Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၃၈</h2> <h2 style="text-align: center;">သက်တော်စောင့်ဖိုး ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုတော့ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဆင့်မြှင့်တာလား... ဆရာကြီး ကျွန်တော်ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာရပ်ကို သိပ်နားမလည်လို့ပါ။ အဆင့်မြှင့်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီအက္ခရာတွေထွင်းတာက အဆင့်မြှင့်တာပဲပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ကုန်ကြမ်းတွေက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ နောက်ထပ်တစ်ခုလောက် ထပ်ပေါင်းထည့်ကြည့်လို့ ရမယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အက္ခရာလား... နောက်တစ်ခုထပ်တိုးမယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်စကြာဝဠာအင်ပါယာအရှင်သခင်၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ ကျန်းမုန့်လောင်က ဤသိုင်းလက်နက်ပေါ်တွင် နောက်ထပ်အက္ခရာတစ်ခု တကယ်ထပ်ရေးထွင်းနိုင်မည်လော။</p> <p> </p> <p>ဒါက အဆင့်ခုနစ်အက္ခရာလေ။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ခုနစ်အက္ခရာများကို လက်နက်ပညာရှင်ဘယ်နှယောက်က ရေးထွင်းတတ်လဲဆိုသည်ကို ခဏထားဦး။ အဆင့်ခုနစ် အက္ခရာ၏ စွမ်းအားဆိုသည်မှာ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတိုင်း ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤကုန်ကြမ်းများအတွက် ငွေပုံအောပြီး ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးရန်အတွက်ဆိုလျှင် ပညာရှင်သာ ကျွမ်းကျင်ပါက လုံးဝပြဿနာမရှိသော်လည်း အဆင့်ခုနစ်အက္ခရာ၏ စွမ်းအားကို တောင့်ခံနိုင်ဖို့ကမူ မသေချာလှပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အကယ်၍သာ အောင်မြင်သွားပါက အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်ဆိုသည်မှာ အဆင့်ခုနစ်သက်ရှိတိုင်းပင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြသည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ထိုအရာကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပါက အဆင့်ခုနစ်သက်ရှိတစ်ဦးထံ အကာအကွယ်ပေးရန်အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်နိုင်ပြီး ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့ရန်သူက သူ့ကို ဒုက္ခပေးရဲပါဦးမည်လော။</p> <p> </p> <p>စကြာဝဠာတစ်ခွင်တွင် အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်များကို ဖန်တီးနိုင်သည့် လက်နက်ပညာရှင်များမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး ငွေပေး၍ ငှားရမ်းနိုင်ရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။ သူသည် ထိုလက်နက်ကို ငွေကြေးနှင့် အရင်းအမြစ်အမြောက်အမြားဖြင့် လဲလှယ်နိုင်ပြီး ထို့နောက်တွင်မူ မိမိနှင့် သင့်တော်မည့် အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ပညာရှင်တစ်ဦးကို ငှားရမ်းနိုင်မည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက အရမ်းပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>သူ စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းမုန့်လောင်က အဆင့်ခုနစ်အက္ခရာကို စတင်ရေးထွင်းနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်ခုနစ်အက္ခရာသည် အလွန်နက်နဲလှပြီး ကျန်းမုန့်လောင်မှာ ၎င်းကိုရေးဆွဲရန် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ထိုစွမ်းအားကြောင့် သံတုတ်ကြီးပင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ရုန်းကန်နေရပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ"</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ကျုပ်က အက္ခရာကိုတောင် ရေးလို့ပြီးနေပြီ။ ခင်ဗျားက အခုမှ ထားလိုက်တော့လို့ ပြောနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"လူဆိုတာ အိပ်မက်ရှိရတယ်။ အိပ်မက်မရှိရင် ငပျင်းနဲ့ဘာကွာတော့မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ပေါင်းစပ်လို့မရဘူးဆိုရင် မီးတောက်ကို မြှင့်လိုက်ရုံပဲပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>တတိယမြောက်မီးတောက် လောင်ကျွမ်းလာလေသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်ဧကရာဇ်ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်းမီးတောက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထမြောက်မီးတောက်မှာမူ အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး အရပ်ရှစ်မျက်နှာပျက်သုဉ်းခြင်းမီးတောက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပဉ္စမမြောက်မီးတောက်မှာ ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ရွှေရောင်ဘိုးဘေးမီးတောက် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက ဒီလောက်စွမ်းအားကြီးတဲ့ ကြယ်တာရာမီးတောက်တွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ဆရာကြီးယောင်ခယ်က သူ့သက်တမ်းတစ်လျှောက် အကြီးမားဆုံးသော စိန်ခေါ်မှုကို ကြုံတွေ့နေရပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ထူးဆန်းတဲ့မီးတောက်တဲ့။ ကံစမ်းမဲဘူးထဲကနေ နှိုက်လာတာလေ။ တစ်ဘူးကို ခွန်အားအမှတ် တစ်ရာပဲ ပေးရတယ်။ တန်မှတန်"</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ကျန်းမုန့်လောင်သည် ထူးဆန်းမီးတောက်အားလုံးကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်၏။ သူသည် ရှောင်ယန်ထံမှ အကြိမ်ပေါင်းငါးရာကျော် ကူးယူခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မီးတောက်အားလုံးကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ထူးဆန်းမီးတောက်တွေ အကုန်စုံပြီဆိုတော့... ဧကရာဇ်မီးတောက် ထွက်ပေါ်လာစေ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မီးတောက်အားလုံးသည် တောက်ပလှသော ပေါင်းစပ်မီးတောက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး အပူချိန်ကလည်း ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ပုံပျက်သွားစေသဖြင့် ကျန်းမုန့်လောင်၏ မျက်နှာကိုပင် မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အလွန်မြင့်မားသော အပူချိန်က ခုနစ်လုံးမြောက်အက္ခရာကို စတင်ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံတုတ်ကြီးလည်း ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ နာရီဝက်ခန့်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဗဟိုဧရိယာရှိ အပူချိန်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နက်မှောင်သော ရွှေရောင်တုတ်ကြီးက ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်စေနိုင်သည့် လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကျန်းမုန့်လောင်က သူ့နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>"မင်း သေချာမြင်လိုက်ရလား"</p> <p> </p> <p>"ဘာကို သေသေချာချာမြင်ရမှာလဲ။ ဒီလိုမျိုးကို ငါတို့က သင်ယူလို့ရမှာမို့လို့လား"</p> <p> </p> <p>"ငါတော့ ဘာမှကိုမသိလိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တိုင်းမှာ ကြောင်အနေကြသည်။ ဆရာကြီးယောင်ခယ်၏ လက်နက်ဖန်တီးမှုဖြစ်စဉ်ကို ကြည့်နေတုန်းက သူတို့ ဗဟုသုတအများကြီး ရခဲ့သော်လည်း ကျန်းမုန့်လောင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် သူတို့ မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ငတုံးများနှယ် ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အားလုံးပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ရှောင်ခယ်စကြာဝဠာအင်ပါယာအရှင်သခင်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ပြန်ယူလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်စကြာဝဠာအင်ပါယာအရှင်သခင်နှင့် ဆရာကြီးယောင်ခယ်တို့မှာ ကျန်းမုန့်လောင်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ထိုတုတ်ကြီးကို ရတနာတစ်ခုနှယ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်။ ဒါ တကယ်ပဲ အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်ပဲ။ ဆရာ... ဆရာ မြင်လိုက်ရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ယောင်ခယ်က ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှတစ်ဆင့် သူ့ဆရာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကြာဝဠာအချိန်နှစ်နာရီမပြည့်ခင်မှာတင် အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်တစ်ခုကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>ယောင်ခယ်၏ ဆရာသည် လက်ထဲရှိ သံတူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတော့ တော်ပြီ။ နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဘူး။ အနားယူတော့မယ်။ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေမှတော့ ဘယ်သူက သူနဲ့ အလုပ် ပြိုင်လုနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ဒါ တကယ် ကျွန်တော့်အတွက်လား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်စကြာဝဠာအင်ပါယာအရှင်သခင်ခမျာ အနည်းငယ် မယုံနိုင်ဖြစ်နေချေသည်။ သူသည် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းအားလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သော်လည်း ကျန်းမုန့်လောင်သာ မရှိပါက ဤကုန်ကြမ်းများမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ၎င်းမှာ အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ အဆင့်ခုနစ် ဖြစ်နေချေသည်။ တန်ဖိုးမှာ ကုန်ကြမ်းများထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ၍ သာလွန်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ့အနေနှင့် ထိုအရာကို ယူရန်ပင် အနည်းငယ်ကြောက်လန့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်၏ စွမ်းအင်လှိုင်းများအရ သူသည် အဆင့်လေးသက်ရှိတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤစွမ်းရည်မျိုးနှင့်ဆိုလျှင် သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်ပါက ကျန်းမုန့်လောင်ကို ကူညီမည့်သူများ ချက်ချင်းရောက်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ခြောက်သက်ရှိများသာမက အဆင့်ခုနစ်သက်ရှိများပင် သူ့ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်ရန်အတွက် အလုအယက် ရောက်လာကြလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်ကို ဖန်တီးခဲ့ရခြင်းမှာ ကုန်ကြမ်း၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့်သာ ဖြစ်မည်ဟု ရူးသွပ်စွာ တွေးမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ စာမေးပွဲတွင် ရမှတ်တစ်ရာရခြင်းနှင့် တူညီပြီး အချို့လူများအတွက် အမှတ်တစ်ရာမှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးအကန့်အသတ်ဖြစ်သော်ငြား ကျန်းမုန့်လောင်အတွက်မူ စာမေးပွဲ၏စုစုပေါင်းအမှတ်က တစ်ရာသာရှိနေ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အလကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ နှမြောလို့ပါလို့ ပြောပြီးသားပဲ။ ဒါက မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တိုင်းမှာ ရှိသင့်တဲ့ ကျင့်ဝတ်လေ။ ဖြုန်းတီးခြင်းက ပြစ်မှုတစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အားမနာတော့ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>သူလည်း အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲ၏ မြင်ကွင်းကို စတင် ပုံဖော်နေမိချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသာ ထိုတုတ်နှင့် ရိုက်ချလိုက်ပါက သူ့ရန်သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ကြေမွသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်နာမည်က ရှောင်ခယ်ရီဒယ်လာပါ။ ဆရာကြီးကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား"</p> <p> </p> <p>"ဂျက်မားလို့ပဲ ခေါ်ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာမား... ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့မျိုးနွယ်စုကို ရောင်းပြီး ဆရာကြီးကို ငွေပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပိုက်ဆံဆယ်ဆက ဆရာကြီးရဲ့ လက်နက်နဲ့ မတန်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုပါ"</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါ။ အဲ့ဒါတွေ မလိုပါဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်က အခု ဘယ်အခြေအနေမှာ ရှိလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ချင်ရုံတင်ပါ"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရောင်းချမည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းမုန့်လောင် ရုတ်တရက် သနားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က ပိုက်ဆံကို သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး။ အဓိကက မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်တာပါ"</p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေဖွဲ့မယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ဤဆရာကြီးမားက သူ့ကို မိတ်ဆွေအဖြစ် လက်ခံချင်နေလေသလား။</p> <p> </p> <p>ဘုရားရေ... လောကကြီးက သိပ်အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဆရာကြီးမားက သူ့အဂ္ဂိရတ်ပညာကို စမ်းသပ်ချင်ရုံသာဟု ပြောခဲ့သည်။ သူက ယခုမှ သင်ယူထားလေသလား။ အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သေးသော လူတစ်ယောက်ကို ဤအဆင့်အထိ ရောက်အောင် ဘယ်လိုလူမျိုးကများ သင်ပေးနိုင်လေသလဲ။</p> <p> </p> <p>ဤဆရာကြီးက သူ့တန်ဖိုးကို သူကိုယ်တိုင် သိပုံမရကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အဆင့်ခြောက်သက်ရှိတစ်ဦးအနေနှင့် သူသည် အဆင့်ခုနစ်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီပေ။ ဤဆရာကြီးမှာ အနည်းငယ် ရိုးသားလွန်းပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဤအခွင့်အရေးကို မဆုပ်ကိုင်ထားပါက နောင်တွင် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးသာ စိတ်မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေလို ပေါင်းကြမလား။ ကျွန်တော် ရှောင်ခယ်က တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တော့ အစွမ်းကုန်ကူညီမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့။ ခင်ဗျားကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် လက်ခံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးက ဒီအတောအတွင်း ဒီမှာနေဦးမှာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ လောကကြီးကို လေ့လာဖို့ လာလည်တာလေ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး တစ်ယောက်တည်းလား"</p> <p> </p> <p>"သူငယ်ချင်းတွေ ပါပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် မတော်တဆတစ်ခုခုဖြစ်လာပါက ဘာလုပ်ရမလဲဟု စိတ်ပူနေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တစ်ယောက်ယောက်က အားကိုးတကြီးကပ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်တို့ အတူတူခရီးသွားလို့ အဆင်ပြေမလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်သည် ယခင်ဘဝက သူသည် စကြာဝဠာကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသလားဟုပင် သံသယဝင်မိသွားသည်။ ဤဆရာကြီးက သူ့ကို အတူသွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ရုတ်ခြည်းပင် ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ ကွမ်တမ်ပို့လွှတ်ရေးစခန်းဘက်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ရောင်ဝါများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုရောင်ဝါများမှာ သူတို့ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်လာနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး... အဆင့်ခြောက် သက်ရှိ၉၆ယောက်နဲ့ အဆင့်ခုနစ်သက်ရှိ ၁၂ယောက် ရောက်လာနေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ကောထန်က ကျန်းမုန့်လောင်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် ထိုလူများ ဘာကြောင့် ရောက်လာသလဲဆိုသည်ကို တွေးတောမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ သက်တော်စောင့်ဖိုးပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***************</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save