Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၁၀၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">လဲ့ယန်သူတော်စင် သေဆုံးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအချိန်တွင် ဤမြို့တော်ထဲ၌ သူတော်စင်အဆင့် စွမ်းအားရှင် လေးပါးထက်မနည်း စုဝေးရောက်ရှိနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအမည်မသိ တည်ရှိမှုက လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို သတ်ဖြတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်နှစ်ပါးက ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်နှင့် လမင်းသူတော်စင်တို့ တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်တစ်ပါး၏ စွမ်းအားက ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းအပါအဝင် ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ဂိုဏ်း၏ အုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​မည်သည့် သူတော်စင်ကိုမှ အထင်မသေးသင့်ဘဲ အထူးသဖြင့် ထျန်းယောင်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင် ငါးဦးစာရင်းဝင်အဖြစ် လူသိများသော ထာ့ထျန်းသူတော်စင်ကို ပို၍ပင် အထင်မသေးသင့်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လင်းလက်နေသော အလင်းတန်းများက ကမ္ဘာငယ်များ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြစ်တည်လာသည့်အလား မှေးမှိန်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားအချို့ ယိုစိမ့်ထွက်ပေါ်လာပြီး လေဟာနယ်ကို ပြိုကျသွားစေကာ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ လမင်းအရှင်သခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ဝမ်းသာသွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>​'ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ လမင်းအရှင်သခင်က တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီဆိုတော့ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကို စော်ကားရဲတဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်မှာပဲ'</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့သော အတွေးများ ဝင်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤသူတော်စင်နှစ်ပါးအပြင် လဲ့ယန်သူတော်စင်ပါ ပေါင်းလိုက်မည်ဆိုပါက သူတော်စင် သုံးပါးပင် ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>​အမည်မသိ တည်ရှိမှုက လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို အနိုင်ယူနိုင်လျှင်တောင်မှ သူတော်စင် သုံးပါးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဒါက သူတော်စင် သုံးပါးပင်။</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေ၊ ကျုပ်တို့ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းက ပုလော့မင်းဆက်နဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျား ရပ်တန့်ပြီး ဂျူနီယာညီတော်လဲ့ယန်ကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က လူတိုင်း၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က အားနည်းသော စာပေပညာရှင်တစ်ဦးအလား သေသပ်ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​တကယ်တမ်းတွင် ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှုက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခင်က သူသည် မင်းဆက်တစ်ခုမှ စာပေပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက ကျင့်စဥ်များကို မကျင့်ကြံဘဲ ကဗျာများနှင့် စာအုပ်များကိုသာ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာခဲ့ပြီး နာမည်ဂုဏ်သတင်းရရှိကာ မင်းဆက်၏ အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်လာရန်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသော ဂုဏ်သတင်းကို မရရှိခင်မှာပင် သူ၏မင်းဆက်မှာ အစွမ်းထက်သော အခြားမင်းဆက်တစ်ခု၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရလဒ်အနေဖြင့် ထာ့ထျန်းသူတော်စင်မှာလည်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခံရပြီး ဓားပြများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့ကို ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ကယ်တင်ခဲ့ပြီးနောက် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းတွင် သူက ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး အလွန်မြင့်မားသော ပါရမီများကို ပြသနိုင်ခဲ့ကာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း မိုးထိအောင် မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကိုပါ အုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရန်ငြိုးမရှိဘူး ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>​လေဟာနယ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူထံမှ လှောင်ပြောင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်ခဏ၌ လေဟာနယ်က တုန်ခါသွားပြီး အေးစက်သော မျက်နှာအမူရာနှင့် ဟာဂိုရိုမိုက လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့က ငါတို့ အင်ပါယာမင်းဆက်ရဲ့ ပါရမီရှင်ကို လုယက်သတ်ဖြတ်ဖို့ လူလွှတ်ခဲ့တယ်။ ဒါကို ရန်ငြိုးမရှိဘူးလို့ ခေါ်တာလား"</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်ကာ လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကောင်းကင်ကိုးထပ် အထက်မှနေ၍ ထာ့ထျန်းသူတော်စင် နှစ်ပါးကို ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ပုလော့မင်းဆက်ရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့ နှစ်ဖက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျက်စီးသွားစေနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ဂရုမစိုက်သည့်အလား ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ စကားများအရ ချင်ယိကို သတ်ဖြတ်ရန် လူစေလွှတ်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ပါရမီရှင်များကို ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူတို့သည် အလွန်ပါရမီပါပြီး အနာဂတ်တွင် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်လာကာ သူတော်စင်များ ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပါရမီရှင်ဆိုသည်မှာ ပါရမီရှင်သာဖြစ်ပြီး မင်းဆက်တစ်ခု၏ အုတ်မြစ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားနိုင်သော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>​ပါရမီရှင်တစ်ဦးကျဆုံးသွားခြင်းက မင်းဆက်တစ်ခုအတွက် စိတ်မကောင်းစရာဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပုလော့မင်းဆက်အနေဖြင့် ထိုကိစ္စအတွက် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းနှင့် စစ်ခင်းရန်တော့ မတန်လှပေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ပြောလိုက်သော်ငြားလည်း ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအချို့ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခင်က သူသည် ကျီးယွင်သူတော်စင်နှင့် အခြားသူများကို ပုလော့မင်းဆက်မှ ယဲ့ထျန်းကို သတ်ဖြတ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ပုလော့မင်းဆက်၏ သူတော်စင်က ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် တံခါးဝအထိ လာရောက်တိုက်ခိုက်လာခြင်းက သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​'မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ စီနီယာအစ်ကိုတော် ကျီးယွင်ရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် သူ ရှုံးသွားရင်တောင် ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ဖမ်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး'</p> <p> </p> <p>​မကြာမီမှာပင် ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဤအတွေးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ့အပြင် မိတ်ဆွေက လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒီအကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားကို ချေဖျက်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က သဘောထားကြီးမားဟန်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ဤဟန်ပန်ကိုသာ ကြည့်မည်ဆိုပါက မသိသူများအဖို့ ထာ့ထျန်းသူတော်စင်ကို စိတ်သဘောထားကြီးမြတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုလော့မင်းဆက်နှင့် ဆက်လက်ပြဿနာမရှာချင်တော့ဟု ထင်မှတ်သွားစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီအကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားကို ချေဖျက်မယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေက လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို လွှတ်ပေးပြီး လှည့်ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ မင်းဆက်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေက ဆက်ပြီး ငြင်းဆန်နေမယ်ဆိုရင်တော့  ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ မဆိုနဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>​စကားပြောနေရင်းပင် ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် စာဖတ်သံကြီး လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော သို့မဟုတ် ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စာပေပညာရှင်များက ရှေးဟောင်းကဗျာလင်္ကာများကို ရွတ်ဖတ်နေသည့်အလား ကြီးမားသော အရှိန်အဝါများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤသည်ကား စာပေပညာဖြင့် ကျင့်ကြံခဲ့သော ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ဘေးရှိ လမင်းသူတော်စင်ကလည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာခဲ့ပြီး သူမ၏အနောက်တွင် လနတ်သမီးပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်ရှိ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများအားလုံးကလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ထာ့ထျန်းမြို့တော်ရှိ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို လင်းလက်သွားစေရန် အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါသုံးခုက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်သွားကြပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား  ဟာဂိုရိုမိုထံသို့ ဖိနှိပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအချိန်တွင် ဟာဂိုရိုမို၏ လက်ထဲရှိ လဲ့ယန်သူတော်စင်မှာ ရုန်းကန်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဟာဂိုရိုမိုကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်​လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းက ဒီအကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားကို ချေဖျက်ချင်တယ်ပေါ့လေ။ မင်းတို့အားလုံးကို ခြေမမှုန်းပစ်ဘဲနဲ့ ဒီအကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားက ဘယ်လိုလုပ် ချေဖျက်လို့ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ဤကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါအောက်တွင် ဟာဂိုရိုမိုက ရုတ်တရက် အပြုံးတစ်ခု ဖော်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူ၏ ညာဘက်လက်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးက ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လဲ့ယန်သူတော်စင်မှာ လက်ဝါးကြီး၏အောက်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် အညှစ်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>​လဲ့ယန်သူတော်စင်မှာ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျဆုံးသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးဟုဆိုကြသော သူတော်စင်တစ်ပါး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီး၏ ရှေ့တွင် စက္ကူချပ်လေးတစ်ခုအလားဖြစ်နေပြီး တစ်ချက်လေး ညှစ်လိုက်ရုံဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​'လဲ့ယန်သူတော်စင် သေသွားပြီလား'</p> <p> </p> <p>​ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး သူတော်စင်တစ်ပါးလေ။</p> <p> </p> <p>​'ထာဝရ မသေနိုင်ဘူးလို့ ဆိုကြပြီး နှစ်သောင်းချီတိုင်အောင် လောကကြီးကို ကြီးစိုးလာခဲ့တဲ့ သူတော်စင်စွမ်းအားရှင်ကြီးက ဒီလိုမျိုး အညှစ်ခံလိုက်ရပြီး သေသွားတာလား'</p> <p> </p> <p>​ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းသားများအားလုံး လုံးဝဆွံ့အသွားကြပြီး ရုပ်တုများအလား ဖြစ်သွားကာ ဤအမှန်တရားကို အချိန်ကြာမြင့်သည်အထိ လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထျန်းယောင်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး နှစ်သန်းချီ သက်တမ်းရှိသော လဲ့ယန်သူတော်စင်ကြီးက သူတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် ဤသို့ သေဆုံးသွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ကောင်းမွန်စွာ ကျင်းပနေသော ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်သစ်ရွေးချယ်ပွဲကြီးက ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးပင်မတွေးရဲခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်တစ်ပါး၏ စွမ်းအားက အပြီးတိုင် ကျဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​"ထျန်းယောင်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားတော့မယ်... ထျန်းယောင်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ကျန်းမိသားစုမှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်အဘိုးအိုက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်တစ်ပါး ကျဆုံးသွားခြင်းက ထျန်းယောင်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းမိသားစု၏ ချီလင်သားတော် ကျန်းရီချန်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပင် တောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်း..."</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများက နီရဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ယခင်ကလို တည်ငြိမ်နေသော ဟန်ပန်ကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ရီနေကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်း သေရမယ်"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏အသံက အေးစက်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်များက ဒီရေအလား ဆူပွက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အနောက်တွင် ရှေးဟောင်းစာအုပ်များကို ရွတ်ဖတ်နေကြသော စာပေပညာရှင်များ၏ အသံများကလည်း ပို၍ ပို၍ ကျယ်လောင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါက မိုင်ထောင်ချီရှိ လေဟာနယ်ကိုပင် အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လမင်းသူတော်စင်က စကားမပြောသော်လည်း သူမ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် တည်ငြိမ်မှုများ မရှိတော့ဘဲ လူသတ်လိုစိတ်များသာ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များစွာသည်လည်း ပို၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး လဲ့ယန်သူတော်စင်အတွက် လက်စားချေချင်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save