Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၄၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီညတော့ ငါဆေးခတ်ရတော့မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူလား"</p> <p> </p> <p>စကြာဝဠာအင်ပါယာအရှင်သခင်သုံးဦး၏ အကြည့်ကား ကျန်းမုန့်လောင်ထံတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ စကြာဝဠာသက်တမ်း အနှစ်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ အဆင့်လေးသက်ရှိတစ်ဦးဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းသော်လည်း မယုံနိုင်စရာတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>စကြာဝဠာမျိုးနွယ်စုများသည် အမျိုးမျိုးကွဲပြားကြပြီး ဤအသက်အရွယ်နှင့် အဆင့်ငါးသက်ရှိ ဖြစ်လာနိုင်သည့် မျိုးနွယ်စုအချို့လည်း ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်မှာ မွေးရာပါ ဆက်ခံ၍ရသော စွမ်းရည်မျိုးမဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ဆရာသမား၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် အောင်မြင်မှုရရှိရန်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော နာရီပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်အားထုတ်ရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ပြင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့် သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းအပေါ်တွင်လည်း မူတည်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်များကို ဖန်တီးနိုင်သည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးမှာ စကြာဝဠာအတွင်း ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ပေါင်းသန်းနှင့်ချီ၍ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြသူများပင်။</p> <p> </p> <p>ယခု ရှောင်ခယ်က ဤလူငယ်သည် ထိုလက်နက်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု ပြောနေလေရာ သူတို့ကို ပညာအရည်အချင်း နိမ့်ပါးသူများဟု ထင်မှတ်ကာ အရူးလုပ်နေခြင်းလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လူအများအပြားရှိသည့်နေရာတွင် လူတိုင်းက သူတို့ကို ဝိုင်းလိမ်နေကြခြင်းတော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြောဆိုဆွေးနွေးမှုများကို အမြန်ဆုံး အာရုံခံကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့အနက် တချို့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကြောက်သေးပါမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသိုင်းလက်နက်မှာ ပျက်စီးသွားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပြန်လည်ပြုပြင်ထားခြင်းမျိုးမဟုတ်ပါဘဲ စကြာဝဠာအချိန်နှစ်နာရီပင် မပြည့်ခင်အတွင်း ဖန်တီးခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤဆရာသခင်မှာ မီးတောက်အမျိုးအစား နှစ်ဆယ့်နှစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ထိုအရာများကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ စကြာဝဠာအတွင်းရှိ ပထမတန်းစား ကြယ်တာရာတစ်ခုထက်ပင် မြင့်မားသော အပူချိန်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးယောငခယ်... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက်လည်း ဆရာကြီးယောင်ခယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးယောင်ခယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီသိုင်းလက်နက်ကို ဆရာကြီးဂျက်မားက ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်တဲ့ လက်နက်ပညာရှင်မျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ကျွန်တော့်ဆရာတောင် အခု အနားယူဖို့ ပြင်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ခဏတွင်းချင်းမှာပင် သူတို့သုံးယောက်သား  သဘောထားတူသွားကြသည်။ ဤလူကား ပါရမီရှင်ဆရာသခင်တစ်ယောက်ပင်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ကပ်မဖားထားပါက အခြားလူများ ဝိုင်းအုံလာချိန်တွင် အခွင့်အရေးရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကို တွေ့ဖို့အတွက် အလင်းနှစ်၃ဘီလီယံအကွာကနေ တကူးတကလာခဲ့ရတာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ဆရာကြီးရဲ့ ကျော်ကြားမှုက ကျွန်တော်တို့မျိုးနွယ်စုထဲမှာ မိုးကြိုးသံလို ဟိန်းနေတာပါ။ ဆရာကြီးနဲ့တွေ့ချင်နေတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့မှပဲ အခွင့်အရေးရတော့တယ်။ သိပ်ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ဒီကုန်စည်ပြပွဲမှာ တစ်ခုခု ဝယ်ချင်တာရှိလား။ ကျွန်တော်က မိတ်ဆွေဖွဲ့ရတာ ဝါသနာပါတဲ့အတွက် ဆရာကြီးဝယ်ချင်တာမှန်သမျှ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် ကပ်ဖားယားတတ်သူများကို ယခင်ကလည်း တွေ့ဖူးသော်ငြား ဤအဆင့်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ အသိသာကြီး လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သူ့နာမည်က သူတို့မျိုးနွယ်စုထဲမှာ မိုးကြိုးသံလို ကျော်ကြားနေတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် သူ့နာမည်အစစ်က ဘာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို နှစ်ပေါင်းသိန်းဂဏန်းလောက် ကြည်ညိုခဲ့ရသည်ဟုလည်း ပြောသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အသက်ဘယ်လောက်မှ မရှိသေးဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တုန်းက ကျောက်ခေတ်လူသားများပင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုမရှိသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ဤလူများမှာ လူနှင့်တူသော်လည်း ခွေးကဲ့သို့ ဖားယားချင်ကြသူများပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း "ပြုံးပြနေသော မျက်နှာကိုတော့ ဖြတ်မရိုက်ရဘူး"ဟူသော စကားအတိုင်းပင်။ သူတို့က ရင်းနှီးမှုရယူရန်နှင့် ကပ်ဖားရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် ကျန်းမုန့်လောင်က တိုက်ရိုက်ကြီးတော့ အရှက်မခွဲခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ။ ဘလိတ်ရယ်၊ လီဆာဂိတ်ရယ်၊ မစ္စတာရှီပု ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးကလည်း အားနာနေပြန်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို 'ရှောင်ပု'လို့ပဲ ခေါ်ပါ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကိုတော့ 'အားလီ'လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို 'ရှောင်ရှီကျစ်'လို့ပဲ ခေါ်ပါ"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ ရှောင်ခယ်မှာမူ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အရှက်မရှိသူဟု ထင်ထားခဲ့သော်ငြား သူ့သူငယ်ချင်းသုံးယောက်က ပိုဆိုးနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့က စကြာဝဠာအင်ပါယာတစ်ခုစီရဲ့ အရှင်သခင်တွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါတွေက မင်းတို့ရဲ့ ဘွဲ့အမည်အစစ်တွေ ဟုတ်လို့လား။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များအသင်းအဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးထပ်သို့ လူများ ပိုမိုရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျန်းမုန့်လောင်သည် အစပိုင်းတွင် လူတစ်ရာကျော်လောက်သာ အာရုံခံမိသော်လည်း ယခုမူ အနည်းဆုံး သုံးရာကျော်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က အခြားလူများနှင့် စကားပြောနေခိုက် ကျန်လူများမှာ ကြားဖြတ်မပြောရဲကြပေ။ ဤအဆင့်ခုနစ်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ကို မတော်တဆစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ခုနစ်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်က အဆင့်ရှစ်သက်ရှိများနှင့် ညီအစ်ကိုလို ပေါင်းသင်းနိုင်ပြီး ထိုအဆင့်ရှစ်သက်ရှိများကပင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ထံမှ အကူအညီ တောင်းခံရလေ့ရှိသည်။ စကြာဝဠာတစ်ခွင်တွင် အဆင့်ရှစ်သက်ရှိဘယ်နှယောက်များ ရှိလေသလဲ။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းမှာ စကြာဝဠာအင်ပါယာတစ်ခုစီတွင် နာမည်ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ထက်တွင် မိုးခြိမ်းသံများ ရုတ်ခြည်းဟိန်းထွက်လာပြီး လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခု ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ထိုလျှပ်စီးထဲမှ အမြင့်နှစ်မီတာခွဲခန့်ရှိသော သန်မာလှသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေတ်မီသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း အချိုးအစားကျကျ သန်မာလှသည်။ သူ လမ်းလျှောက်လာသည့်အခါ လေထုထဲဝယ် တဖျစ်ဖျစ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုရားရေ... တကယ့်အရှင်သခင်အစစ် ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>"တကယ့်အရှင်သခင်လား... လျှပ်စစ်နဲ့ မိုးကြိုးနိယာမတွေကို နားလည်ထားတဲ့ ပါရမီရှင်လား"</p> <p> </p> <p>"သူ့အကြောင်း ကြားဖူးတယ်။ သူက အသက်နှစ်သန်းပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အဆင့်ရှစ်သက်ရှိဖြစ်ဖို့အတွက် အဆင့်တက်လှမ်းနေပြီတဲ့"</p> <p> </p> <p>"သူ့အင်ပါယာက ပတ်ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ အင်ပါယာပေါင်း၃၂၀၀ကို အုပ်ချုပ်နေတာ။ ပြီးတော့ သူက စကြာဝဠာဘဏ်မှာ ကြယ်လေးပွင့်အကောင့်ပိုင်ရှင်လို့လည်း ကြားတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူတောင် ဒီကိုရောက်လာပြီ"</p> <p> </p> <p>"အမလေး... လူတွေအများကြီးပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလေဟန် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မိတ်ဆွေဖွဲ့ရတာကြိုက်ပေမဲ့ လူအများကြီးကိုတော့ မကြိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>စကြာဝဠာအင်ပါယာအရှင်သခင်အချို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားလေသည်။ ဆရာကြီးက သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် စိတ်ဝင်စားပုံရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>မိတ်ဆွေဖွဲ့ရသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသော်လည်း ဆရာကြီး၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိလျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ"</p> <p> </p> <p>စကြာဝဠာအင်ပါယာအရှင်သခင်များက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သုံးအထိရေတွက်မယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာမှ ဆက်နေသေးတဲ့လူကတော့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားက ကြည့်နေသူများနှင့် လေလွင့်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တချို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များအသင်းမှာ စွမ်းအားကြီးသော်လည်း လက်ရှိရှိနေသည့်လူများမှာ လေလွင့်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များသာ ဖြစ်၏။ ဤနေရာရှိ တာဝန်ခံကလည်း အဆင့်ငါးအဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဖြစ်သဖြင့် အရေးပါသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူတို့သည် ခေါင်မိုးထပ်ရှိ လူများကိုသာ ရှင်းထုတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အဆင့်ခြောက်နှင့် အဆင့်ခုနစ်သက်ရှိများစွာ ရှိနေသည့်နေရာတွင် မည်သူကများ မလေးစားဘဲ နေရဲပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် လက်နက်ကလည်း ပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ဆက်နေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားကြီးသူများနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တို့နှင့် ရင်းနှီးမှုရအောင် သူတို့က လုပ်နိုင်ပါမည်လော။ သူတို့နှင့်ရော ထိုက်တန်လေသလား။</p> <p> </p> <p>နှစ်အထိ ရေတွက်ပြီးချိန်တွင် ခေါင်မိုးပေါ်၌ အိုင်းရင်းတို့တစ်သိုက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က မသွားသေးဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများက သူတို့အပေါ် ဖိအားပေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ကျုပ်သူငယ်ချင်းတွေပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ဆရာကြီးရဲ့သူငယ်ချင်းတွေလား။ ဟားဟား... မှားသွားပါတယ်။ မှားသွားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကြာဝဠာသခင်ကြီးများမှာ သူတို့၏ သဘောထားကို ၃၆၀ဒီဂရီ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ဆရာကြီးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက တကယ့်ပါရမီရှင်တွေပဲ။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်ဖြစ်မှာသေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့သုံးယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။ အိုင်းရင်း... မင်းရောသိလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ပိုနေသော လူသုံးယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ့ကိုပြောတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အိုင်းရင်းသည် ကျန်းမုန့်လောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သူတို့ကိုမသိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ဒိတ်ဒိတ်ကြဲပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက သူတို့၏သဘောထားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ဆရာကြီးရဲ့သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဘာလို့ဆက်နေနေသေးတာလဲ။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူမဆို ဆရာကြီးရဲ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရင်းနှီးမှုလာယူလို့ ရတယ်လို့များ ထင်နေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>လီဒက်တို့တစ်သိုက်မှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ကျန်းမုန့်လောင်က သူတို့ကို တမင်သက်သက် ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ခုနစ်သိုင်းလက်နက်ကို ဖန်တီးနိုင်သည့် ဆရာသခင်တစ်ပါးကို ပြစ်မှားမိခဲ့သဖြင့် သူတို့ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့မိသားစုသာ သိသွားပါက သူတို့မိဘများသာမက သူတို့အထက်ရှိ သခင်ကြီးများပင် ညတွင်းချင်း ထွက်ပြေးကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ကျန်းမုန့်လောင်ကို ပြစ်မှားခဲ့ကြောင်း သိသွားပါက သူတို့ကို အပြစ်ပေးချင်သူများလည်း တန်းစီနေပေလိမ့်မည်။ ဤနေရာရှိ လူများထဲမှ မည်သူမဆို စကားတစ်ခွန်း ဟလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့၏အန်ဒရိုမီဒါမျိုးနွယ်စုကို ကပ်ဘေးဆိုက်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက်စလုံး ချက်ချင်းထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ရှာယန်နာနှင့် ရှာဇီနာတို့မှာမူ ဘာအတွေးမှ မတွေးရဲကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အိုင်းရင်းနှင့် မိန်းကလေး ပြိုင်လုရဲပါဦးမည်လော။ ဤကဲ့သို့သော ဆက်နွှယ်မှုမျိုးရှိသူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းမှာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ... ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်မိသွားပြီထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရှာဇီနာက မျက်လုံးလေးများ တောက်ပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီညတော့ ကျွန်မ သူ့ကို ဆေးခတ်ရတော့မယ်။ အစ်မ ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး... နင်က သူနဲ့မထိုက်တန်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်နော်"</p> <p> </p> <p>"အစ်မက ကျွန်မရဲ့ အစ်မအရင်းရော ဟုတ်ရဲ့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p>


Save