Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၂၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအဆင့်နဲ့ တတိယအဆင့် စွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲနေတယ်...”</p> <p>နင်ရွှမ်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အရိပ်အယောင် ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကျားမလေးက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု လိုအပ်နေလို့ မဟုတ်လား”</p> <p>နင်ရွှမ်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး  “နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ”</p> <p>ကျားမလေးက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ ရွှီရန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုရွှီရန်က မမယွီဟန်ရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ဖူးတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ အဲဒါကို သုံးလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ အနန္တမီးလျှံတွေက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ကျွန်မတောင် သုံးခွင့်မရှိဘူး”</p> <p>နင်ရွှမ်း၏ တောက်ပနေသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>“သုံးလို့မရဘူး ဟုတ်လား”</p> <p>ရွှီရန်က ပြုံးလျက်  “နောက်ပိုင်းကျရင် မင်း သုံးနိုင်လာမှာပါ။ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ဒုတိယနဲ့ တတိယအဆင့် စွမ်းရည်တွေ မတိုးတက်တာက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းနေလို့ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ သိပ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>နင်ရွှမ်း၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။</p> <p>“တကယ်လား”</p> <p>“တကယ်ပေါ့”</p> <p>ကျူးယွီဟန်ကလည်း အားနည်းသော လေသံဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကိုသာ ကြည့်လိုက်တော့...”</p> <p>ရွှီရန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း  “ကဲ... စကားတွေ အများကြီး မပြောနေကြနဲ့ဦး။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ ရုံးခန်းကို အရင်သွားရအောင် မင်းတို့ကိုလည်း ခေါ်ထားတာ မဟုတ်လား”</p> <p>အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။</p> <p> “ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မတို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကလည်း လာခဲ့ဖို့ ပြောထားပါတယ်”</p> <p>အားလုံးမှာ ကျောင်းသားများအနေဖြင့် ရောက်ရှိနေကြခြင်းပင်။ လူစုကြီးမှာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်း အဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး ပန်းခုံအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသော ရွှီရန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။</p> <p>“အင်း... အားလုံး စုံကြပြီထင်တယ်။ စုစုပေါင်း ၈၅ ယောက်ပေါ့”</p> <p>“ရှောင်ရန်... မင်း သူတို့ကို အရင်ဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးလိုက်ပါဦး”</p> <p>ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို သင်ကြားပေးရာတွင် အကြိမ်ကြိမ် သင်ပြဖူးသဖြင့် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့်</p> <p>စူပါပါရမီရှင် ၈၅ ဦးမှာ ရုံးအဆောက်အအုံရှေ့ရှိ ကတ္တရာလမ်းပေါ်တွင် စစ်ကြောင်းပုံစံဖြင့် စီတန်းရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ရွှီရန်မှာမူ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး ပါးလွှာသော သစ်ရွက်များကြားမှ တိုးဝင်လာသည့် နေရောင်ခြည်စအချို့မှာ လူငယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ သူ ရပ်နေသည့်ပုံစံမှာ ရုပ်ရှင်များထဲမှ အနှိုင်းမဲ့သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး သို့မဟုတ် ခေတ်တစ်ခေတ်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>“ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ရဲ့ သော့ချက်မှာ အချက်အလက်ပေါင်း ၆၀၀ ပါဝင်တယ်။ ငါ အဲဒီအချက်တွေကို တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းပြသွားမယ်... အကယ်၍ မင်းတို့ နားလည်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒါကို သင်ယူဖို့ ပါရမီရှိတာပဲ။ အကယ်၍ နားမလည်ဘူး ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းကိုက်လာတယ်ဆို</p> <p>ရင်တော့ ဇွတ်မကြိုးစားပါနဲ့။ ဒါဟာ မင်းတို့အတွက် ပါရမီမပါလို့ပဲ”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရွှီရန်သည် အသေးစိတ်ကို စတင်ရှင်းလင်းပြသည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် စူပါပါရမီရှင်များ၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ သူတို့၏မျက်ဝန်းများတွင် အရောင်အဝါများ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်နာရီအကြာတွင်မူ ဇွတ်အတင်း အားတင်းထားသည့် ပါရမီရှင်များမှာလည်း သူတို့၏ဦးနှောက်ကို သံတိုင်များဖြင့် ထိုးဆွမွှေနှောက်ခံနေရသည့်အလား ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားလာကြရသည်။ ထိုနာကျင်မှုမှာ ရင်ထုမနာဖြစ်ရလောက်အောင်ပင် ဆိုးရွားလှသဖြင့် သူတို့မှာ ခေါင်းကို အုပ်လျက် လူအုပ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဟင်းရည်အိုးထဲသို့ ကျသွားသည့်အလား ချွေးများဖြင့် ရွဲရွဲစိုနေသည်ကို သတိပြုမိကြတော့သည်။</p> <p>မနီးမဝေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသော ကျောင်းအုပ်ကြီးများ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>စူပါပါရမီရှင်များထဲမှ ၉ ဦးသာလျှင် ဆက်လက်တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ချီက သက်ပြင်းချလျက်  “ကြည့်ရတာ... ၉ ယောက်ပဲ နတ်ဘုရားအဆင့် အမြစ်အရိုးအထိ ရောက်နိုင်မယ့် အရည်အချင်းရှိပုံပဲ။ တော်တော်လေး နည်းတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိသော ကျောင်းအုပ်ကြီးများမှာမူ ဆွံ့အလျက် ဘာမျှမပြောနိုင်ကြတော့ချေ။</p> <p>“ဒီစကားက ဘာလဲဗျ”</p> <p>အတိတ်တုန်းကဆိုရင် ၁၀ နှစ်နေလို့ နတ်ဘုရားအဆင့် အမြစ်အရိုးပိုင်ရှင် တစ်ယောက်တောင် ပေါ်လာဖို့ မသေချာခဲ့တာလေ။</p> <p>အခုကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် လောဘကြီးနေရတာလဲ။</p> <p>ကိုးယောက်တောင် ရှိတာကိုတောင် မကျေနပ်နိုင်သေးဘူးလား။</p> <p>ရွှီရန်၊ ကျန်းလျိုလီနဲ့ ကျူးယွီဟန်တို့ကိုပါ ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီပဲ</p> <p>မြို့တော်နဲ့ ရှန်ဟိုင်းက ကျောင်းအုပ်ကြီးတွေဟာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ချီကို အားပေးစကား အနည်းငယ် ပြောချင်ကြပေမဲ့... ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဒီအဘိုးကြီးက ခုနကတင် ဂုဏ်ဖော်နေတာ မဟုတ်လား။</p> <p>သူ့ရဲ့ နယ်မြေတစ်ခုတည်းမှာတင် ကလေးနှစ်ယောက်က ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို တတ်မြောက်ထားပြီးပြီ။</p> <p>ပြီးတော့ ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို ကိုယ်တိုင်တီထွင်ခဲ့တဲ့ စူပါလူထူးလူဆန်းကြီးတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးတယ်။</p> <p>နတ်ဘုရားအဆင့် အမြစ်အရိုးပိုင်ရှင် ဆယ့်နှစ်ယောက်ထဲမှာ သူက သုံးယောက်တောင် လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတာပဲ... တောက် ငါတို့ကို တစ်ပတ်ရိုက်ပြီး ကြွားသွားပြန်ပြီ။</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ချီကတော့ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“...”</p> <p>သူ တကယ်ပဲ ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>“ဘယ်သူတွေပါလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်...”</p> <p> မှန်ရိပ်တူဘုရင် ချင်ယီဟောက်၊ အဏုမြူ ပုံသဏ္ဌာန်ပေါင်းစုံ  ချီမုံ့လီ၊ အိပ်မက်ထဲက သေခြင်းရှင်ခြင်း ဟူတဲ၊ နတ်ဘုရား နဂါးတံဆိပ် နင်ရွှမ်း၊ ပဲစေ့ကြဲ၍ မသေမျိုးဖြစ်ခြင်း ကွမ်းရှင်း၊အဆင့်သုံးဆင့် ပြောင်းလဲခြင်း ဒိုင်းလွှား ထန်ချီချီ၊ လက်ရှစ်ဖက် အခြေတည်ဝိညာဉ်  ပိုင်ဖုန်း၊ နတ်ဘုရားသတ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ချန်းကျွင်း၊ သန့်စင်ခြင်း မိုးကြိုးတစ်ထောင်  ဟော့ယွမ်တိုါပင်။</p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ လက်ရှိတွင် ရေပန်းစားနေသည့် စူပါပါရမီရှင်များဖြစ်ကြပြီး နယ်ပယ်</p> <p>အသီးသီးမှ ပညာပေးသင်ကြားမှုများက လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်၌ ရှိနေသည်ဟူသောအချက်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။</p> <p>သုံးနာရီခန့်အကြာ မွန်းတည့်ချိန်နီးပါးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ရွှီရန်၏ ပထမဆုံးအကြိမ် သင်ကြားပို့ချမှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပါရမီရှင် ကိုးဦးစလုံးမှာ သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်မိကြသည်။ သင်ခန်းစာမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲလှသော်လည်း ရွှီရန်၏ ကောင်းမွန်လှသော ရှင်းလင်းချက်များကြောင့် သူတို့မှာ များစွာ နားလည်သွားခဲ့ကြပုံပင်။</p> <p>ဟော့ယွမ်နှင့် ချန်းကျွင်းတို့သည် ရွှီရန်ကို ရှုပ်ထွေးလှသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်မှစ၍ ရွှီရန်၏ သင်ကြားမှုကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် ကျော်လွှားရန် မဖြစ်နိုင်သော အင်အားကွာခြားချက်ကြီးကို အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤခံစားချက်မှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဘေးဒုက္ခအဆင့်ဆင့်ကို ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် အဆင့်တူသော မဟာပညာရှိကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့နေသည့် ကောင်းကင်စစ်သည် တစ်သိန်းထဲမှ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထိုကွာခြားချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းသည်။ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ္ဘာကြီးကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သူတို့တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>နတ်ဘုရားတွေ ပေးတဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ အဆင့်တူတဲ့ ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို ငါ သင်ယူခွင့် ရခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ဒီပညာရပ်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ခါးသီးနေရတာလဲ။ ငါ ဘာတွေကို ထပ်ပြီး ပေးဆပ်ရဦးမှာလဲ။</p> <p>“စိတ်အေးအေးထားစမ်း”</p> <p>“တည်ငြိမ်စမ်း...”</p> <p>သူတို့၏ အကြည့်ချင်းဆုံရာတွင် လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ အကယ်၍ အင်အားကွာခြားချက်မှာ သိပ်မကြီးမားပါက သူတို့သည် ပိုမိုကြိုးစားရန် တွန်းအားရရှိကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကျော်လွှားရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကွာဟနေသည့်အခါတွင်မူ မော့ကြည့်ရင်း ငေးမောနေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမတတ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>သူတို့သည် စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ကြပြီး အသေအချာ ပြန်လညသုံးသပ်နေကြတော့သည်။ ဘေးတွင်ရှိသော ချီမုံ့လီကမူ ပါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်</p> <p>လျက် ရွှီရန်ကို ကြည်နူးစွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p>“နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေနဲ့ အဆင့်တူတဲ့ မှော်ပညာရပ်ကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးနိုင်တာပဲ... အကြီးအကဲရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို မြင့်မားလွန်းတယ် အကြီးအကဲရဲ့ နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ထဲကို သေချာပေါက် ဝင်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်”</p> <p>ချင်ယီဟောက်၊ ပိုင်ဖုန်းနှင့် ကျန်ရှိသူများမှာမူ ခေါင်းငုံ့၍ စဉ်းစားခန်းဝင်နေကြပြီး သင်ကြားပြသခဲ့သည်များကို အလေးအနက် စုပ်ယူနေကြသည်။</p> <p>နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှီရန်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး  “ကဲ... အားလုံးပဲ နေ့လယ်စာ သွားစားကြတော့။ ဒီနေ့ နေ့လယ်နဲ့ ညနေပိုင်းမှာတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြပါ။ လက်တွေ့ မကျင့်ကြံကြနဲ့ဦး၊ မနက်ဖြန်ကျမှ ငါ ထပ်ပြီး သင်ပေးမယ်”</p> <p>“ပြီးတော့ မင်းတို့အတွက်ကတော့...”</p> <p>ရွှီရန်သည် အရည်အချင်းမမီ၍ ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရသော ပါရမီရှင် ၇၀ ကျော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည်လည်း လူပေါင်း သန်းနှင့်ချီထဲမှ တစ်ယောက်သာ ပေါ်ထွက်လာသည့် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို မသင်ယူနိုင်ခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>“သင်ယူလို့မရတာကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့ အမြစ်အရိုးစွမ်းရည်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ကြပါ”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီရန်သည် ကျောင်းအုပ်ကြီးများဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ  “တခြား ထပ်ပြီး ညွှန်ကြားချင်တာ ရှိပါသေးသလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးများကလည်း အမှာစကား အနည်းငယ်စီ ပြောဆိုကြပြီးနောက်</p> <p>“ကဲ... အတန်းဆင်းပြီ”</p> <p>ပါရမီရှင်များမှာ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ အချို့မှာ ဝမ်းနည်းနေကြသလို အချို့မှာ သက်ပြင်းချရင်း အချို့မှာ နောင်တရရင်းနှင့် အချို့မှာမူ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့်...</p> <p>၎င်းမှာ တကယ့်ကို ရက်စက်လှသော အမှန်တရားပင်။ လူဦးရေ သန်းပေါင်းနှစ်ထောင်တွင် လူတစ်သန်းလျှင် တစ်ယောက်နှုန်းဖြင့် ပါရမီရှင်များ ရှိနေမည်ဆိုပါက စုစုပေါင်း လူနှစ်သိန်းအထိ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save