Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၃၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာကြီးဂျက်မား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသိုင်းလက်နက်ကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးပြီးစီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကြိုတင်ရောက်ရှိနေကြသော အဆင့်မြင့်သက်ရှိများမှာ လက်နက်သစ်တစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို ချက်ချင်းအာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်တစ်ခုက သူတို့အတွက် မည်မျှအထိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသလဲဆိုသည်မှာ အထူးတလည် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောထန်... ငါ့မှာ အခု ခွန်အားအမှတ် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီမှာ စုစုပေါင်း ၁၁၂၃၉၂မှတ် ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ဆရာတစ်သုတ်လောက် ဆင့်ခေါ်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ယောက်ကို အမှတ်တစ်ရာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး... အဆင့်ခြောက်ထက်မြင့်တဲ့ ဆရာတွေအတွက်ကတော့ တစ်ယောက်ကို အမှတ်တစ်ထောင်ပေးရမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း... အဲ့ဒါကို ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ"</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော စံစျေးနှုန်းဟု ကျန်းမုန့်လောင်က ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"စနစ်မှာ ရှင်းလင်းပိုင်ခွင့် အပြည့်ရှိပါတယ်။ အဆင့်တစ်နဲ့ အဆင့်ခြောက် သက်ရှိတွေကို စျေးနှုန်းအတူတူ သတ်မှတ်ထားရင် အဆင့်အတန်းခွဲခြားရာ မရောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"မင်းလည်း ကံစမ်းမဲနှိုက်တဲ့လူတွေဆီက နည်းနည်းလောက် သင်ယူပါဦးလား။ ငါ့မျက်နှာက ကံကောင်းခြင်းတွေအပြည့် ထုတ်လွှတ်နေတာလေ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က အရှက်မရှိ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ထားပါတော့။ တစ်ထောင်ဆိုလည်း တစ်ထောင်ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာလည်း အမှတ်တွေအများကြီး ရှိနေတာပဲ။ ပိုက်ဆံက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်ကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းမှာ ကျန်းမုန့်လောင်အတွက် ခွန်အားအမှတ်တစ်သိန်းနီးပါး ရရှိစေခဲ့လေရာ သူသည် ယခုမူ အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဆရာတွေကို အဆင့်မြှင့်တင်ရုံတင်မကဘူး။ လက်ရှိ ကျောင်းတော်က ဆရာတွေရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း ကျပန်းမြှင့်တင်လို့ ရပါသေးတယ်။ ပြီးတော့ အဆင့်ခြောက်မဟုတ်ပေမဲ့ ထူးခြားတဲ့ဆရာတချို့ကိုလည်း ရနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ နားလည်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ရှိ ထူးရှယ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ထဲက နဂါးဘောလုံးအန်နီမေးထဲက စွန်းဝူခုန်းဆိုရင် စွမ်းအင်ပြင်းအားက ၄၀ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီစူပါဆိုင်ယန်းတွေက ဂြိုဟ်တစ်လုံးကို ခဏလေးနဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်တာနော်။ သူတို့ရဲ့တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက ဒီထက် ပိုသာမှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>"ခွန်အားအမှတ် တစ်သောင်းသုံးမယ်။ ဆရာတွေကို အသက်သွင်းလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>"ဆရာရှောင်ယန်ရဲ့ စွမ်းအားတံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ စွမ်းအားက မီးတောက်ဧကရာဇ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိပြီး အဆင့်ရှစ်သက်ရှိရဲ့ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအင်ပြင်းအား၇၉ယူနစ် ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဆရာသားနော့စ်ရဲ့ စွမ်းအားတံဆိပ်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ အနန္တကျောက်တုံးအားလုံး စုံလင်သွားပြီး အဆင့်ရှစ်သက်ရှိ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအင်ပြင်းအား ၇၉ယူနစ်ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဆရာကလာ့ခ်ခန့်(စူပါမန်း)ကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ။ လောလောဆယ်မှာ အဆင့်ခုနစ်သက်ရှိအထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်ပြင်းအား၆၉ယူနစ် ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆရာလော့ဖုန်းကို အောင်အောင်မြင်မြင် အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ စွမ်းအားမှာ စကြာဝဠာအရှင်သခင် အဆင့်ဖြစ်ပြီး အဆင့်တစ်ဆယ်သက်ရှိ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအင်ပြင်းအား၉၉ယူနစ် ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆရာကွမ်ကျယ်ယွမ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ အဆင့်တစ်သက်ရှိဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်ပြင်းအား ၁ယူနစ်သာ ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာကြီးလဲ... ကွမ်ကောလား"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆရာတာအိုနာချီရှန်းကို အောင်အောင်မြင်မြင် အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ အဆင့်တစ်သက်ရှိဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်ပြင်းအား ၁ယူနစ်သာ ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... ဆရာတာအိုနာပါလား။ ကြိုက်တယ်ဟေ့"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာစွန်းဝူခုန်းရဲ့ စွမ်းအားတံဆိပ်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ အလိုအလျောက်ဗီဇစွမ်းအားအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီး စူပါသက်ရှိအဆင့် စွမ်းအင်ပြင်းအားမှာ ခန့်မှန်းမရနိုင်ပါ"</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲဟ.. ပြိုင်ဘက်ကင်းပါလား"</p> <p> </p> <p>ဤဆရာတစ်သိုက်နှင့်ဆိုလျှင် ကျန်းမုန့်လောင်သည် စကြာဝဠာမျိုးနွယ်စုများအတွင်း စိုးမိုးရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူတို့၏စွမ်းအားများဖြင့် ခွန်အားအမှတ်သောင်းဂဏန်းကိုလည်း အချိန်မရွေး ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အလိုအလျောက်ဗီဇစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စွန်းဝူခုန်းပင် နိုးထလာခဲ့လေပြီ။ စူပါသက်ရှိဆိုသည်မှာ အဆင့်တစ်ဆယ် သက်ရှိများထက် ကျော်လွန်သည့် အဆင့်များ ဖြစ်နေမလား။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုကို နားလည်သော်လည်း ကွမ်ကျယ်ယွမ်တို့လို လူမျိုးများ ဘာကြောင့်ပါလာရသလဲဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားမရပေ။ ဆရာတာအိုနာမှာ အရည်အချင်းရှိသော်လည်း သူကရော ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူက ဒီနေရာနဲ့ ထိုက်တန်လို့လား။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် ကွမ်ကျယ်ယွမ်၏ မိတ်ဆက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေရာ သူသည် SSSအဆင့် စွမ်းရည်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအချိန်အထိ ဆရာစွန်းဝူခုန်း၏ "အလိုအလျောက်ဗီဇစွမ်းအား"တစ်ခုတည်းကသာ SSSအဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရထားသည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းရည်အမည် - စီမံခန့်ခွဲမှုပညာရပ်</p> <p> </p> <p>အရည်အချင်းအဆင့် - SSS</p> <p> </p> <p>ဖော်ပြချက် - ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ယမန်နှစ်က နိုင်ငံသူနိုင်ငံသားအားလုံး ကျန်းမာပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကိုဗစ်ဗိုင်းရပ်စ်သည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သောင်းကျန်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သုံးသပ်ချက် - တစ်ချိန်က ကျွန်တော် သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းမှာတော့ စီမံခန့်ခွဲမှုပညာရပ်ကိုသာ ယုံကြည်လိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတဲ့ ဒီဆုတောင်းကြီးက အရည်အချင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် ဤစနစ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ၎င်းကို SSSအဆင့်ဟု သတ်မှတ်ထားလျှင်မူ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေရမည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်လည်း ခွန်အားအမှတ်တစ်ထောင်ကို ချက်ချင်းအသုံးပြုလိုက်ပြီး "စီမံခန့်ခွဲမှုပညာရပ်"အပါအဝင် အရည်အချင်းများစွာကို လဲလှယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေလျှင်ပင် ကျန်းမုန့်လောင်အနေနှင့် ဘာကိုမှကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်၏ သတိကြီးကြီးထားနေ​သော အမူအရာကို ရိပ်မိသွားဟန်တူသည့် ရှောင်ခယ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကုန်စည်ပြပွဲထဲမှာ ဘယ်သူမှမတိုက်ခိုက်ရဲပါဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ခိုက်လာခဲ့ရင် အဆင့်ခုနစ် ဒါမှမဟုတ် အဆင့်ရှစ်သက်ရှိတွေ အများကြီးက သူတို့ကို ချက်ချင်းလိုက်လံနှိမ်နင်းမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါကို စောစောက ပြောပါတော့လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်ခမျာ သူ့ရင်ဘတ်သူ ပုတ်လိုက်သည်။ မကြောက်သော်လည်း တင်းမာမှုကတော့ ရှိနေခဲ့သည်။ ရှောင်ခယ်၏ စကားကြောင့် ကျန်းမုန့်လောင် လုံးဝစိတ်အေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်မှာပင် ကျန်းမုန့်လောင် အာရုံခံမိလိုက်သည့် ပထမဆုံးတစ်သုတ် လူများ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် အဆင့်ခြောက်သက်ရှိသုံးဦးဖြစ်ပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှ လူများမှာ နှစ်မီတာကျော်မြင့်မားကာ အလယ်ရှိ လူမှာမူ တစ်မီတာခွဲခန့်သာရှိသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ်ရယ်ချင်စရာကောင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏အကြည့်များမှာ ရှောင်ခယ်၏လက်ထဲရှိ နက်မှောင်သော ရွှေရောင်တုတ်ကြီးဆီသို့ ကျရောက်နေပြီး အစောပိုင်းက စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ဤတုတ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက်သိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ အဆင့်ခြောက်သက်ရှိများဖြစ်ကြသလို စကြာဝဠာအင်ပါယာ တစ်ခုချင်းစီ၏ အရှင်သခင်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ရှောင်ခယ်သည် ငွေအမြောက်အမြားအသုံးပြု၍ ဆရာကြီးယောင်ခယ်ကို အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးရန် ဖိတ်ခေါ်ထားကြောင်း သူတို့ ကြားသိထားကြပြီးဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ သူအောင်မြင်သွားပြီထင်တယ်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဆရာကြီးယောင်ခယ်က အဆင့်ခြောက်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။ သူတို့ရောက်လာရသည့် အကြောင်းမှာလည်း ဆရာကြီးယောင်ခယ်နှင့် ရင်းနှီးမှုရယူရန်ပင်။ သူတို့ အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက်များကို ဖန်တီးရန် စီစဉ်ထားသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ပညာရှင်နှင့် ဆုံတွေ့ရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တော့ သူတို့အတွက် အခွင့်အရေးရခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ဘယ်ဘက်က တစ်ယောက်ကတော့ လီရွန်ဒိုစကြာဝဠာအင်ပါယာရဲ့ အရှင်သခင် ဘလိတ်ပါ။ အလယ်ကလူကတော့ ပေါ့စကြာဝဠာအင်ပါယာရဲ့ အရှင်သခင် လီဆာဂိတ်ပါ။ ညာဘက်က တစ်ယောက်ကတော့ ရှီလော့စကြာဝဠာအင်ပါယာရဲ့အရှင်သခင် ရှီပုပါ။ ကျွန်တော်တို့တွေက ရင်းနှီးကြပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်က ခပ်တိုးတိုးမိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ခယ်... မင်း တော်တော်ကံကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက မနာလိုအားကျလေဟန် အမူအရာများဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ကြယ်အပွင့်၂၀တည်းနဲ့ အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက်တစ်ခုကို ဘယ်လိုများ ရအောင်လုပ်လိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>စံစျေးနှုန်းအရဆိုလျှင် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းဖိုးနှင့် ပညာရှင်ခအပါအဝင် ကြယ်အပွင့်သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်မရှိပါဘဲ စဉ်းစားကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကုန်ကြမ်းဖိုး၏ ၅၀ရာခိုင်နှုန်းပေးရခြင်းမှာ အနည်းဆုံးသတ်မှတ်ချက်သာ ဖြစ်၏။ ဤစျေးနှုန်းကို မပေးနိုင်ပါက အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များက လှည့်ပင်ကြည့်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့က အသည်းအသန်ငွေလိုအပ်နေချိန်မျိုးမှသာ ထိုစျေးနှုန်းကို လက်ခံလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ မင်းမပေးနိုင်ရင် တခြားလူတွေက ပိုပေးကြမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>စကြာဝဠာမျိုးနွယ်စုများထဲတွင် လူချမ်းသာများက အမြဲရှိနေပေသည်။ သင်က တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းပေးလျှင် တခြားလူက ၁၁၀ပေးမည်။ သင်က ၁၁၀ပေးလျှင် နောက်တစ်ယောက်က ၁၂၀ပေးမည်သာ။</p> <p> </p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုလျှင် ကုန်ကြမ်းဖိုးနှင့် ညီမျှသော ပညာရှင်ခကို ပေးရစမြဲသာ။</p> <p> </p> <p>ကြယ်အပွင့်နှစ်ဆယ်နှင့် အဆင့်ခြောက် သိုင်းလက်နက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်ခြင်းမှာ အလွန်တန်လွန်းလှပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ခင်ဗျားတို့ မှားသွားပြီ။ ဒါက အဆင့်ခြောက်သိုင်းလက်နက် မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်သည် သူ့တုတ်ကြီးကို ကြွားဝါလေဟန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ အက္ခရာခုနစ်လုံး၏ စွမ်းအားများမှာ ထိုတုတ်ကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်နေပြီး ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"အက္ခရာခုနစ်လုံးလား... ဒါက အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်ကြီးလား"</p> <p> </p> <p>"ဘုရား... ဘုရားရေ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးယောင်ခယ်က အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်တစ်ခုကို တကယ်ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏မျက်ဝန်းများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။ ဆရာကြီးယောင်ခယ်သည် အဆင့်ခြောက်နီးပါးရှိသော အဆင့်ငါးအဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် မဟုတ်လော။ သူ့အနေနှင့် အစွမ်းပြနိုင်လျှင်ပင် အဆင့်ခြောက် လက်နက်လောက်သာ ရနိုင်ပေမည်။ အဆင့်ခုနစ်ဆိုသည်မှာမူ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ အရာအားလုံးက သူတို့ရှေ့မှာတင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မယုံကြည်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးယောင်ခယ်... ကျွန်တော်က လီရွန်ဒိုအင်ပါယာရဲ့ အရှင်သခင် ဘလိတ် ပါ။ အခုလို ဆုံတွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်နာမည်က လီဆာဂိတ်ပါ။ ပေါ့အင်ပါယာရဲ့ အရှင်သခင်ပါ။ သခင်ကြီးကို လေးစားနေတာ ကြာပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ကျွန်တော်က ရှီပုပါ။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုထူးချွန်နေပါလား"</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက်သား ဆရာကြီးယောင်ခယ်ကို ဝိုင်းဝန်းပြီး ချီးကျူးဂုဏ်ပြုစကားများ ဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးယောင်ခယ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။ လူပေါင်းများစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဤသို့ဖြစ်ပျက်နေခြင်းမှာ သူ့ဘဝတွင် အရှက်ရဆုံးအချိန်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ကျွန်တော်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒီလောက်အထိ အရည်အချင်းမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးယောင်ခယ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဒါက ခင်ဗျားဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒီနှစ် ကုန်စည်ပြပွဲကို အဆင့်ခုနစ်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်များ ကြွလာတာလား"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီလူက ဘယ်မှာလဲ။ ရှောင်ခယ်... ငါတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီပညာရှင်က ဒီမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခယ်က ကျန်းမုန့်လောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဆရာကြီးဂျက်မားတဲ့။ ငါ့ရဲ့ အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်ကို သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးပေးခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>*****************</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save