Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၁၀၇၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ထာ့ထျန်းဗိမာန်အား ဧကရာဇ်အတွက် သိမ်းယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများက လှိုင်းထန်နေပြီး အလင်းတန်းများက အရပ်ရှစ်မျက်နှာသို့ ပြန့်နှံ့ကာ လောကကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗိမာန်ကြီးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး နဂါးရစ်ခွေနေသော တိုင်လုံးကြီးဆယ့်ရှစ်တိုင်ဖြင့် ထောက်မထားကာ တောက်ပသော အရောင်အသွေးများ ပွင့်လန်းနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နေရောင်ခြည်တန်းများက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ဖြာထွက်လင်းလက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤဗိမာန်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော လေဟာနယ်ကို ငြိမ်သက်သွားစေပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မုန်တိုင်းကြီးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ထာ့ထျန်းဗိမာန်"</p> <p> </p> <p>​ဗိမာန်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဗိမာန်။ ၎င်းသည် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက် မြင့်မြတ်လက်နက်ဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ကာ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်ဆုံးသော အမွေအနှစ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ကြီး ကိုယ်တိုင်သွန်းလုပ်ခဲ့ပြီး ချန်ရစ်ခဲ့သော မြင့်မြတ်လက်နက်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​အတိတ်က ၎င်းသည် သူတော်စင်အနည်းဆုံး ငါးပါးခန့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပြီး စွမ်းအားရှင်များ၏ သွေးများဖြင့် ဂုဏ်သတင်း တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ ရန်သူကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ၎င်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေ၊ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အားကိုးပြီး ငါတို့ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကို အနိုင်ကျင့်စော်ကားနေတာပဲ။ ငါတို့ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းက တခြားသူတွေရဲ့ စော်ကားမှုကို သည်းခံနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကြီးမှ အလင်းဝန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ထာ့ထျန်းသူတော်စင်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ အံ့မခန်း စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ စကားသံနှင့်အတူ လေဟာနယ်များပင် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီလူကို သတ်ပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြသလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>​ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များစွာက အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​တပည့်များ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အမုန်းတရားများကို အနည်းငယ်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။  ဟာဂိုရိုမိုသည် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ဖြေဖျောက်၍မရသော ရန်ငြိုးကြီးပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤလူကို သတ်ဖြတ်လိုက်မှသာ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲမှ အမုန်းတရားများကို ဖြေဖျောက်နိုင်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>​မဟုတ်သေးဘူး... ဤလူကို သတ်ရုံသာမက ပုလော့မင်းဆက်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖျက်ဆီးပစ်ရမည်။ ထိုသို့လုပ်မှသာ လဲ့ယန်သူတော်စင်အတွက် လက်စားချေရာ ရောက်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ထာ့ထျန်းဗိမာန်ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဟာဂိုရိုမိုမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မတုန်မလှုပ် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သူတော်စင် သတ္တမအဆင့်စွမ်းအားနှင့် ညီမျှပြီး ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားသံတောင်ဝှေးသည်လည်း ဤထာ့ထျန်းဗိမာန်ထက် အားနည်းခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် သူက ဒီထာ့ထျန်းဗိမာန်လေးတစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ် ကြောက်ရွံ့နေပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​"ဗိမာန်ကို လက်နက်အဖြစ်သုံးပြီး နာမည်က ထာ့ထျန်းတဲ့လား"</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ လောဘရမ္မက် အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​တကယ်တမ်းတွင် ဟာဂိုရိုမို၏ စိတ်နေသဘောထားအရ ဤလောဘစိတ်မျိုး မဖြစ်ပေါ်သင့်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဤထာ့ထျန်းဗိမာန်က ထာ့ထျန်းရှေးဟောင်းသူတော်စင်ချန်ရစ်ခဲ့သော အလယ်အလတ်အဆင့် မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ဟာဂိုရိုမိုကို လောဘတက်စေရန် မလုံလောက်သင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ဟာဂိုရိုမိုက လောဘတက်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဤလောဘမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်အတွက် မဟုတ်ဘဲ အင်ပါယာအရှင်သခင်အတွက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဗိမာန်။ ထာ့ထျန်းဟု အမည်ပေးထားသော ဗိမာန်ကြီးသည် အလယ်အလတ်အဆင့် မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အင်ပါယာအရှင်သခင်၏ ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမည်တူနေသည်ဖြစ်ရာ အရှင်မင်းကြီးထံ ဆက်သရန် အလွန်သင့်တော်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​'ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကို အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အိပ်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုဖို့ ဆက်သရမယ်'</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေ... အခု ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားမယ်ဆိုရင် အရင်က ရန်ငြိုးတွေကို ကျုပ်တို့ ချေဖျက်ပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ထာ့ထျန်းဗိမာန်၏အောက်တွင် ရပ်နေရင်း မိုးခြိမ်းသံအလား ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဗိမာန်က အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ဖိနှိပ်မှုအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​အလယ်အလတ်အဆင့် မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်ခု၏ စွမ်းအားက အလွန်အစွမ်းထက်ရာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရုံဖြင့် လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေပြီး ကျောက်ဆောင်များ ပြိုကျကာ မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်ကြီးကို လှုပ်ခါသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထျန်းယောင်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းပညာရပ်များအရ မြင့်မြတ်လက်နက်တိုင်းတွင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တစ်ခုပါရှိပြီး အပြည့်အဝ နိုးထလာပြီးနောက်တွင် သူတော်စင်တစ်ပါး ရှင်သန်လာသည်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် မတူညီသော အဆင့်ရှိ မြင့်မြတ်လက်နက်များသည် မတူညီသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>​အနိမ့်ပိုင်း မြင့်မြတ်လက်နက်များ အပြည့်အဝ နိုးထလာပါက ၎င်းတို့၏စွမ်းအားသည် သူတော်စင် ပထမအဆင့်မှ ဆဋ္ဌမအဆင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့် အကြမ်းဖျင်း ညီမျှပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် မြင့်မြတ်လက်နက်များကမူ သူတော်စင်သတ္တမအဆင့်နှင့် အထက်တွင် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်နည်းဆိုရသော် အပြည့်အဝနိုးထလာပါက ရှေးဟောင်းသူတော်စင်တစ်ပါးနှင့် ညီမျှပေသည်။</p> <p> </p> <p>​သေချာသည်ကတော့ ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ စွမ်းအင်တစ်ခုတည်းဖြင့် ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကို အပြည့်အဝ နိုးထလာစေရန် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ လက်ထဲတွင် ထာ့ထျန်းဗိမာန်သည် ၎င်း၏စွမ်းအားအများစုကို နိုးကြားလာစေခဲ့ပြီး သူတော်စင်စတုတ္ထအဆင့် သို့မဟုတ် ပဉ္စမအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက ထာ့ထျန်းဗိမာန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>​"ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းက အရပ်လေးမျက်နှာကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ဘာကိုမှ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>​"ထာ့ထျန်း ရှေးဟောင်းသူတော်စင်က ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှာ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး အမွေအနှစ်ကြီးပဲ"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ကောင်းကင်ယံထက်မှ ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကြီးကို အံ့သြတကြီး မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>​ရှေးဟောင်းဆန်သော ဗိမာန်ကြီးကို နီလာနှင့် ကျောက်စိမ်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အလင်းဝန်းများ လှည့်ပတ်နေကာ လေဟာနယ်ထဲရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေ... အခု ဆုတ်ခွာဖို့ဆိုတာ နောက်ကျသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ကွန်ဖြူးရှပ်စုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ခေါင်းအထက်တွင် ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကြီးက ရပ်တည်နေလေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပြီး စာပေစွမ်းအင်များ ရစ်သိုင်းနေကာ လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော စာပေနတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟွန့်"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟာဂိုရိုမိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တည်ငြိမ်နေပြီး သက်ရှိအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည့် ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးအလားဖြစ်နေ၏။ သူ၏ အမြင်တွင် ထာ့ထျန်းသူတော်စင်သည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားပေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ယခင်က လဲ့ယန်သူတော်စင်ကို ဖမ်းဆုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကြီးကို သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​"မကောင်းတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကို အလျင်အမြန် အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကြီးထံမှ မိုးခြိမ်းသံအလား ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပွင့်လန်းလာလေသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားလှိုင်းများက လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ထာ့ထျန်းဗိမာန်က မည်မျှပင် တုန်ခါရုန်းကန်နေပါစေ၊ ထိုကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီး၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားလှိုင်းများက ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြည်လင်နေသော လက်ဝါးကြီးအပေါ်တွင် အမည်းရောင်မျဉ်းကြောင်းများက ပင့်ကူမျှင်များအလား ပြန့်နှံ့သွားပြီး ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကို ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်မှာ မှင်သက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကို ထာ့ထျန်းရှေးဟောင်းသူတော်စင် ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ခဲ့ပြီး ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က သူ၏သူတော်စင် တတိယအဆင့်ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားဖြင့် အသက်သွင်းထားသည်ဖြစ်ရာ သူတော်စင်စတုတ္ထအဆင့် သို့မဟုတ် ပဉ္စမအဆင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ သို့တိုင်အောင် ဟာဂိုရိုမို၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>​'ဖြစ်နိုင်တာက သူက သူတော်စင်စတုတ္ထအဆင့်ကျင့်ကြံသူမဟုတ်ဘဲ သူတော်စင် ပဉ္စမအဆင့်၊ ဆဋ္ဌမအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်ပိုမြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား'</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့သော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအကြောင်းကို သူ ဆက်မတွေးနိုင်ခင်မှာပင် လေဟာနယ်ထဲရှိ ထာ့ထျန်းဗိမာန်၏ အရှိန်အဝါများက မှေးမှိန်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​"ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်လက်နက်ကို လုယူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ကွန်ဖြူးရှပ်စုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟာဂိုရိုမိုထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှေးဟောင်းစာအုပ်စာပေများနှင့် စာပေပညာရှင်များက သူ၏အနောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော စာပေအငွေ့အသက်များက သူ့အပေါ်တွင် ရစ်သိုင်းနေကာ ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းရဲသည့် ကြီးမြတ်သော ပညာရှိကြီးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လမင်းသူတော်စင်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး လရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လနန်းတော်မှ နတ်သမီးတစ်ပါးအလား ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဟာဂိုရိုမိုက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ကနဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူတော်စင်နှစ်ပါးစလုံးမှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် တောင့်တင်းသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို ကွန်ဖြူးရှပ်စုတ်တံနှင့် လရောင်ဝတ်ရုံတို့မှာ တစ်လက်မချင်းစီ အက်ကွဲသွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အဖိုးတန် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ပစ္စည်းပေါင်းများစွာကို အသုံးပြုကာ သွန်းလုပ်ထားပြီး ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဟုဆိုကြသော မြင့်မြတ်လက်နက်နှစ်ခုသည် ဤမျှ လွယ်ကူစွာပင် ပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်စုတ်တံ ပျက်စီးသွားသည့် တုန်လှုပ်မှုမှ သတိမဝင်လာသေးခင်မှာပင် သနားစရာကောင်းသော အသံတစ်ခုက ကောင်းကင်ထက်မှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှေးဟောင်းခေတ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ မင်းလိုလူမျိုး ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါ..."</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားများမှာ ဆုံးအောင်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းက အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ ထာ့ထျန်းသူတော်စင်နှင့် လမင်းသူတော်စင်တို့ နှစ်ပါးစလုံးက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရင်ဘတ်များကို လက်မခံချင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်ကို မြင်လိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>​သူတို့၏ ရင်ဘတ်များတွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုစီ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်နှစ်ပါးစလုံး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့​ပြီဖြစ်၏။</p>


Save