Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။  ၂၇၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမလေး၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး  “ကျွန်မကတော့ အရာအားလုံးမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ပြီးပြည့်စုံတဲ့အထိဖြစ်အောင် ကျင့်ကြံသွားမှာ ဘယ်အရာမှာမဆို အကောင်းဆုံးဖြစ်ရမယ်” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p>ညစာစားပြီးနောက်ပိုင်း ညပိုင်းအချိန်တွင် ရွှီရန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းကျောင်းပဲ့ပြင်သော လေ့ကျင့်ခန်းကို တစ်နာရီကြာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> တိုးတက်မှုနှုန်း +၁၀၀...</p> <p>တိုးတက်မှုနှုန်း +၁၀၀...</p> <p>“ဒီနေ့အတွက်တော့ အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်သွားပြီ”</p> <p>“ကဲ... အဆောင်တံဆိပ်တွေ ဆွဲရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ”</p> <p>ညနေ ၆ နာရီခွဲအချိန်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရွှီရန်သည် ယနေ့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော လေ့ကျင့်ခန်းများကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ချွေးများဖြင့် ရွဲရွဲစိုနေသောကြောင့် သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရွှီရန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး သန့်ရှင်းလန်းဆန်းသွားပြီး စိတ်ကြည်လင်သွားသည်။ သူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ လေးနာရီကြာအောင် သန့်စင်ခြင်း ရတနာအဆောင်ငယ်ပေါင်း ၁၈၀ ကို ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့အတွက် အဆောင်တံဆိပ် စုစုပေါင်း ၃၆၀ ပဲလား မဆိုးပါဘူး။ တစ်သောင်းပြည့်ဖို့ နီးကပ်လာပြီပဲ။ နောက်ထပ် ၁၄ ရက်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်”</p> <p>သန့်စင်ခြင်း ရတနာအဆောင်ငယ်မှာ သူသင်ယူခဲ့သမျှသော အဆောင်တံဆိပ်များထဲတွင် ဒုတိယမြောက် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို အချိန်အနည်းငယ် ပိုပေးရခြင်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။</p> <p>“အိပ်ချိန်ရောက်ပြီ”</p> <p>ရွှီရန်သည် လေဟာနယ်နံရံပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုလျက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း မနက်စောစောအချိန်မှစ၍ သူ၏ စည်းကမ်းရှိလှသော ကျင့်ကြံမှုများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲပင်။</p> <p>သူနှင့်အတူ ကျားမလေးနှင့် ကျူးယွီဟန်တို့ကလည်း အားတက်သရော ပါဝင်လေ့ကျင့်နေကြသည်။ သူတို့သုံးဦးသည် တစ်နာရီကျော်ခန့် ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ပြီးနောက်မှသာ ကျူးကော့ကျင်းနှင့် ကျန်ရှိသောသူများမှာ ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။</p> <p>ပါရမီရှင်များ၏ စွမ်းအင်မှာ သာမန်လူများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည်လည်း နံနက် ၆ နာရီတွင် ထ၍ ပြင်းထန်သော စည်းကမ်းများကို လိုက်နာကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက သုတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဓာတ်မှာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရွှီရန်မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါဆိုးကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>လူသားတို့၏ သဘာဝတွင် ပျင်းရိခြင်းဟူသော ဗီဇမှာ ကိန်းအောင်းလျက် ရှိစမြဲပင်။ ယွဲ့အဆင့်ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် သုတို့၏ DNA ထဲတွင် စွဲမြဲနေသော ဤဗီဇကို ဆန့်ကျင်ရန် ခဲယဉ်းသည်။</p> <p>တစ်ရက်၊ ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်လခန့်ကို အံကြိတ်၍ ကြိုးစားနိုင်ကောင်း ကြိုးစားနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် နှစ်နှင့်ချီ၍ သော်လည်းကောင်း၊ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအထိ သော်လည်းကောင်း တိုးချဲ့လိုက်မည်ဆိုပါက မလွဲမသွေ ပျော့ညံ့လာပြီး သာယာမှုကို ရှာဖွေမိကြမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ရွှီရန်၏ ဖြစ်ရပ်တွင်မူ ပျော့ညံ့သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ ရက်ပေါင်း ၃,၁၅၀ ကျော်တိုင်တိုင် နေ့ရောညပါ ရူးသွပ်မတတ် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနှင့် ဇွဲလုံ့လမှာ တကယ့်ကို အံ့သြကြည်ညိုဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ ၉ နှစ်ကျော် ကာလအတွင်း သူသည် အပျော်အပါး လိုက်စားလိုသည့် စိတ်ကူးလေးမျှပင် မရှိခဲ့ဘဲ ဤကဲ့သို့ စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်နေရခြင်းကိုပင် အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုအဖြစ် မှတ်ယူထားခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။</p> <p>“ရန်လေး... ဘေးကင်းဇုန်ထဲက ရတနာတိုက်ကို သွားပြီး မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ကို သွားရောက်ရွေးချယ်တော့”</p> <p>လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ဆောင်နေစဉ် ယဲ့ဖျင်သည် တံတိုင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာရင်း ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီရန်သည် သူ၏ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်လိုက်ပြီး</p> <p>“ခဏလေး စောင့်ပါဦး ကျွန်တော် အခုတလော သန့်စင်ခြင်း ရတနာအဆောင်ငယ်တွေ အတော်များများ ထွင်းထုထားတာ ရှိတယ်... အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ယူဆောင်သွားပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>၁၂ ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဤအဆောင်တံဆိပ်များကို ရူးသွပ်မတတ် မထွင်းထုခဲ့သည့်တိုင် အချို့ကို အသုံးပြုခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူ၏ထံတွင် ၂,၈၀၀ ခန့် စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘေးကင်းဇုန်တွင် ယခင်က ထွင်းထုထားသော ၁,၀၀၀ နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက တိုးတက်မှုမှာ ၄,၀၀၀ အမှတ်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ ချီးကျူးစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေဆဲပင်။</p> <p>ရတနာအဆောင်များကို ယူဆောင်၍ ရွှီရန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>ကျားမလေးမှာ အားကျသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း</p> <p>“အစ်ကိုရန်... ကျွန်မလည်း အစ်ကိုနဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး စွန့်စားလို့ မရဘူးလားဟင်” ဟု မေးမြန်းလိုက်ရာ ရွှီရန်မှာမူ ရယ်မောရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမတတ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>“မင်းက လမ်းကြုံရင် ကိတ်မုန့်နဲ့ ရေခဲမုန့်တွေကိုပဲ အားပါးတရ စားချင်နေတာ မဟုတ်လား”</p> <p>ကျားမလေးမှာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါ်သွားသဖြင့် “ဒါက စွန့်စားခန်းတစ်ခုပဲလေ” ဟုသာ ပြန်ပြောနိုင်တော့သည်။</p> <p>ရွှီရန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “နောက်တစ်ခေါက်မှပဲ မင်းကို ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားပါ့မယ်”</p> <p>ကျားမလေးမှာ လူလည်ကျစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟေး... ပျော်စရာကြီး” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>စကားဆိုသည်မှာ ပြောစရာရှိလျှင် ကြာရှည်၍ ပြောစရာကုန်လျှင် ဆုံးခန်းတိုင်စမြဲပင်။</p> <p>နှစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှီရန်သည် ဘေးကင်းဇုန်ရှိ ရတနာတိုက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ရတနာတိုက် တာဝန်ခံ လင်းရှိုက ရွှီရန်အား အားရပါးရ ရယ်မောလျက် ကြိုဆို လိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ဒီကို လာတာ တော်တော်စိပ်လှချေလား ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် လာသွားတာ ဆယ်ရက်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”</p> <p>ရွှီရန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “နေကောင်းပါသလား ဦးလေးလင်း”</p> <p>“ကျွန်တော် သန့်စင်ခြင်း ရတနာအဆောင်ငယ် ၂,၈၀၀ ယူလာခဲ့ပါတယ်။ လမ်းမှာတင် အားလုံးကို အသက်သွင်းလာခဲ့ပြီးပြီမို့ ရတနာတိုက်ထဲမှာ တန်းပြီး ကပ်ထားလို့ ရပါတယ်”</p> <p>လင်းရှိုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး</p> <p>“ဒီလောက်တောင် အများကြီးလား မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကတော့ အံ့မခန်းပါပဲ ပင်ပန်းသွားပြီ သူငယ်ချင်းလေး”</p> <p>ထူထဲလှသော အဆောင်တံဆိပ် အထပ်လိုက်ကြီးကို ယူဆောင်ရင်း လင်းရှို၏ မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်သွားသည်။</p> <p>အဆောင်တံဆိပ် ၂,၈၀၀ အပြင် ယခင်က ၁,၀၀၀ နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက စုစုပေါင်း ၃,၈၀၀ တိတိ ရှိပေပြီ။ ဤပမာဏ၏ သန့်စင်နိုင်စွမ်းမှာ အတော်လေးပင် သိသာထင်ရှားသည်။</p> <p>သူသည် ရွှီရန်၏ ပုခုံးကို ပြုံးလျက် ပုတ်လိုက်ပြီး</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံ ထိပ်သီးနန်းဆောင်ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် တွက်ချက်မှုအရ မင်းအနေနဲ့ နတ်</p> <p>ဘုရားအဆင့်ရတနာ လေးခုကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ အဆင့်မြင့်ရတနာတွေဆိုရင်တော့ ဘာကန့်သတ်ချက်မှမရှိဘဲ စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်ပေမဲ့... အကုန်လုံးကိုတော့ ယူသွားလို့ မရဘူးနော်”</p> <p>ရွှီရန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အထူးအခွင့်အရေးလား”</p> <p>ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ငါ တကယ်ကို မျှော်လင့်နေမိပြီ။</p> <p>အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံ ထိပ်သီးနန်းဆောင်ကသာ အဖော်ပြုသစ်သားရဲ့ စွမ်းပကားကို လျှော့တွက်ထားပြီး ငါသာ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရှာတွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပဲ။</p> <p>ရွှီရန်သည် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် ရတနာတိုက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ပထမအဆင့်မှစ၍ ရတနာများကို စတင်ရွေးချယ်တော့သည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှီရန်က အူကြောင်ကြောင်နိုင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒါဟာ သေချာပေါက် သတ္တမအဆင့်မှာပဲ ရှိရမယ်။ နတ်ဘုရားတွေဆီက ကြွေကျကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေရှိတဲ့ သတ္တမအဆင့်မှာမှ အဖော်ပြုသစ်သားလို ရတနာမျိုးတွေ ရှိနိုင်တာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရတနာတိုက်၏ သတ္တမအဆင့်သို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။</p> <p>ယခုအခါ သတ္တမအဆင့်မှာ ယခင်က လာရောက်ခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေပြီ ဖြစ်သည်။ နေရာအနှံ့တွင် ရွှေရောင်တဝင်းဝင်း တောက်ပနေသော သန့်စင်ခြင်း ရတနာအဆောင်</p> <p>ငယ်များကို ကပ်ထားသဖြင့် ပြခန်းအတွင်း လွင့်မျောနေသော ညစ်ညမ်းမှုများမှာ အဆ ၂၀ မက ပါးလျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သွေးစွမ်းအင်မီးအိမ် ထွန်းညှိခြင်းအတတ်အသုံးပြုရသည့် ပမာဏမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။ ၎င်းမှာ အဆောင်တံဆိပ် စနစ်၏ အစွမ်းထက်ပုံကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။</p> <p>“နာမည်မဲ့ လေးလံသော လှံရှည်...”</p> <p>ရွှီရန်သည် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားပြီး လေးလံလှသော လှံရှည်ကို အထက်အောက် မြှောက်ကစားကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင်ရှိပြီး အသက်ရှူသံပင် မပြင်းထန်ချေ။</p> <p>ယဲ့ဖျင်က သက်ပြင်းချရင်း “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော်တုန်းကတော့ မင်းဒါကို မနည်းတောင် မနိုင်မနင်း မခဲ့ရတာ။ မင်းရဲ့ အင်အားက တကယ်ကို တိုးတက်လာတာပဲ” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီရန်ကမူ နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ ကံဆိုးသည်မှာ ထိုနာမည်မဲ့ လှံရှည်ကြီးကို ဝါးမြို၍ မရနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် ဝါးမြိုရန် ထိုက်တန်သော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်သွေးကြောများ ပါရှိပြီး ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပသော သစ်သားတုံး တစ်တုံးဖြစ်ကာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုပါက မူးဝေအော့အန်ချင်သလို ခံစားရစေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဆန်းကြယ်လှသော ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်မှ ကျိုးပဲ့ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အကိုင်းအခက်လေးတစ်ခုနှင့် တူပြီး မည်သူမျှ ၎င်း၏ အာနိသင်နှင့် အသုံးဝင်ပုံကို မသိကြသဖြင့် ရတနာတိုက်၏ သတ္တမအဆင့်တွင်သာ ပစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>[သက်တမ်းရင့်သော ရွှေရောင်မိခင်သစ်ပင်၏ အကြွင်းအကျန်ကို တွေ့ရှိသည်။ ၎င်းသည် ရှင်သန်ခြင်း အင်အားများ ဆုံးရှုံးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝါးမြိုလိုက်ပါက မွန်မြတ်သောရွှေရောင်သွေးကို ရရှိနိုင်ပါသည်]</p> <p>ရွှီရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ရွှေရောင်မိခင်သစ်ပင်၏ အကြွင်းအကျန်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ယဲ့ဖျင်က သိလိုစိတ်ဖြင့် “မင်းက အခုတလော အကိုင်းအခက်လို ရတနာတွေကိုပဲ သဘောကျနေတာလား မင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေကို ဝါးမြိုနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေတာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဒါက ဘေးဒုက္ခ မီးလျှံတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်နဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ အဲဒီ သဘောတရားအတိုင်းပဲ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ မှတ်ယူလိုက်လို့ ရပါတယ်” ဟု အလွယ်တကူပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ယဲ့ဖျင်ကလည်း “နားလည်ပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုခဏ၌ပင် ရွှီရန်သည် ထိုအကြွင်းအကျန်ကို ဝါးမြိုလိုက်ရာ မွန်မြတ်သောရွှေရောင်သွေး၀.၅ စက်ကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>“မဆိုးဘူး တကယ်ကို မဆိုးဘူး ဆက်ပြီး ရှာကြည့်ရအောင်။ နောက်ထပ် ရှိနေဦးမှာပဲ”</p> <p>တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ရတနာတိုက်၏ သတ္တမအဆင့် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးသည့်အခါ ရွှီရန်သည် စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝ ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထူးဆန်းသော သစ်သားတုံး စုစုပေါင်း ၁၈ တုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး မွန်မြတ်သောရွှေရောင်သွေး၉ စက်တိတိ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save