Book List

<h2 style="text-align: center;">‌အပိုင်း (၁၆၆၉) </h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ကွက်သုံးကွက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ သိုင်းပညာရပ်များနှင့် မှော်လက်နက်များမှာ လောကတွင် ရှားပါးသော ရတနာများဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် အစုံတတ်သော်လည်း တစ်ခုမှ အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်ဘဲ သူ၏ပညာရပ်များနှင့် မှော်လက်နက်များစွာမှ စွမ်းအားအနည်းငယ်ကိုသာ ထုတ်သုံးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွား၏။ သူ့လက်ထဲမှ အလင်းဘောလုံးမှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာမှ စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် စုစည်းကာ ၎င်းအတွင်းသို့ ဖိသိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အမျိုးမျိုးသော အရောင်များမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ဖြူစင်သော အလင်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းတစ်ချက် တောက်ပသွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး တင်းရှန်မှာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုးရောင်ခြယ် နေမင်းအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း"</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်၏ အေးစက်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသည်။ လောင်ကျွမ်းနေသော အဖြူရောင်အလင်းနှင့် သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ဤတိုက်ကွက်၏ စွမ်းအားမှာ သူ့မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အရင်က လင်းပိုင်ယိနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင် ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းအား မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။ သူက တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အံကြိတ်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးမသား"</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော တူတစ်လက် နောက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး လျှပ်စီးအကာအကွယ်တစ်ခု ဖွင့်လာသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးများ ၎င်းအတွင်းသို့ စုစည်းပြီးနောက် အောက်သို့ ထိုးစိုက်ကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက သူ့ရှေ့တွင် လက်ဟန်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး မိုးမြေချိပ်စည်းကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဆုံးမဲ့ ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် လင်းလက်ပြီးနောက် ပစ်လွှတ်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>လျှပ်စီးအကာအကွယ်မှာ ချက်ချင်း ကြေမွသွားပြီးနောက် မိုးမြေချိပ်စည်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ ကိုးရောင်ခြယ်နေမင်းအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားဖြင့် ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်အလင်းမှာ သူ့အပေါ်တွင် တောက်ပနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> ဓားတစ်ထောင်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခံရသည့်အလား သူ၏မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ခုတ်ရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖြူရောင်အလင်းအချို့မှာ သူ၏ကာကွယ်ရေးကိုပင် ထိုးဖောက်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ခြေလက်နှင့် အရိုးများကို ဖြတ်တောက်သွားရာ သူသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးမသား။ မင်း လင်းပိုင်ယိကို ရိုက်တုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တော်မနေတာလဲကွ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က နာကျင်မှုဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏အရေပြားမှာ စုတ်ပြဲကာ သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက် သူ့နောက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူက အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဓား ထလော့"</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်အလင်းတစ်ခု ကောင်းကင်အလင်းဓားသေတ္တာမှ ဖြာထွက်လာပြီး အဖြူရောင်အလင်းကို မသဲမကွဲ ထိုးဖောက်သွားသည်။ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ထီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့ထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် လှည့်ပတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ နာကျင်မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသော်လည်း ကြွက်သားနေရာများစွာမှာ ခုတ်ပိုင်းခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး အရိုးအချို့ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အလင်းသဲလွန်စများကို မြင်နိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>"မဆိုးဘူး ငါ့ရဲ့ ဒုတိယတိုက်ကွက်ကို ခံယူ"</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်၏ အေးစက်သောအသံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ‌ောက်ရှက်မရှိဘူးလား။ တိုက်ကွက်သုံးကွက်ဆက်တိုက်လား"</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်သုံးကွက်ကို မင်း ဘာလို့ စိတ်ပူနေတာလဲ။ မင်း မခံနိုင်ရင် သေလိုက်"</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခု စုစည်းလာပြီး အဖြူရောင်အလင်းအားလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလို စွမ်းအားမှာ အဆများစွာ တိုးပွားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ထိတ်လန့်သွား၏။ ထိုလေပြင်း၏ ခံစားချက်မှာ သူ့အတွက် အလွန် ရင်းနှီးနေသည်။ ၎င်းသည် ငတုံးမိကျောင်းကဲ့သို့ အာကာသပြင်ပမှ ရှေးဟောင်းကြယ်လေပြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မသိသောအရာမှာ တင်းရှန် ထိန်းချုပ်ထားသော ရှေးဟောင်းလေပြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် မိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ယွဲ့ယန်မြို့တွင် တိကျွင်း သူနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က မိကျောင်း၏ တစ်ဝက်ကို သူ၏ပြိုလဲသောကမ္ဘာက မျိုချသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယွင်ရှောင်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် အရိုးစုနယ်မြေရှိ နဂါးအသွင်ပြောင်းရေကန်တွင် အခြားတစ်ဝက်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုတိယတိုက်ကွက် ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းပြောင်းလဲခြင်း"</p> <p> </p> <p>အလင်းနှင့် လေမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစည်းသွားပြီး အလင်းနှင့် အရိပ်၏ အဆက်မပြတ်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ဆံပင်များမှာ ထောင်ထသွားပြီး ကြီးမားသော အန္တရာယ်ခံစားချက်တစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာရာ သူ၏အရေပြားနာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ချက်ခါလိုက်သည်နှင့် ပေထျန်းနှင်းကြယ်ဓား သုံးဆယ့်ခြောက်လက်မှာ ဖွဲ့စည်းပုံအတိုင်း တန်းစီသွားသည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြန့်ကျက်ထားသကဲ့သို့ ဓားအရိပ်ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ၎င်းတို့အတွင်းတွင် အတက်အကျ လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လက်ခြောက်ဖက်မှာ ပူးကပ်သွားပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ ရွှေရောင်ဘောလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လုပ်ကာ လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင် လက်များ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ နတ်ဆိုးချပ်ဝတ်မှာ တစ်ချက်လင်းလက်ကာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ကျယ်ပြန့်သော မှော်စွမ်းအင်ပမာဏတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြန့်သော ရွှေရောင်စကြဝဠာတစ်ခုကို သူ့လက်များတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့်အလား ရွှေရောင်လုံးများမှာ သူ့ရှေ့တွင် ဘောလုံးတစ်လုံးအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြယ်ပေါက်ကွဲခြင်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လက်တစ်ချောင်းဖြင့် ရွှေရောင်စကြဝဠာကို ညွှန်ပြပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရွှေရောင်ဝဲဂယက်အတွင်းတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သူ့လက်ဟန်အမူအရာများအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ကောင်းကင်ဓားပုံရိပ်ဖြင့် ချထားသော ငွေရောင်ဓားစွမ်းအင်ကမ္ဘာကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းမှာ ပန်းထွက်လာကာ မြောက်ပိုင်းအလင်းမုန်တိုင်းထဲသို့ ပစ်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>မုန်တိုင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်မှာ အဆက်မပြတ် ပြိုကျကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများမှာ အလွှာလိုက် ကြေမွသွားပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းစွမ်းအားမှာ အနီ လိမ္မော် အဝါ အစိမ်း စိမ်းပြာ အပြာနှင့် ခရမ်းရောင်ဟူ၍ အရောင်ခုနစ်မျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆက်မပြတ် လေကို ခွင်းဖောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးတွင် သိုင်းပညာရှင်အများအပြား၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနိုင်ပြီး အထိအခိုက်မရှိ ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီ တင်းရှန်က တကယ်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ထက်မြက်တာပဲ။ သူ လင်းပိုင်ယိနဲ့ အရင်တိုက်ပွဲမှာ သေရေးရှင်ရေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာတောင် ချုပ်တည်းနိုင်ပြီး အလယ်အလတ်လောက်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခု သူက တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဆများစွာ တိုးလာတယ်"</p> <p> </p> <p>ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှ ပစ်လွှတ်ထွက်သွားပြီး နင်ခဲယွင်ထံသို့ ဦးတည်သွားသော်လည်း သူမက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းယူပြီး သူ့ရှေ့တွင် ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး အလွန်အမင်း မကျေနပ်မှုဖြင့် ပြောဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲဝေက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ရက်စက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။</p> <p> </p> <p> ကံကောင်းလို့ သူ့နောက်ကွယ်က လူ ပေါ်ထွက်လာလို့ အန္တရာယ်ကို အများကြီး လျော့ကျစေတယ်"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲယွင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်က သူ့ရဲ့ တိုက်ကွက်သုံးကွက်ကို ခံနိုင်မှာလား။ ဒီဒုတိယတိုက်ကွက်က အခုတောင် ဒီလောက်ပြင်းထန်နေပြီ သူ နောက်တစ်ကွက် လာရင်ရော..."</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်ခဲက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တင်းရှန်က အန္တရာယ်များရင် ယွင်ရှောင်က တင်းရှန်ထက် ပိုအန္တရာယ်များတယ်။ သူ တတိယတိုက်ကွက်ကို ခံနိုင်မလား မသိပေမဲ့ သူသာ အရည်အချင်းမရှိရင် ဒီလောက် ရမ်းရမ်းကားကား သဘောတူခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အဖေသိတယ်"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲယွင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲလိုဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကွင်းအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းမုန်တိုင်းမှာ အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်လာပြီး အသင်္ချေဓားပင်လယ်တစ်ခုလုံးမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းထောင်ပေါင်းများစွာကို ကြေမွသွားစေသည်။ ကြယ်ဝဲဂယက်ပေါက်ကွဲခြင်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း အတင်းအကျပ် ကွဲကွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ညာလက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ဘယ်လက်ဖြင့် ဓားသွားပေါ်တွင် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဓားစိတ်ဆန္ဒမှာ ရေခဲဓားပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး ဓားသွားမှာ ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် မရပ်မနား တုန်ခါနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဓားနယ်ပယ်"</p> <p> </p> <p>လက်ဟန်အမူအရာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်နှင့် ဘယ်လက်မှာ ညင်သာစွာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဓားမှာ ဓားသွားကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ဓားအလင်းစက်ဝိုင်းများမှာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းကို ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစက်ဝိုင်းများမှာ ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းမုန်တိုင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ရှောင်ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူ၏နတ်ဆိုးချပ်ဝတ်ပေါ်မှ မှော်စာလုံးများကို ကြေမွသွားစေကာ ရေခဲအမှုန့်များမှာ ပြိုကွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p>ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု မုန်တိုင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မယိမ်းယိုင်နိုင်သော စိတ်ဆန္ဒနှင့် ခေါင်းမာသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကို သက်သေပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မညှာမတာ ကြေမွသွားစေပြီး ရှေးဟောင်းလေပြင်းမှာ သူ၏အရေပြားကို အရည်ပျော်သွားစေကာ ဒဏ်ရာများကို ခြောက်သွေ့သောအဝါရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> သွေးတစ်စက်မှ မစီးထွက်ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အစိုဓာတ်မှာ အဆက်မပြတ် လေတိုက်ခံနေရပြီး သူ၏ကြွက်သားများမှာ ကျုံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်လား။ အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့"</p> <p> </p> <p>မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှိုင်းထန်နေသော လျှပ်စီးကြောင်းများအဖြစ် ကြေမွသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မုန်တိုင်းမှာ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုဖြင့် ခွဲဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးနဂါးတစ်ကောင် ပန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ဟိန်းဟောက်သံမှာ ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ထဲမှ သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ နဂါး၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ အလွန်အဝေးမှ လာသည့်အလား လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းမုန်တိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ခရမ်းရောင်နဂါးမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး သူ၏လက်သည်းငါးချောင်းကို ဖြန့်ကျက်ကာ မုန်တိုင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ အဆုံးမဲ့ လျှပ်စီးများ သူ့လက်ဝါးထဲသို့ စုစည်းသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း ဘန်း ဘန်း"</p> <p> </p> <p>မုန်တိုင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးများဖြင့် ပြည့်နှက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းနှင့် လေ၏ ဓာတ်များမှာ ကောင်းကင်ကို ဖြည့်စွက်နေသော မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးနဂါးများ၏ မျိုချခြင်းကို ခံရသဖြင့် အဆက်မပြတ် အားနည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ညာလက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ လက်ဆစ်များတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။ သူက တစ်စုံတစ်ခုကို တွန့်ဆုတ်နေသည့်အလား ပဋိပက္ခဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>မုန်တိုင်း ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် ခရမ်းရောင်နဂါးမှာ ကြေမွသွားပြီး လျှပ်စီးအမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်မျောသွားပြီးနောက် ပေတစ်ဆယ်အကွာတွင် ပြန်လည်စုစည်းကာ ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အရေပြားမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းပြီး ဖြူဖွေးနေကာ ဒဏ်ရာတစ်စက်မှ မရှိပေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဖြူဖျော့နေပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လက်မောင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးကြောများကို သာမန်မျက်စိဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေါ့"</p> <p> </p> <p>မူလက ဖြူဖျော့နေသော သူသည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်နှစ်ကွက်ကို ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပေမဲ့ အဲဒါက ငါ့ကို အများကြီး အံ့အားသင့်စေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် အံ့အားသင့်စရာတွေ အများကြီး လာဦးမှာပါ။ မင်းက တိုက်ကွက်သုံးကွက်ဆက်တိုက် သုံးမလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ နောက်ဆုံးတစ်ကွက်ကို မလှုပ်ရှားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတစ်ကွက်ကို မင်း သေချာပေါက် မခံနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါမင်းကို မသတ်ချင်ဘူး။ ငါတို့ကြားမှာ တကယ့်ရန်ငြိုးမရှိပေမဲ့ လင်အာနဲ့ ဆက်သွယ်မှုတော့ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက နောက်ပြောင်နေပြန်ပြီ"</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ မင်း ဒီလောက် ခေါင်းမာနေရတာလဲ။ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို မင်းကိုယ်တိုင် သိပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ တတိယတိုက်ကွက်ကို မပြောနဲ့ ငါ ကိုးရောင်ခြယ်အလင်းပြောင်းလဲခြင်းသိုင်းကွက်ကို သုံးရင်တောင် မင်း ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့လူတွေက သူတစ်ပါးကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်နဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ချင်ကြတာလဲ။ ဒီလောကမှာ မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ မမှီနိုင်တဲ့ ရှုထောင့်တွေ အများကြီး ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဟန်များ ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု သူ၏နောက်ကျောမှ ပန်းထွက်လာကာ ကောင်းကင်ယံတွင် နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာသုံးခု… တစ်ခုချင်းစီမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မတူပေ။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်စီမှာ လက်ဟန်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားပြီး အားလုံးမှာ ဆိုးရွားသော အပြုံးများဖြင့် မြေကြီးကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ။ ဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>မြို့တစ်မြို့လုံးမှ သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးပညာရပ်။ ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဆိုးပညာရပ်"</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရိက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့လုနီးပါး ခံစားချက်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ သူက အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ တိုးတက်နေပြီး သာမန်လူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်တိုင်း သူက ယွင်ရှောင်ကို သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းချေပြီး ရက်စက်စွာ ကြေမွပစ်နိုင်သည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ကြိမ်တိုင်းတွင် သူ လုံးဝ စိတ်ပျက်ခဲ့ရပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့လုနီးပါးအထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မည်မျှပင် လျင်မြန်စွာ သို့မဟုတ် ပုံမှန်မဟုတ်စွာ တိုးတက်နေစေကာမူ ထိုပုံရိပ်ကို သူ ဘယ်တော့မှ မီနိုင်ပုံမရပေ။ ထိုမျှသာမက ကွာဟချက်မှာ အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်လာသည်... သူ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်အထိ ကျယ်ပြန့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူက အနည်းငယ် သက်သာရာရရန် သူ့လက်ချောင်းများကို သူ၏အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ တင်းကျပ်မှုမှာ ကြိတ်ဆုံကျောက်တစ်ခုက သူ့အပေါ် ဖိနှိပ်ထားသည့်အလား ခံစားရပြီး သူ့အား အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"တင်းရှန် မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်နဲ့ လာခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လက်ဟန်များ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ သူ၏ရုပ်ခန္ဓာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း နတ်ဆိုးစွမ်းအင်မှာ သူ၏အတွင်းမှ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်ကို အားကောင်းလာစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်ကွင်းများမှာ ဓမ္မပုံရိပ်ပတ်ပတ်လည်တွင် လှိုင်းထန်နေပြီး မိစ္ဆာလက်နက်များ မသဲမကွဲ ပေါ်ထွက်လာကာ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်က ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက်ပါသော နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တတိယတိုက်ကွက်အတွက် မလိုတော့ဘူး မင်း အောင်မြင်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ။ တင်းရှန် တကယ်ပဲ လက်လျှော့လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝူချုံ၏ မျက်ဆံများလည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူက အေးစက်သောအကြည့်ကို ပစ်လွှတ်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်ခဲယွင်လည်း အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... တင်းရှန်က တတိယတိုက်ကွက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်လျှော့လိုက်တာလဲ။</p> <p> </p> <p>လီယွင်ရှောင်ရဲ့ နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်က အားကောင်းနေပုံရပေမဲ့ အဲဒါက ဟန်ပြသက်သက်ပဲဆိုတာ ငါတောင်မှ သိနိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>သူ မမြင်နိုင်စရာအကြောင်း မရှိဘူး။ ယွင်ရှောင် တတိယတိုက်ကွက်ကို ခံနိုင်မယ့် ဖြစ်နိုင်ခြေက အရမ်းနည်းလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save