Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းလုပ်နိုင်ရင် မင်းပဲလုပ်လိုက်လေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကြဝဠာရက်သုံးရက်ဆိုသည်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ကြည့်ရှုသူဦးရေမှာမူ လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိဘဲ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီးကို လက်ခံနိုင်ရန်အတွက် စီစဉ်သူများမှာ အဆောက်အအုံကိုပင် ယာယီတိုးချဲ့ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>စောစီးစွာရောက်ရှိလာသူများမှာ မိမိကိုယ်ကို အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူကြပြီး နောက်ကျမှ ရောက်လာသူများမှာမူ ဤသည်မှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ကြုံရခဲသော အခွင့်အရေးဖြစ်သဖြင့် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြရှာ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ကျန်းမုန့်လောင်တစ်ဦးတည်းသာ ထူးထူးခြားခြား ထင်းထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ပိုကီမွန်ဂိမ်းဆော့ပြီးနောက် ဇဲလ်ဒါဆော့ရန် ခလုတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဇဲလ်ဒါဆော့ပြီးသည့်အခါတွင်လည်း Honor of Kings၏ အော့ဖ်လိုင်းမုဒ်ကိုကစားရန် ဖုန်းထုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ခေတ်မမီတော့သည့် ဖျော်ဖြေရေးကိရိယာများကိုကြည့်ရင်း အိုင်ရင်းခမျာ ကျန်းမုန့်လောင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှပျော်ရွှင်နေရသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်လူများမှာမူ သူ့ကိုကြည့်၍ အံတင်းတင်းကြိတ်ထားကြသည်။ လူအမြောက်အများမှာ ဤအခွင့်အရေးကို လိုချင်လွန်းသော်လည်း မရကြပါချေ။ သူကမူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အချိန်ဖြုန်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များမှာ အတွေ့အကြုံများစွာ ရခဲ့ကြသည်။ မည်မျှအဖိုးတန်သော ဗီဒီယိုနှင့် စာအုပ်များဖြစ်ပါစေ ဤလက်တွေ့ပြသမှုကို ကြည့်ရှုရသလောက်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဆရာကြီးယောင်ခယ်မှာ အလွန်အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။ သူသည် အက္ခရာလေးလုံးကို အောင်မြင်စွာ ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေအိုရောင် တုတ်တံကြီးဆီမှ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှော့ခ်မျိုးနွယ်စု၏ အရှင်သခင်ကလည်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုတုတ်တံကြီးကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဤကုန်ကြမ်းများအတွက် အဖိုးတန်လှသော အရာများစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ့တွင် အဆင့်ခြောက်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးကို ငှားရမ်းရန် ပိုင်ဆိုင်မှုများ မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သောအဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲကလည်း နီးကပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့ထံတွင် ပစ္စည်းဥစ္စာများ ပြန်လည်စုဆောင်းရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ဆရာကြီးယောင်ခယ်အပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပုံအောထားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတွက်မူ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျရှုံး၍ လုံးဝမဖြစ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အက္ခရာလေးလုံးကို အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေခဲ့သည်။ ဆရာကြီးယောင်ခယ်မှာ အဆင့်ခြောက်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဖြစ်ရန် အနီးစပ်ဆုံးလူတစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးယောင်ခယ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာကြီးမှာ လုံးဝစိတ်အေးသွားသည့်ပုံစံမျိုး မရှိပါဘဲ နဖူးထက်တွင် ချွေးစက်များပင် ထွက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက်တစ်ခုကို သွန်းလုပ်ရန် သူ့အတွက်ပင် မလွယ်ကူကြောင်း ပြသနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျွတ်"ခနဲ အသံလေးတစ်သံမှာ တုတ်တံကြီးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မည်သူမှ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။ ဤသည်မှာ တုတ်တံ၏ကုန်ကြမ်းက ပဉ္စမမြောက်အက္ခရာ၏ စွမ်းအားကို မခံနိုင်တော့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျန်းမုန့်လောင်က ဂိမ်းစက်ကိုချပြီး ဆိုလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့မယ်။ သွားဖို့ ပြင်ထားကြတော့"</p> <p> </p> <p>"သွားမယ်။ ဘယ်ကိုလဲ.. အခုမှ တစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးတာကို"</p> <p> </p> <p>အိုင်ရင်းက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကျန်းမုန့်လောင်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ပြောသားပဲ။ သူ့ရဲ့ ကုန်ကြမ်းပေါင်းစပ်မှုက မလုံလောက်ဘူး။ အလုံးစုံကြံ့ခိုင်မှုကလည်း ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အက္ခရာလေးလုံးက သူ့ရဲ့အကန့်အသတ်ပဲ။ ဒီတစ်ခါ သွန်းလုပ်မှုကတော့ ကျရှုံးသွားပြီ။ ငါတို့ တခြားနေရာကို သွားလေ့လာလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>ရှာယန်နာညီအစ်မနှစ်ဦးမှာမူ ကျန်းမုန့်လောင်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ အခြားသူများ သတိမထားမိသော အရာကို သူက အဘယ်ကြောင့် ခံစားမိနေလေသလဲ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပြဿနာရှိနေလျှင် အဆင့်ခြောက်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်အဆင့်နှင့် အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်သော ဆရာကြီးယောင်ခယ်က ဘာကြောင့် မသိဘဲနေပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား.. မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆရာကြီးများ မှတ်နေသလား။ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်ဟောတဲ့လူလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါရဲ့... ဆရာကြီးက ပဉ္စမမြောက်အက္ခရာကို ထည့်သွင်းဖို့ အာရုံစိုက်နေတုန်းပဲရှိသေးတာ။ ပြဿနာရှိရင် သူ ချက်ချင်းသိမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အိုင်ရင်း မင်း ဘယ်လိုသူငယ်ချင်းမျိုးနဲ့ ပေါင်းနေတာလဲ။ ငါ မင်းကို အကြံပေးချင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဖြောက်"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခန်းထဲရှိလူတိုင်း သတ္တုအက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေကြစဉ်အတွင်း ရွှေအိုရောင်တုတ်တံကြီးပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ချောင်းလုံးကို လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီ။ ကျရှုံးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ရှော့ခ်စကြာဝဠာ အင်ပါယာအရှင်သခင်ခမျာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ကုန်ကြမ်းများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းသာမက ရှေ့လာမည့်တိုက်ပွဲတွင်လည်း သူ ကျဆုံးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်နိမိတ်ပြလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းလှသော သတ္တုအပိုင်းအစများမှာ မီးဖိုထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဆရာကြီးယောင်ခယ်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်လေဟန် အသွင်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို အပြင်လူများက အဆင့်ခြောက်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်နှင့် အနီးစပ်ဆုံးဟု ခေါ်နေကြသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစိန်ခေါ်မှုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိရန် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ လိုသေးကြောင်း သိသွားခဲ့ရချေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း..."</p> <p> </p> <p>သူ့ခမျာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်လေသည်။ သူ့အသက်ရှူသံနှင့် ခြေလှမ်းများကလည်း မမှန်တော့ဘဲ ဤသွန်းလုပ်မှုက သူ့အင်အားများကို မည်မျှအထိ ကုန်ခမ်းသွားစေသလဲဆိုသည်မှာ သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>"တွေ့လားဟ ငါ ပြောသားပဲ.. မင်းတို့ဘာသာ မယုံကြတာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ခီရာဒယ်တို့ကို ကြည့်ပြီး ထပ်ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>"တစ်ယောက်က အဝတ်ဗလာနဲ့ ပြေးမယ်လို့ပြောတယ်။ တစ်ယောက်က အကကမယ်ပြောတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ဂျွမ်းထိုးပြီး ခေါင်းလျှော်မယ်လို့ ပြောထားတယ်နော်။ ကဲ... ဘယ်သူ အရင်စလုပ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးယောက်လုံး မျက်နှာများနီရဲသွားပြီး ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ကျန်းမုန့်လောင်၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်သွားပြီး ဆရာကြီးယောင်ခယ်လည်း ကျရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... တကယ်လည်း မလုပ်ကြဘဲနဲ့ မင်းတို့သုံးယောက်ကတော့ တကယ့် သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်း ဒါက တကယ်ပျက်စီးသွားတာလား"</p> <p> </p> <p>အိုင်ရင်းမှာ ဆရာကြီးအတွက်သာမက အဆင့်ငါးမျိုးနွယ်စုအခုနှစ်ဆယ်ခန့်၏ တန်ဖိုးကြီးကုန်ကြမ်းများအတွက်ပါ  နှမြောတသသဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"တော်တော်များများတော့ ပျက်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"တော်တော်များများဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ပျက်တော့ ပျက်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ကုန်ကြမ်းတွေက လုံးဝအေးစက်ပြီး ခဲမသွားသေးသရွေ့တော့ ပြန်ပြုပြင်လို့ရဦးမယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ဆိုလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အပူချိန်ကိုထပ်မြှင့်ပြီး ပြန်အရည်ဖျော်မယ်။ ပြီးရင် အရည်ပျော်နှုန်းကို အကောင်းဆုံးအချိုးအစားဖြစ်အောင် ပြန်ညှိမယ်ဆိုရင်တော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်လို့ ရနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အက်ကွဲသွားတဲ့ လက်နက်အမြုတေကို ပြန်သွန်းလုပ်လို့ ရတယ်ဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါရဲ့။ ဒါက အဂ္ဂိရတ်ပညာရဲ့ အခြေခံဗဟုသုတလေ။ မင်း တကယ်ရော နားလည်လို့လား။ မင်းဘာသာ ကံကောင်းလို့ မှန်သွားတာကို အခု သက်သက်လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီလောက်တောင် သိနေတယ်ဆိုရင် မင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါတော့လား"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ငါ့ကို တကယ်လုပ်စေချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူမဆို ကြွားလို့ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ အဲ့ဒီကုန်ကြမ်းတွေကို တကယ် ပြန်ကယ်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ မင်းကို ဆရာသခင်လို့ အသိအမှတ်ပြုမယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ချီးကျူးမှုက ငါ့အတွက် ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိပေမဲ့လည်း..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်ကုန်ကြမ်းအများကြီး အလဟဿဖြစ်သွားမှာတော့ နှမြောစရာကြီး။ သေချာကြည့်ထားကြ။ တကယ့်ပညာရှင်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးမှန်း ပြပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်း အစ်ကိုက..."</p> <p> </p> <p>အိုင်ရင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ကျန်းမုန့်လောင်သည် အဂ္ဂိရတ်ပညာကို တကယ်သိနေလေသလော။ အဆင့်တစ်မျိုးနွယ်စုမှ လာပြီး ဤမျှချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းကပင် မယုံနိုင်စရာကောင်းနေလေပြီ။</p> <p>ဤအဆင့်မြင့်ပညာရပ်များကိုလည်း တကယ်တတ်မြောက်ထားလေသလော။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် အရှင်.. ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်သွားပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးယောင်ခယ်က ရှော့ခ်မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်ကို တောင်းပန်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အရှင်သခင်က ခါးသက်သက်ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ လောင်းကစားတစ်ခုဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။ ကျရှုံးနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကြိုတွေးထားပြီးသား။ ဒါက ငါ့ကံကြမ္မာပဲထင်ပါရဲ့"</p> <p> </p> <p>"ဒီကလူကြီးမင်းနှစ်ယောက်..ကျွန်တော် ခဏလောက် ဖြတ်ပြောလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသော လူငယ်လေးကြောင့် လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူက ဘာကြောင့် အခုမှ ထွက်လာရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>"ဒီကုန်ကြမ်းတွေကို ကျွန်တော် သုံးလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက..."</p> <p> </p> <p>အဆင့်ငါးမျိုးနွယ်စု၏ အုပ်ချုပ်သူမှာ ကျန်းမုန့်လောင်၏ အမှတ်မထင်လုပ်ရပ်ကြောင့် ကြောင်အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဒါတွေကို ဘာလုပ်မလို့လဲ။ အဟောင်းဆိုင်မှာ သွားရောင်းမလို့လား။</p> <p> </p> <p>ကျရှုံးသွားသည်ဆိုစေကာမူ ဤကုန်ကြမ်းများကို ပြန်ရောင်းလျှင် အဆင့်ငါးမျိုးနွယ်စု တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုစာလောက် တန်ဖိုး ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အပေါ်ကနေ ကြည့်နေတာ ကြာပြီ။ တစ်ခုခုတော့ ဝင်ပြောချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"တချို့လူတွေက ကျွန်တော့်ကို မယုံကြဘူးလေ။ သူတို့က ကျွန်တော် တကယ်တော်ရင် စမ်းကြည့်ပါလားလို့ ပြောကြလို့ ဒီကိုရောက်လာတာပါ"</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဒီတာအိုလက်နက်ကို ဆက်သွန်းလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတာလား"</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးယောင်ခယ်က နားလည်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"လူငယ်လေး.. လာနောက်ပြောင်နေလို့ မင်းကို အရှင်သခင်က သတ်ပစ်မှာမကြောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အားလျော့နေရှာသော အရှင်သခင်မှာမူ ဘာခံစားချက်မှမပါဝင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေကို မင်းပဲ ယူလိုက်တော့။ ဒီကို တက်လာရဲတဲ့ သတ္တိရှိတာကတင် မင်းက ရဲစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့လူဆိုတာ ပြသနေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ချိန်သာ မနီးကပ်သေးရင် မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ပေးမိမှာ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဒါတွေကို မလိုချင်ပါဘူး။ ဒီတိုင်းအလဟဿဖြစ်သွားမှာ နှမြောလို့ပါ" </p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း ဒီမှာ ခဏထိုင်စောင့်နေပါ။ ကျွန်တော် လိမ္မော်သီးတစ်အိတ်သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ ပြီးရင် ဒါကို အပြီးသတ် သွန်းလုပ်ပြီး လူကြီးမင်းကို လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် ဆရာကြီးယောင်ခယ်ရပ်နေသည့် နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင်သန်းနေသည့် မီးလျှံတစ်ခု ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာလေသည်။ ထိုအရာမှာ ဆရာကြီးယောင်ခယ်၏ ကြယ်တာရာမီးလျှံထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပူပြင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ရှော့ခ်အင်ပါယာအရှင်သခင်နှင့် ဆရာကြီးယောင်ခယ်တို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းအေးခဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>**************</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save