Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၃၀၈</h2> <h2 style="text-align: center;">စီးပွားရေးသမား လင်းချီယဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​“လင်းချီယဲ့နဲ့ ရေရှည် သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ချီပိုင်ရှီ၏ ဆရာက အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p>အားလုံး၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားကြသည်။</p> <p>“ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒါက ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ကျလိမ့်မယ်”</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာအသင်းမှာ ငွေမရှားပါဘူး! အခုတော့ အဲ့ဒီအကြောင်း မပြောကြရအောင်!”</p> <p>ကျန်းတိန်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်နေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုပဲ သေချာအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုပဲ!”</p> <p>ကျန်းတိန်က ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရသည်။</p> <p>“ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အပြီးသတ်ကြတာပေါ့။ လင်းချီယဲ့ကို တစ်နှစ်ကို ပလက်တီနမ်လက်နက် ၁၀၀ ပေးပြီး တစ်နှစ်တစ်ခါ အသင်းရဲ့အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးခိုင်းမယ်။ ဒါဆိုရင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>သူ၏ စကားအဆုံးတွင် သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာအသင်း၏ ပညာရှင်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် အကယ်၍ သူတို့သည် ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားမည်ဆိုလျှင် အနာဂတ်တွင် မိစ္ဆာများ ပေါ်လာခဲ့ပြီး လင်းချီယဲ့ကို အကူအညီတောင်းလျှင်တောင် ယနေ့ကဲ့သို့ ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“အရာရှိချုပ်ကျန်းက တကယ်ကို ပညာရှိတာပဲ!” အားလုံးက မြှောက်ပင့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ အားလုံးက ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင် လင်းချီယဲ့ကို ဈေးကြီးကြီးပေးပြီး ကူညီခိုင်းမယ်၊ ပြီးရင် ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အပြီးသတ်မယ်။ အများကြီး ကုန်ကျမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ခြုံကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက တကယ့်ကို အမြတ်ကြီးစား အမြတ်ထွက်မှာပဲ!”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျန်းတိန်သည် အသံဖမ်းယူမှုတားဆီးသည့် အကာအကွယ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် အားလုံးကို ဦးဆောင်ကာ လင်းချီယဲ့၏ ဗီလာခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>“မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ပလက်တီနမ်အဆင့် လက်နက် ၃၀၀ နဲ့ ဒိုင်းမွန်းအဆင့် ခံစစ်ပစ္စည်း နှစ်ခု ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ။ ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ အခက်တွေ့နေဟန် ပေါ်လာသည်။ “ကျွန်တော်က ရိုးသားမှုကို အလေးထားဆုံး လူတစ်ယောက်ပါ...”</p> <p>ချီပိုင်ရှီမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p>ဒါက မဟုတ်သေးဘူးလေ။ အစ်ကိုယဲ့က ၃၀၀ ဆိုရင် လုံလောက်ပြီလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ထပ်ပြီး တိုးချင်နေရတာလဲ။</p> <p>ကျန်းတိန်မှာလည်း ဒေါသထွက်နေပုံရသော်လည်း ခေါင်းငုံ့ခံရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။</p> <p>“ပလက်တီနမ်လက်နက် ၃၅၀ ရယ်၊ ဒိုင်းမွန်းအဆင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ နှစ်စုံရယ်ပါ။ ထပ်တိုးလို့ မရတော့ဘူး မစ္စတာလင်း။ ကျွန်တော်တို့ အရင်ကလည်း ပလက်တီနမ်လက်နက် ၅၀ ပို့ထားပြီးသားလေ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းချီယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ပြည်သူတွေကို ဂရုစိုက်ပါတယ်။ မိစ္ဆာတွေ ကျူးကျော်ခံထားရတဲ့ သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာအသင်းအတွက်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒါကို မချိတင်ကဲနဲ့ သဘောတူလိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော်ဘက်ကလည်း နည်းနည်းတော့ အနစ်နာခံရမှာပေါ့”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် သူကိုယ်တိုင် စတေးခံနေရသူကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းတိန်က အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အပြုံးတစ်ခု ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ “ဒါပေမဲ့ မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်တော်တို့မှာ နောက်ထပ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်...”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းချီယဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဟုတ်လား? ထပ်တိုး စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိသေးတာလား။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဈေးဆစ်နေတာလား။ ပိုင်ရှီလေး၊ ဧည့်သည်တွေကို ပြန်လွှတ်လိုက်!”</p> <p>ကျန်းတိန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် လင်းချီယဲ့က စိတ်မရှည်သော အမူအရာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဧည့်သည်များကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းတိန်မှာ မပျာမယာ ဖြစ်သွားရပြီး အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး မစ္စတာလင်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အထင်လွဲနေပါပြီ။ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ဒီတစ်ခါ မိစ္ဆာတွေကို ရှင်းလင်းပေးတဲ့အတွက် ဆုလာဘ်ကို အပြည့်အဝ ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြင် ကျွန်တော်တို့ သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာအသင်းက ခင်ဗျားနဲ့ ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခု တည်ဆောက်ချင်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တို့ အသင်းဆီ တစ်နှစ်တစ်ခါ လာပြီး မိစ္ဆာတွေကို စစ်ဆေးပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် နောက်ထပ် ပလက်တီနမ်လက်နက် ၁၅၀ ကို ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ပေးပါ့မယ်! ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းချီယဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p>“အိုး? တစ်နှစ်တစ်ခါ ဟုတ်လား”</p> <p>ဒါက အလကားရတဲ့ အမြတ်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ သူ ဘာလို့ လက်မခံဘဲ နေပါ့မလဲ။</p> <p>ချီပိုင်ရှီသည် ကျန်းတိန်၏ ကတိကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားရသည်။ လင်းချီယဲ့က တခြားလူတွေနဲ့ ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဈေးဆစ်နိုင်ရတာလဲ။ အရည်အသွေးမြင့် လက်နက် ၃၅၀ တောင်းရုံတင်မကဘဲ အခုဆိုရင် တစ်နှစ်ကို နောက်ထပ် လက်နက် ၁၅၀ တောင် ရဦးမှာလား။ ဒါက ဘယ်လို ယုတ္တိမျိုးလဲ။</p> <p>ချီပိုင်ရှီ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး မူးဝေလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် လင်းချီယဲ့မှာမူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝေခွဲမရဖြစ်နေဟန် ပြနေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်...”</p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့ဦး! ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။ တစ်နှစ်ကို လက်နက် ၂၀၀ ဆိုရင်ရော လုံလောက်ရဲ့လား။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ အသင်းရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ!”</p> <p>လင်းချီယဲ့က လက်နက်တွေ ထပ်တိုးချင်နေသေးသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ကျန်းတိန်၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>တကယ့်ကို စီးပွားရေးသမားကြီးပဲ!</p> <p>ဒီလောက် ရက်ရက်ရောရော ပေးတာတောင် လင်းချီယဲ့က သူ့ကို ညှစ်ချင်နေသေးတာလား။ ဒါက ဓားပြတိုက်တာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။</p> <p>ကျန်းတိန်က ဈေးတိုးပေးသည်ကို ကြားသောအခါ လင်းချီယဲ့က နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ အရာရှိချုပ်ကျန်းက တကယ်ကို ရိုးသားတယ်ဆိုတာ မြင်ရလို့ ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး အနစ်နာခံပေးပါ့မယ်၊ ဒီနေ့ပဲ မိစ္ဆာတွေကို အမြစ်ပြတ်အောင် ကူညီပေးပါ့မယ်! ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အရင် ပို့ပေးရမယ်။ နောက်နှစ်အတွက် လက်နက်တွေကိုလည်း ကြိုပြီး ပေးရမယ်။ အားလုံးပေါင်း ပလက်တီနမ်လက်နက် ၅၅၀ နဲ့ ဒိုင်းမွန်းအဆင့် ခံစစ်ပစ္စည်း နှစ်ခုပေါ့။ ဒါတွေကို ပို့ပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော် စတင်ပြီး ကူညီပေးမယ်”</p> <p>“ပြဿနာ မရှိပါဘူး! မစ္စတာလင်း၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ သိပ်ပြီး ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး!”</p> <p>ကျန်းတိန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။ လင်းချီယဲ့မှာမူ သူတို့ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>ချီပိုင်ရှီမှာမူ သူမ၏ ခုန်ပေါက်နေသော ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း လင်းချီယဲ့၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုယဲ့၊ သူတို့က... သူတို့က တကယ်ပဲ ပလက်တီနမ်လက်နက် ၅၅၀ နဲ့ ဒိုင်းမွန်းအဆင့် ခံစစ်ပစ္စည်း နှစ်ခုကို သဘောတူလိုက်တာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save