Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၁၀၇၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ထာ့ထျန်းဗိမာန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်။</p> <p> </p> <p>​လမင်းသူတော်စင်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်၏ ဧရာမကာကွယ်ရေးအစီအရင်။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါသုံးခုက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြင်းထန်စွာ ရောယှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားများက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး လေထုကို မွှေနှောက်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤစွမ်းအား သုံးခုစလုံးသည် သူတော်စင်အဆင့် စွမ်းအားနှင့် ညီမျှပြီး သူတော်စင်အဆင့်အောက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်နှင့် လမင်းသူတော်စင်တို့က သူတို့၏ မြင့်မြတ်လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ သူတို့၏အရှိန်အဝါက တစ်ဟုန်ထိုး ထပ်မံ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က အဖြူရောင်စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လမင်းသူတော်စင်က လရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်ကိုပါ တုန်လှုပ်စေသော ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ထာ့ထျန်းမြို့တော်ရှိ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထျန်းယောင်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းပညာရပ်များအရ မြင့်မြတ်လက်နက်များသည် သူတော်စင်အဆင့်စွမ်းအားရှင်များ၏ လက်ထဲတွင်သာ ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင် နှစ်ပါး၊ မြင့်မြတ်လက်နက်နှစ်ခုနှင့် မြင့်မြတ်အဆင့် အစီအရင်။</p> <p> </p> <p>​ခြုံငုံကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းသည် သူတော်စင်ငါးပါး၏ စွမ်းအားနှင့်ပင် ညီမျှနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ထိုကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ ပေထောင်ချီမြင့်သော တောင်တန်းအချို့ပင် ဤအရှိန်အဝါ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်၏ အပြင်ဘက်၊ အစီရင်၏ ကာကွယ်မှု မရှိသောနေရာများမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားစွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​အစီအရင်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဤအရှိန်အဝါအောက်တွင် ခံသာစေရန် သူတို့၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကို အသက်သွင်းထားကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"သေရမှာကို မကြောက်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟာဂိုရိုမိုက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါသည် သူ၏ရှေ့ ဆယ်ပေခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခု၏ ကာကွယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ဝတ်ရုံစွန်းလေးပင် လှုပ်ခတ်မသွားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက တိတ်ဆိတ်စွာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဧရာမအလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>​အရပ်ရှစ်မျက်နှာကို စိုးမိုးမည့်ဆန္ဒက ဤကောင်းကင်ယံထက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟာဂိုရိုမိုမှာ ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါများက အဆုံးအစမဲ့ ထွက်ပေါ်လာကာ မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်ပါယာအရှင်သခင်ရဲ့ အမိန့်အရ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကို ရှင်းလင်းဖို့ ငါ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံး ငါ့လက်ထဲမှာ သေကြရမယ်"</p> <p> </p> <p>​"အင်ပါယာအရှင်သခင်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ငါ အကောင်အထည်ဖော်မယ်"</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက လူသတ်လိုစိတ်များဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်ထဲရှိ လူသတ်လိုစိတ်ကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​'ဒီ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်က အင်ပါယာအရှင်သခင်ရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးကိုတောင် လျစ်လျူရှုရဲတယ်ပေါ့လေ'</p> <p> </p> <p>​'သတ်ပစ်ရမယ်'</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက သူ၏ခြေကို ရုတ်တရက် ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ခြေအောက်တွင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များက အရောင်အသွေးစုံလင်သော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသထွက်နေသော ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ပင်လယ်ပြင်ကြီးအလား လောကတစ်ခွင် လွှမ်းမိုးသွား၏။</p> <p> </p> <p>​အသက်တစ်ရှိုက်စာအချိန်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော ဒီရေလှိုင်းကြီးအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး လိမ့်ဆင်းလာကာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော မြစ်ရေပြင်ကြီးအလား ဧရာမ လှိုင်းတံပိုးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။</p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဒီရေလှိုင်းကြီးက ထာ့ထျန်းသူတော်စင်နှင့် အခြားသူများ၏အရှိန်အဝါကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်အလွှာများကို ချိုးဖျက်ကာ ထာ့ထျန်းမြို့တော်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​မြို့တော်က ပေတစ်သောင်းမြင့်သော်လည်း လှိုင်းလုံးကြီးများက ပေတစ်သိန်းခန့် မြင့်မားနေပြီး နေနှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီရေလှိုင်းကြီး ကျဆင်းလာသောအခါ ထာ့ထျန်းမြို့တော်ရှိ ကာကွယ်ရေးအစီရင်ကို လွှမ်းမိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ သွေးများအန်ထွက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် သတိလစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကြမ်းတမ်းသော ဒီရေလှိုင်းကြီးက ထာ့ထျန်းမြို့တော်အပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းရိုက်ခတ်လာပြီး မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နစ်မြုပ်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ကောင်းကင်မြစ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧရာမမြို့တော်ကြီးကို ရေလွှမ်းမိုးသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​လောကကြီး မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပျက်စီးသွားသည်ကို မည်သူကမျှ အတိအကျ မသိကြချေ။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန်လန်သွားသည်ဆိုသည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လူတိုင်း အမှန်တကယ် သဘောပေါက်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအချိန်တွင် ထာ့ထျန်းမြို့တော်၏ မိုင်တစ်ထောင် ပတ်လည်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မုန်တိုင်းများ လွှမ်းမိုးရာ ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လေဟာနယ်က ပြိုကျသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖရိုဖရဲလှိုင်းဂယက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပင်လယ်ကြီးကသာ ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်ခတ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်အဆင့်အောက်ရှိ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမဆို ထိုအထဲတွင် ရပ်နေရန်မဆိုထားနှင့်၊ အစွန်းလေး ထိမိလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်ကို ကာကွယ်ထားသည့် အစီရင်ကြီးပင်လျှင် အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ အရှင်သခင်များအားလုံးမှာလည်း ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင်ပင် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းလုပ်ရဲ​တယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူက အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အဆုံးမဲ့အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည့် စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခမ်းနားသော ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ကဗျာလင်္ကာများနှင့် စာပေများကို ဖတ်ရှုနေသည့် ပါရမီပြည့်ဝသော ကွန်ဖြူးရှပ် စာပေပညာရှင်တစ်ဦးအလား ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအရာက ထာ့ထျန်းသူတော်စင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကွန်ဖြူးရှပ်စုတ်တံဟုခေါ်သော မြင့်မြတ်လက်နက်ပင်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​ဤကွန်ဖြူးရှပ်စုတ်တံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထာ့ထျန်းမြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် စာပေအငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စာပေပညာရှင်များ၏ ရွတ်ဖတ်သံများက မိုးခြိမ်းသံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​စာပေအငွေ့အသက်များထဲမှ နီလာရောင်စာသားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စုတ်တံ၏ လှုပ်ရှားမှုက နဂါးများနှင့် မြွေများ တွားသွားနေသည့်အလား သွက်လက်နေကာ အဆုံးမဲ့ အလင်းတန်းများ ပွင့်လန်းလာရာ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖိနှိပ်စမ်း"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ကွန်ဖြူးရှပ်စုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်လျက် လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖိနှိပ်ခြင်း အက္ခရာတစ်လုံးကို ရေးဆွဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​ထိုစာလုံးထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေဟာနယ်က နိမ့်ကျသွားပြီး အဆုံးမဲ့ ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည့်အလား ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ စီးဆင်းမှုအဟုန်ကို နှေးကွေးသွားစေကာ အေးခဲသွားစေလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ဖိနှိပ်ခြင်းအက္ခရာတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မုန်တိုင်းကို မခံနိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏မျက်နှာက ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သူ၏စုတ်တံကို ငွေရောင်ချိတ်တစ်ခုအလား အသုံးပြုကာ ဖိနှိပ်ခြင်းအက္ခရာများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဆက်တိုက် ရေးဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖိနှိပ်ခြင်း အက္ခရာဆယ့်ရှစ်လုံး ဆက်တိုက် ရေးဆွဲပြီးနောက် လမင်းသူတော်စင်၏ အကူအညီဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်မှသာ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မုန်တိုင်းကို သီသီလေး တားဆီးနိုင်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>​ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ ထာ့ထျန်းသူတော်စင်မှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း လေးလံနေဆဲဖြစ်သည်။ ဟာဂိုရိုမိုက သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ဖက်လူ၏ ဖိနှိပ်လာသော စွမ်းအားကို တားဆီးရန်အတွက်ပင် သူနှင့် လမင်းသူတော်စင်တို့မှာ အတော်လေး ပင်ပန်းနေခဲ့ရပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သူတို့ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း ထင်ရှားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​'ကျစ်... ရီကျန့်နန်းတော်က ထိုက်ပိုင်ဓားသခင်တောင်မှ ဒီလိုကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မျိုး မရှိနိုင်ဘူး။ ပုလော့မင်းဆက်က ဒီလို စွမ်းအားရှင်မျိုးကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ'</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှိုင်းညို့မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ အစက ထင်ထားခဲ့သည်မှာ ဟာဂိုရိုမိုသည် သူတော်စင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောက်သာ ရှိမည်ဟု ဖြစ်သည်။ အလွန်ဆုံး သူတော်စင်တတိယအဆင့်၏ ထိပ်သီးအဆင့်လောက်ရှိလျှင် လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတော်စင် တတိယအဆင့်ကျင့်ကြံခြင်းရှိပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်စုတ်တံနှင့် လမင်းသူတော်စင်၏ အကူအညီပါ ပေါင်းလိုက်မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူထက် အားနည်းမည် မဟုတ်ဟု တွက်ဆထားသောကြောင့် သူ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူရန် သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာသွားစေရန်မှာ ပြဿနာမရှိနိုင်ဟု သူ တွေးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် အမှန်တရားက သူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ပြိုင်ဘက်က ကျပန်းတိုက်ခိုက်လိုက်လျှင်ပင် သူတို့အနေဖြင့် ခုခံနိုင်ရန် သူတို့၏ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ထုတ်သုံးနေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် အနည်းဆုံး သူတော်စင် စတုတ္ထအဆင့်နှင့် အထက်တွင် ရှိနေပေမည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟွန့်... မင်းက သူတော်စင်စတုတ္ထအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ရှိနေရင်တောင်မှ ဒီနေရာက ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းပဲ။ ဘယ်သူမဆို လာပြီး ရမ်းကားလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏အသံက အေးစက်နေပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​"ထာ့ထျန်းဗိမာန်"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​နောက်ခဏ၌ ကောင်းကင်ယံတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားသည်ကို လူတိုင်း မြင်လိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>​ထိုအက်ကွဲကြောင်းထဲတွင် စူးရှတောက်ပသော မိုးကြိုးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စုဝေးလာကြပြီး လူးလှိမ့်ခုန်ပေါက်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် အဆုံးအစမဲ့သော မိုးကြိုးများကြားမှ ရှေးဟောင်းဗိမာန်ကြီးတစ်ခုက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save