လဲ့ယန်သူတော်စင် နာမည်ကျော်ကြားလာစေရန် အားထားခဲ့ရသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြစ်ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိနေပြီး သူ၏အပူရှိန်များကို အဆုံးအစမဲ့ ထုတ်လွှတ်နေကာ ထာ့ထျန်းမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထာ့ထျန်းမြို့တော်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ချွေးများ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ရေဓာတ်ခန်းခြောက်ကာ သေဆုံးသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက လဲ့ယန်သူတော်စင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားပဲ။ သူက ဒီနတ်ဘုရားစွမ်းအားနဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့ လူရမ်းကား သန်းရာချီကို ဖိနှိပ်ခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>​လဲ့ထျန်းအရှင်သခင်က ဝမ်းသာသွားပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအားက လဲ့ယန်အရှင်သခင်အား မီးစွမ်းအင်ဥပဒေသများမှနေ၍ သဘောတရားကို နားလည်သဘောပေါက်စေခဲ့ပြီး လဲ့ယန်သူတော်စင်အဖြစ် လေးစားခံရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​အပူချိန် သန်းဆယ်ချီရှိနေပြီး တကယ့် နေမင်းကြီးတစ်စင်းအလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ပုရွက်ဆိတ်လေးကများ ခုခံဖို့ ကြိုးစားရဲသေးတယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>​ဘေးဘက်ရှိ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အေးစက်လှသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးက ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဤနေမင်းကြီးကို သူ၏လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား မြင်ကွင်းကြီးသည် ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီး၏အောက်တွင် ဆပ်ပြာပူဖောင်းလေးတစ်ခုကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သလို လွယ်ကူစွာပင် ပျက်စီးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို လဲ့ယန်သူတော်စင်သည်လည်း ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီး၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>​"အား..."</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင်က ရုတ်တရက် သနားစရာကောင်းအောင် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်များကို မည်မျှပင် အသက်သွင်းကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းစေပါစေ၊ ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီး၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ သူ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးက အနည်းငယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရုံဖြင့် လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို ညှစ်ခြေမပစ်လိုက်ရုံတမယ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ..."</p> <p> </p> <p>​ခေတ္တမျှကြာသော် ထာ့ထျန်းမြို့တော်ကြီးမှာ ထပ်မံ အသံတိတ်သွားပြန်ပြီး လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​အမည်မသိစွမ်းအားရှင်သည် လဲ့ယန်သူတော်စင်ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်ရုံသာမက လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို စိတ်ကြိုက်နှိပ်စက်နိုင်စွမ်းရှိသော ပြိုင်ဘက်ကင်း တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင် သေဆုံးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>​ဤအချိန်တွင် အေးစက်သော အသံတစ်ခုက လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လနတ်သမီးတစ်ပါးအလား အေးစက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ လေဟာနယ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များက ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုအလား လွှမ်းခြုံထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီး၏ဝတ်ရုံက နှင်းပွင့်များအလား ဖြူဖွေးနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ရေခဲအလား အေးစက်နေကာ လေဟာနယ်ကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသူနှစ်ဦးက နတ်ဘုရားများအလား လောကသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့ စွမ်းအားများ ရှိနေကာ လောကကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းချုပ်၊ ထာ့ထျန်း သူတော်စင်။</p> <p> </p> <p>​လမင်းသူတော်စင်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ကတော့ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ သူတော်စင် နှစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save