Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၈၃၅</h2> <h2 style="text-align:center">တချို့လူတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် သူတို့ မလုပ်ရဲကြတဲ့အရာတွေကို လုပ်ဖို့အတွက်</h2> <h2 style="text-align:center">လောင်းကြေးကို ဆင်ခြေအနေနဲ့ အမြဲအသုံးချ</h2> <h2 style="text-align:center">တတ်ကြတယ်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် သူ့အသံကို နှိမ့်​ထားခြင်းမရှိသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတော်တော်များများမှာ ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လာကြသည်။ အချို့လူများ၏ အကြည့်တွင် အထင်သေးမှုများ ပါဝင်နေသလို အချို့မှာ ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း အများစုမှာမူ လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုးအပေါ်မှာရှိနေတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ အဲ့ဒါ ဆရာကြီးယောင်ခယ်ကွ"</p> <p> </p> <p>"ဟေ့...အစ်ကိုကျန်းကို သွားမရယ်ကြပါနဲ့။ သူက မြင့်မြတ်တဲ့အဆင့်တစ်မျိုးနွယ်စုက လာတာလေ။ အဲ့ဒီမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေမှ မရှိတာ။ သူ မသိတာသဘာဝကျပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါရဲ့။ ဟုတ်ပါရဲ့... မသိနားမလည်တဲ့လူကို အပြစ်တင်လို့တော့ မရဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အရမ်းလွန်မလာကြနဲ့နော်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်၏ သစ္စာရှိသူငယ်ချင်းဖြစ်သူ အိုင်ရင်းမှာ သူငယ်ချင်းအတွက် မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ရောက်ပြောပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်းက အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေအကြောင်း မသိဘူးဆိုတာနဲ့ပဲ မင်းတို့ သူ့အပေါ် ဒီလိုပြုမူဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရထားတယ်လို့များ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှ ကြည့်နေကြသူများမှာ ကျန်းမုန့်လောင်သည် အဆင့်တစ်မျိုးနွယ်စုမှ ဘာမှမသိသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိတော့ဘဲ အကြည့်များကို လွှဲဖယ်လိုက်ကြသည်။ သူသည် ဘာမှနားမလည်ဘဲ အာရုံစိုက်ခံချင်၍ လျှောက်ပြောနေသည့် တောသားတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်ဟု သူတို့က မှတ်ယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ... သူက အရမ်းရယ်ရတာပဲ။ ဆရာကြီးယောင်ခယ်ရဲ့ နည်းစနစ်က တစ်ခုခုလွဲနေသလိုပဲလို့တောင် ပြောရဲတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ရှာဇီနာက သူ(မ)၏အစ်မဖြစ်သူကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့မျိုးနွယ်စုက အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဆိုရင် ကျွန်မတို့အဖေကိုတောင် မျက်နှာသာမပေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးယောင်ခယ်ကတော့ အဖေ့ကိုတောင် လမ်းညွှန်ဖို့အခွင့်အရေးမပေးဘူးလေ။ ဒီလူက ဘယ်ကနေများ ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှုတွေရှိနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှာယန်နာသည် ကျန်းမုန့်လောင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူက အာရုံစိုက်ခံချင်လို့ လုပ်နေတဲ့လူနဲ့တော့ မတူဘူး။ သူက လူမသိအောင် ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များလား"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား အစ်မကတော့ တကယ်စိတ်ကူးယဉ်တတ်တာပဲ။ တကယ်လို့ သူသာ တကယ့်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဆိုရင် အစ်မက သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါကို ခံစားရမှာလေ။ အဲဒီလိုဆိုရင် အဖေက အစ်မကို အိုင်ရင်းနဲ့တောင် လက်ထပ်ပေးဖို့ ဝန်လေးမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှာဇီနာက ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အဖေက အစ်မကို အိုင်ရင်းနဲ့ မပေးစားဘဲ ဒီ'အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်'နဲ့ပဲ ပေးစားချင်ရင် ပေးစားနေမှာနော်"</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်မလေး... အစ်မကိုတောင် နောက်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့။ နင့်ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီးဟီးဟီး..."</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်း... သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>အိုင်ရင်းက ထိုလူသုံးဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဖွဲ့မှာ ယခင်ကတည်းက အဆင်မပြေကြသူများဖြစ်လေရာ ကျန်းမုန့်လောင် ဘာမှမပြောလျှင်ပင် သူတို့ဘက်က ရန်စရန် နည်းလမ်းရှာကြမည်သာ။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် အိုင်ရင်း သူတို့ကိုရန်စဖို့  သတ္တိရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဂလက်ဆီတစ်ခုတည်း မဟုတ်ကြသော်လည်း ဂလက်ဆီနှစ်ခုကြားရှိ အရှိန်အဝါရှိသူများမှာ အချင်းချင်းအဆက်အသွယ်ရှိကြပေရာ နဂါးငွေ့တန်းဂလက်ဆီထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အသုံးချ၍ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဒုက္ခပေးလာနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ မည်သူသိနိုင်မည်လော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ အိုင်ရင်းသည် အဆင့်နှစ်မျိုးနွယ်စုပေါင်းဆယ်ခုကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လေပြီ။ ထိုပိုင်ဆိုင်မှုမှာ နဂါးငွေ့တန်းဂလက်ဆီ၏ ပင်မဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ လူအများစုပင် မယှဉ်နိုင်သော ပမာဏပင် ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ဦးချင်းကြွယ်ဝမှုအရဆိုလျှင်လည်း အိုင်ရင်းမှာ သူတို့ကို ကျော်လွန်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ သူတို့က ဘာမှနားမလည်ကြဘူးလေ။ ငါ သူတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က သူတို့ပြောခဲ့သည့် စကားများကိုပင် အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူတိုင်းသာ ဒါကို နားလည်နေရင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေဆိုတာ လမ်းဘေးက ဖုန်မှုန့်တွေလို ပေါလောနေမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို တကယ် တစ်ခုခုကိုမြင်နေရတာလား"</p> <p> </p> <p>အိုင်ရင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အဂ္ဂိရတ်ပညာပဲလေ။ ငါတို့ဂြိုဟ်မှာဆိုရင် ဒါက ကိုးနှစ်တာမဖြစ်မနေသင်ရတဲ့ အခြေခံပညာရေးမှာ ပါပြီးသား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က အနည်းငယ်ချဲ့ကားပြောလိုက်သော်လည်း လုံးဝမှားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ၏'ထူးရှယ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်'တွင်မူ အဂ္ဂိရတ်ပညာနှင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းမှာ ကျောင်းသားအများအပြား ရွေးချယ်ကြသည့် ဘာသာရပ်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုက ပင်မသတ္တုသုံးမျိုးကို ကြည့်လိုက်။ အဲ့ဒါတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပေါင်းစပ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ရောနှောထားရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ လုံးဝမညီမညာဖြစ်နေတာ။ သတ္တုမော်လီကျူးတချို့က နှစ်လုံး သုံးလုံးပဲ ရှိနေပြီး တချို့ကျတော့ ငါးလုံးလောက်အထိ ဖြစ်နေတယ်။ ကွာခြားချက်က မကြီးမားဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ အလုံးစုံ ပေါင်းစပ်မှုနှုန်းကို ကျဆင်းစေတယ်"</p> <p> </p> <p>"အကြောင်းအရင်းနောက်တစ်ခုက မီးလျှံရဲ့ အပူချိန်က မမှန်ဘူး။ နောက်တစ်ခုကတော့ သူ့ရဲ့နည်းစနစ်က အရမ်းကြမ်းတမ်းနေတာပဲ။ နောက်တစ်ဆင့်ကို စတာနဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို သေချာမပေါင်းစပ်ထားရင် ခံနိုင်ရည်အားက သိသိသာသာ လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွေကိုတော့ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်းက အဂ္ဂိရတ်ပညာကို တကယ်နားလည်တာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်​၏စကားမှာ မှန်မမှန် အိုင်ရင်း မသိသော်လည်း သူ့ဝေဖန်ချက်မှာ အသေးစိတ်ကျလှပြီး တကယ်သိနားလည်သည့်ပုံစံ ပေါက်နေသဖြင့် ယုံကြည်မိလုနီးပါးပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် အဆင့်လေးသက်ရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ကြွယ်ဝမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နောက်ခံအရဆိုလျှင် သူသည် အဂ္ဂိရတ်ပညာအချို့ကို တတ်မြောက်ထားသည်ဆိုခြင်းမှာလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလှလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့လိုသဘောမျိုးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>စကြဝဠာမျိုးနွယ်စုများတွင် လက်နက်သွန်းလုပ်သူနှင့် ဆေးဖော်စပ်သူဟူ၍ သီးခြားခွဲခြားထားခြင်းမရှိဘဲ အားလုံးကို အဂ္ဂိရတ်ပညာဟုသာ ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုပညာရပ်နှစ်ခုလုံးတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး သူ့အဂ္ဂိရတ်ပညာကို ဆေးနတ်ဘုရား'ယောင်ချန်း'ထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ပညာရပ်ကိုမူ 'အိုယဲ့ကျီ'ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သူ့ကျန်းမာရေးနည်းစနစ်များကိုပင် 'ကာတို'မှ... အဟမ်း!</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပြောရလျှင် သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။ သူ့နည်းစနစ်များမှာ အခြားကျောင်းသားများကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ယူခဲ့ရခြင်းမဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက်ကူးယူထားခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သူ့ဆရာများမှာ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ ကျန်းမုန့်လောင်ကလည်း အတူတူပင်။ သူ့တွင် လိုအပ်သည့် ကုန်ကြမ်းများသာရှိလျှင် ဘာမဆို ဖန်တီးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ ကူးယူထားသော အဂ္ဂိရတ်နှင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း နည်းစနစ်များမှာ ဤစကြဝဠာမျိုးနွယ်စု၏ စံနှုန်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် မည်သို့ရှိမည်ကိုမူ ကျန်းမုန့်လောင်ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိပေ။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးယောင်ခယ်က အက္ခရာတွေကို စထည့်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ပင်မသတ္တုများမှာ ပေါင်းစပ်မှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ အရံသတ္တုများကိုလည်း လိုအပ်သလို ထည့်သွင်းထားပြီးဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ တုတ်တံပုံစံလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ အသွင်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာခြင်းက ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာ၏ အရေးကြီးဆုံးအဆင့်ဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်သွင်းခြင်း အဆင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းလက်နက်များက အရှင်သခင်များကို စွမ်းအားပေးနိုင်ခြင်းမှာ အကြောင်းအရင်းနှစ်ခုရှိသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် ကြံ့ခိုင်မှုမျိုးရှိခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာမူ အစွမ်းထက်သော အက္ခရာများက အရှင်သခင်၏ ခွန်အား၊ အရှိန်နှင့် စကြဝဠာစွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအက္ခရာများမှာ လက်နက်သွန်းလုပ်သူများက ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး နည်းပညာနှင့် သိုင်းပညာယဉ်ကျေးမှုတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုပင်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက်တစ်ခုအတွက် အက္ခရာခြောက်ခုကို ထည့်သွင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။ အက္ခရာတစ်ခု တိုးလာတိုင်း လက်နက်၏ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် အရည်အသွေးအပေါ် တောင်းဆိုမှု မြင့်မားလာသလို အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်၏ ကျွမ်းကျင်မှုကိုလည်း စမ်းသပ်ရာရောက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဆက်ကြည့်နေကြဦး။ ငါကတော့ ဂိမ်းဆော့တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က GBAဂိမ်းစက်လေးကို ထုတ်ပြီး ပိုကီမွန်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ရှည်လျားပြီး ပျင်းစရာကောင်းလှသလို လူအများကြားတွင် လျှောက်သွားနေလျှင်လည်း အဆင်မပြေလှသဖြင့် ဂိမ်းဆော့ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်း အစ်ကို မကြည့်တော့ဘူးလား။ ဒါက တကယ့်ရှားပါးအခွင့်အရေးကြီးနော်"</p> <p> </p> <p>"ကြည့်စရာ သိပ်မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့လက်နက်အမြုတေပေါင်းစပ်မှုက စံမမီဘူး။ ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ အက္ခရာလေးလုံး ဒါမှမဟုတ် ငါးလုံးလောက်ရဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီထက် ပိုလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုက အဲ့ဒါကိုပါ အတပ်ပြောနိုင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ဤခန့်မှန်းချက်မှာ ရိုးရိုးပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ ကျန်းမုန့်လောင် ဆိုလိုသည်မှာ ဆရာကြီးယောင်ခယ် ကျရှုံးနိုင်သည်ဟူ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>လောင်းကြေးဆန်သော အချက်အချို့ပါဝင်နေသော်လည်း အကယ်၍ တကယ်သာ ကျရှုံးသွားခဲ့လျှင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ပေါ်ပေါက်လာမည့်အပြင် ဆရာကြီးယောင်ခယ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ထိခိုက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အချိန်တန်ရင် မင်း သိလာမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ကျစ်... လျှောက်ပြောနေတော့တာပဲ... ဆရာကြီးက လူအများရှေ့မှာ သွန်းလုပ်ပြရဲတယ်ဆိုရင် သူ့ဘက်က ရာနှုန်းပြည့်သေချာနေလို့ပေါ့"</p> <p> </p> <p>"သူကတော့ သူ့ကိုယ်သူ လက်နက်သွန်းလုပ်သူများ မှတ်နေလားမသိဘူး"</p> <p> </p> <p>"သူသာ တကယ် ခန့်မှန်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ ဂျွမ်းထိုးပြီး ခေါင်းလျှော်ပြမယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ ဒီနေရာမှာတင် အဝတ်ဗလာနဲ့ ပြေးပြမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား.. အဲ့ဒါဆိုရင် ငါက ငါးဖမ်းပိုက်ဒီဇိုင်း အသားကပ်ခြေအိတ် ဝတ်ပြမယ်"</p> <p> </p> <p>စကြဝဠာမျိုးနွယ်စုများတွင်ပင် အာမခံချက်အကြီးကြီးများ ပေးတတ်ကြသည့် အလေ့အထမျိုး ရှိနေဆဲပင်။ ကျန်းမုန့်လောင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခီရာဒယ်တို့အတွက်မူ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>မင်းက ဒီလောက်တော်နေရင် ဘာလို့ ဟိုးအပေါ်မှာ မရှိနေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့မျိုးနွယ်စုမှာ ငါးဖမ်းပိုက်ဒီဇိုင်းခြေအိတ်တွေ ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ခေါင်းယမ်းလျက် ထပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တချို့လူတွေကတော့ ပုံမှန်ဆိုရင် မလုပ်ရဲတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်ဖို့အတွက် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လောင်းကြေးတွေကို ဆင်ခြေအနေနဲ့ အမြဲအသုံးချတတ်ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား"</p> <p> </p> <p>အိုင်ရင်းမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။ ကျန်းမုန့်လောင်၏ စကားများမှာ တကယ်ထိမိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာယန်နာ၏ ညီအစ်မနှစ်ယောက်လည်း ပါးစပ်ပိတ်၍ ရယ်သံထွက်မလာအောင် အောင့်ထားကြရသည်။ ကျန်းမုန့်လောင်မှာ တကယ်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကာဗွန်အခြေခံသက်ရှိအချင်းချင်း မလှည့်စားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် မင်းတို့ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို တည်ကြမယ်လို့လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>*****************</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save