Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၃၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဓားအမြီးတောင်ပေါ်ရှိ သံပန်းကျွန်း တောင်ထွတ်တွင် ဖြစ်၏။ ခြောက်ကပ်နေသော ဤတောင်ထွတ်၏ အန္တရာယ်များလှသော ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် အရိပ်တစ်ခုက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ရပ်နေသည်။ ထိုသူမှာ ဘူအွန်ဆောလ်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ရွှီး။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် လေထုကို ဆွဲဖြဲလိုက်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးက ဘူအွန်ဆောလ်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။ ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများ ပါဝင်နေသည့် ထိုကျောက်တုံးမှာ ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတော့မည့်အလား ပြေးဝင်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​ဖောင်း။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ကျောက်တုံးက ဘူအွန်ဆောလ်၏ ကျောပြင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း။</p> <p> </p> <p>​ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးက ဘူအွန်ဆောလ်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ ထပ်မံ ပျံသန်းလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖောင်း... ရွှီး...။</p> <p> </p> <p>​အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုကျောက်တုံးကြီးမှာ ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မထိတွေ့ခင်မှာပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီနေ့တော့ မင်း ပထမအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဘူအွန်ဆောလ်၏ အနောက်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ ကိုယ်တော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသား၏ အရေပြားတစ်ခုလုံးမှာ အမာရွတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ သူက မူလက ယူနန်ရှိ ကောင်းကင် နဂါး ကျောင်းတော်မှ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့သော နတ်ဆိုးကိုယ်တော် ဟော့ဂွမ်ဂန် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းဆရာကြီး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဘူအွန်ဆောလ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ရိုသေစွာ ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးလိုက်ချိန်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှီး။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဟော့ဂွမ်ဂန်က သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော လက်ချောင်းလေပြင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်...။</p> <p> </p> <p>​လက်ချောင်းလေပြင်း သုံးလိုင်းစလုံးက ဘူအွန်ဆောလ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဓိက သွေးကြော ဆုံမှတ်များကို တိကျစွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သို့သော် သူက ဘာကိုမျှ မခံစားလိုက်ရသည့်အလား မတ်မတ်ပင် ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“သေချာသွားပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်က လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ပထမအဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အဓိက သွေးကြောကြီး ရှစ်ခုထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပြည့်လျှံလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်ပ သိုင်းပညာတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ထားသလိုမျိုး မာကျောသွားတတ်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းရဲ့ အတွင်းအား အခြေခံက အရမ်းကို ခိုင်မာတယ်။ ဒါ့အပြင် မင်း လေ့ကျင့်နေတဲ့ ဘဝကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းက ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်နဲ့ လိုက်ဖက်ညီနေတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း မင်းက ဒီလောက် အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့တာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ချီးကျူးမှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ဘူအွန်ဆောလ်ကမူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“တောင်းပန်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>“ဘာအတွက် တောင်းပန်တာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဉာဏ်တုံးလွန်းလို့ နှစ်လတိတိ ကြိုးစားလေ့ကျင့်တာတောင် ပထမအဆင့်မှာပဲ တန့်နေသေးလို့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒီကိုယ်တော်တောင်မှ...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်က စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်မှာပင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်ဆိုသည်မှာ ပါရမီ မပါသော သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် လေ့ကျင့်စေကာမူ ကျွမ်းကျင်နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင် နဂါး ကျောင်းတော် သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးကျယ်ဆုံးသော ပါရမီရှင်ဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည့် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်၏ ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန် နှစ်နှစ်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမြန်အောင် အောင်မြင်ခဲ့သော ဘူအွန်ဆောလ်ကမူ သူ့ကိုယ်သူ ဉာဏ်တုံးသည်ဟု အပြစ်တင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။</p> <p> </p> <p>​“အဟမ်း...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်က လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဘူအွန်ဆောလ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝက အရှည်ကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ ဒီထက် ပိုပြီး ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် ရလဒ်ကောင်းတွေ ရလာမှာပါ။ ”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ စကားမစပ် နှစ်လတောင် ကုန်သွားခဲ့ပြီပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်က ဘူအွန်ဆောလ်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်က ပိန်လှီလွန်းလှသော ဘူအွန်ဆောလ်က နှစ်လအတွင်းမှာပင် ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းအားကျင့်စဉ်ကို သင်ယူပြီးနောက် စုဆောင်းရရှိလာသော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များကို သူ၏ အဓိက သွေးကြောကြီး ရှစ်ခုအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့စေခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ပိုမို ကျန်းမာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှီး...။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် သံပန်းကျွန်း တောင်ထွတ် ပတ်လည်တွင် ထက်မြက်သော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီလောက်တောင် အချိန်တွေ ကြာသွားပြီပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်ကလည်း အဝေးက ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်လတိုင်တိုင် ဘူအွန်ဆောလ်က ဟော့ဂွမ်ဂန်ထံမှ ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်၏ အခြေခံများကို သင်ယူခဲ့သည်။ ထိုကာလအတွင်း သူ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများမှာ စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆိုရင် လေ့ကျင့်တာကို စလိုက်ကြရအောင်။ ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ စကားကြောင့် ဘူအွန်ဆောလ်က တဲအိမ်ရှေ့ရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်သို့ တက်ကာ သေသေချာချာ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြွက်သား အရွတ် ပြောင်းလဲခြင်း ကျမ်းကို ကျွမ်းကျင်ထားသဖြင့် သူက မည်သည့် ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့်မဆို စွမ်းအင်လည်ပတ်မှုကို လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ အကြံပြုချက်အရ တင်ပျဉ်ခွေဖြင့်သာ ထိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အခုက စပြီး မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိနေရင်တောင်မှ အမြဲတမ်း တင်ပျဉ်ခွေပြီးမှပဲ စွမ်းအင် လည်ပတ်မှုကို လုပ်ရမယ်။ တကယ်လို့ တခြား ကိုယ်နေဟန်ထားနဲ့ လုပ်မိရင် မင်းက ကြွက်သား အရွတ် ပြောင်းလဲခြင်း ကျမ်းကို ကျွမ်းကျင်ထားတယ်ဆိုတာ ပေါ်လွင်သွားလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်က ဘူအွန်ဆောလ်၏ အနာဂတ်အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ပူပေးပြီး သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပေးလေ့ရှိသည်။ ယခုလည်း ထိုနည်းတူပင်။</p> <p> </p> <p>​ဝူး...။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ် စွမ်းအင်လည်ပတ်မှု စတင်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်တစ်ဝိုက်မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ခရက်... ဂျွတ်...။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အရိုးများ ကျိုးအက်သံ တိုးတိုးလေးများ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မဟုတ်မှလွဲရော။</p> <p> </p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ ယခု ဘူအွန်ဆောလ်ထံတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသောအရာမှာ ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်၏ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါမှသာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော လက္ခဏာရပ်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူက အညစ်အကြေး ကင်းစင်သော အရိုးနှင့် ကြွက်သားလို့ ခေါ်တဲ့ ဒုတိယအဆင့်ကိုတောင် ရောက်သွားပြီလား။</p> <p> </p> <p>​ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်၏ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများက ခန္ဓာကိုယ်၏ ခွန်အားကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အခြေအနေသို့ စတင် ပြောင်းလဲ ဖွဲ့စည်းလာကြသည်။ အညစ်အကြေး ကင်းစင်သော အရိုးနှင့် ကြွက်သား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း သက်သေပြသည့်အလား သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများမှာ အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝူး...။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒုက္ခပါပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှ သက်ပြင်းတစ်ခု လွတ်ထွက်သွားသည်။ ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်၏ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားသဖြင့် သူက ပြည့်လျှံနေသော အစွမ်းထက်သည့် စစ်မှန်သော စွမ်းအင်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​တောက်...။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ သူ၏ အသက်စွမ်းအင် အတွင်းသို့ စီးဝင်နေသော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက သေစေနိုင်လောက်သော အတွင်းဒဏ်ရာကို ရရှိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​“အာရုံနောက်စေတဲ့ အတွေးတွေ အားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ပြီး စိတ်ကို စုစည်းထားစမ်း။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒုတ်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ဟော့ဂွမ်ဂန်က သူ၏ လက်ဝါးကို ဘူအွန်ဆောလ်၏ ကျောပြင်ရှိ သွေးကြော ဆုံမှတ် ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် စွမ်းအားများကို စတင် လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝူး...။</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်က သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်များဖြင့် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သောအခါ ဘူအွန်ဆောလ်၏ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများမှာ စတင် လျော့ကျသွားသည်။ သို့သော် ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့လာတော့သည်။ ဘူအွန်ဆောလ်၏ သောင်းကျန်းနေသော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်သွေးကြော စွမ်းအားများကို လောင်းထည့်လိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​အင်း...။</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်က သူ၏ အစွမ်းထက်သော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များကို ကျောပြင်ရှိ သွေးကြော ဆုံမှတ်အတွင်းသို့ လောင်းထည့်လိုက်သောအခါ၊ လုံးဝ ဥဿုံ ငြိမ်းအေးမှု အခြေအနေဖြင့် စွမ်းအင်လည်ပတ်မှုကို လုပ်ဆောင်နေသော ဘူအွန်ဆောလ်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝင်း။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အကြည့်များမှာ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ထိုအခါမှသာ သူ အသိစိတ် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီလောက်ဆို ရလောက်ပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ် တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ဟော့ဂွမ်ဂန်က မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျောပြင်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယိုင်း...။</p> <p> </p> <p>​ထိုခဏ၌ ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။ ဘူအွန်ဆောလ်၏ အသက်စွမ်းအင်ကို တည့်မတ်ပေးရန်အတွက် သူက အလွန်များပြားသော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းဆရာကြီး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ အရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဘာလို့ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင် ကျေးဇူးပြုရတာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အသက်စွမ်းအားများ တည်ငြိမ်သွားရုံသာမက သူ၏ အဓိက သွေးကြောကြီး ရှစ်ခုမှာလည်း လက်ရှိ သူ၏ အဆင့်ဖြင့် မတည်ဆောက်နိုင်သေးသော အစွမ်းထက်သည့် ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေပြီ။ ၎င်းမှာ ဟော့ဂွမ်ဂန်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်သွေးကြော စွမ်းအင်များကို နှမြောတွန့်တိုခြင်းမရှိဘဲ လောင်းထည့်ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သိုင်းသမားတစ်ယောက်အတွက် အတွင်းအားဆိုသည်မှာ အသက်ထက်ပင် အရေးကြီးသည်။ ယခု ဟော့ဂွမ်ဂန် လုပ်ဆောင်လိုက်သောအရာမှာ ဘူအွန်ဆောလ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသားစများကို လှီးဖြတ်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် မခြားပေ။</p> <p> </p> <p>​“ဟွန့်...။ မင်းသာ ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်ကို သေသေချာချာ မကျွမ်းကျင်ရင် ဒီကိုယ်တော်လည်း နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူးလေ။ ”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းဆရာကြီး။ ”</p> <p> </p> <p>​လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း သူက ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒီအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့ရဲ့ စကားတွေနဲ့ အပြင်ပန်းပုံစံက ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ သူက တကယ့်ကို မေတ္တာတရား ကြီးမားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>​သူနှင့်အတူ နှစ်လတာ အချိန်ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဟော့ဂွမ်ဂန်က ကြမ်းတမ်းသော အပြင်ပန်းပုံစံ ရှိသော်လည်း အလွန် သဘောကောင်းသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကပင် ဘူအွန်ဆောလ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းဆရာကြီး ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ထားခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ စကားကြောင့် ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“မေ့ပစ်လိုက်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ ဆိုတဲ့ တည်ရှိမှုကို မေ့ပစ်လိုက်တာက ဒီကျေးဇူးကို ဆပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုခဏ၌ ဆာဝူး၏ နောက်ဆုံးစကားများက ဘူအွန်ဆောလ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​မေ့ပစ်လိုက်ပါ။ သိုင်းလောကဆိုတာ အဲဒီလို နေရာမျိုးပဲ။ ကျေးဇူးကြွေးပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်ငြိုးပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း မေ့ပစ်နိုင်ရင် အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူ့အပေါ် ကြင်နာမှုပြခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်များ အားလုံးက သူ့ကို ကျေးဇူးကြွေးများနှင့် ရန်ငြိုးများကို မေ့ပစ်ရန် ပြောကြသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူတို့က မေ့ပျောက်ခံချင်နေကြသနည်း။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းဆရာကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အကယ်လို့ သိုင်းဆရာကြီးမှာ မလုပ်ရသေးတဲ့ ကိစ္စ ဒါမှမဟုတ် မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်ကဲ့သို့သော သူတစ်ယောက်က သူ၏ အသက်နှင့်တူသော အသက်သွေးကြော စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုလိုက်သည်ဆိုသည်မှာ သူ့တွင် အသက်ရှင်ရန် သံယောဇဉ် မရှိတော့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့တွင် မပြည့်ဝသေးသော ဆန္ဒတစ်ခုခုများ ရှိနေမည်လားဟု သူ တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>​“ပြောင်းပြန် အစွန်းရောက် ကျင့်စဉ်ဆိုတာ ကောင်းကင်အောက်မှာရှိတဲ့ အတွင်းအားကျင့်စဉ်တွေ အားလုံးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ခဏမျှ ဟော့ဂွမ်ဂန်၏ မျက်လုံးများ တစ်ဝိုက်တွင် အလင်းတန်း အမှုန်အမွှားများ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့ ဒီကိုယ်တော်က ပါရမီ နည်းပါးခဲ့တော့ အဆင့်ငါး ရဲ့ အစွန်းလေးကို ရောက်အောင်သွားဖို့ပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဗောဓိသတ္တ၏ အပြုံးကဲ့သို့ ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပွင့်အန်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ဉာဏ်အလင်းရအောင် ကြိုးစားပြီး မဟာ မူလအစရဲ့ နယ်ပယ်ဖြစ်တဲ့ အဆင့် ရှစ်ကို ရောက်အောင် သွားပါ။ အဲဒါက ငါ့ကျေးဇူးကို ဆပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဟော့ဂွမ်ဂန်က လောကီ ဆန္ဒများအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ဘူအွန်ဆောလ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသည့်အလား အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ သိုင်းဆရာကြီး။ ”</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အခန်းတွင် သက်တောင့်သက်သာ နားနေပြီးနောက် ဘူအွန်ဆောလ်က သံပန်းကျွန်း တောင်ထွတ်သို့ သွားရန် တံခါးပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ စိမ်းသက်သော အသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသား နှစ်ဆယ်ခန့်က နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲထားသည့် လက္ခဏာများက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေ၏။ အနည်းငယ် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသဖြင့် သူတို့က စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုမှ ပြန်လာကြခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ပန်းပဲဖိုအတွင်း သံရိုက်နေသော သံဆရာကြီး ဝမ်ဂယောလ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဆန်းသစ်တီထွင်မှု တပ်ဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“ဆန်းသစ်တီထွင်မှု တပ်ဖွဲ့ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက ဘူအွန်ဆောလ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဆန်းသစ်တီထွင်မှု တပ်ဖွဲ့ ဆိုတာ ပင်မ ပွဲကြည့်စင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အထူးဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး တပ်ဖွဲ့တစ်ခုပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“ဆန့်ကျင်တဲ့ ဂိုဏ်းတွေ...။ ဟုတ်လား။ ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက် သူတို့က အဇူရာ နဂါး မျိုးနွယ်စုကို ရှင်းလင်းပြီး ပြန်လာကြတာ။ ”</p> <p> </p> <p>​အဇူရာ နဂါး မျိုးနွယ်စု။</p> <p>နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်သော်လည်း အဖွဲ့ဝင် ငါးထောင်ကျော်ရှိပြီး မြစ်ဝါမြစ်တစ်ဝိုက်တွင် လွှမ်းမိုးထားနိုင်သော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ကမူ ထိုကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သည့် အဇူရာ နဂါး မျိုးနွယ်စုကို လူ နှစ်ဆယ်မျှဖြင့် အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ထိုအချက်ကို မသိသော ဘူအွန်ဆောလ်ကမူ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဇူရာ နဂါး မျိုးနွယ်စုက ဘာလို့ ရှင်းလင်းခံလိုက်ရတာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ပင်မပွဲကြည့်စင်က တပည့်တစ်ယောက်ကို သွားထိလို့လေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဝမ်ဂယောလ်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်လုံးများမှာ ထက်မြက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ပင်မပွဲကြည့်စင်က တပည့်တစ်ယောက်ကို ထိတဲ့သူတိုင်း သေရမယ်။ ပင်မပွဲကြည့်စင်ရဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်တဲ့ ဘယ်ဂိုဏ်းမဆို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အလုပ်စားပွဲသို့ အကြည့် ပြန်လွှဲလိုက်ရင်း ဝမ်ဂယောလ်က တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒါက ပင်မ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအခါမှသာ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က အဘယ်ကြောင့် နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက် စာရင်းဝင် ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို ဘူအွန်ဆောလ် နောက်တစ်ကြိမ် နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် က နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ပဲ။ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်က သူတို့အချင်းချင်းတောင် ညှာတာမှု မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p>​နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲအုပ်ကြီး တစ်အုပ်နှင့် တူသည်။ သူတို့က သူတို့၏ နယ်မြေကို ကျူးကျော်လာသူများကို ခွင့်မလွှတ်ကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့ကို ထိခိုက်လာပါက သွေးထွက်သံယို လက်စားချေမှုကို မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ငါ အဲဒါကို တော်တော် သဘောကျတယ်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ဝက်တစ်ပျက် သည်းခံခွင့်လွှတ်ခြင်းထက် ပြတ်သားသော လက်စားချေမှုကို ရွေးချယ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် မဟုတ်ပါလား။ ဘူအွန်ဆောလ်က နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ ယုံကြည်ချက်ကို သူ၏ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​“...။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် စုဝေးနေသော လူအုပ်ထဲမှ ဖြူကောင်ကဲ့သို့ စူးရှနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဝမ်ဂယောလ်၏ ပန်းပဲဖိုဆီသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ချွင်...။</p> <p> </p> <p>​မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် အမျိုးသားက သူ ကျောတွင် လွယ်ထားသော ဓားကြီးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သံ ဆရာကြီး။ ဒီဓားလေးကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး။ ”</p> <p> </p> <p>“ဟွန့်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဓားကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း ဝမ်ဂယောလ်က မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဓား အသွားတင် မဟုတ်ဘူး။ ဓားတစ်ချောင်းလုံး ပျက်စီးနေတာပဲ။ ဒီလို လုပ်နေမယ်ဆိုရင် သံတင်းပုတ်ကိုပဲ သုံးပါလို့ ငါ အကြိမ်ကြိမ် ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ ”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား။ သံတင်းပုတ်ကို သုံးရင် လူတွေက ငါ့ကို လူလား ဂေါ်ရီလာလား ဆိုတာ ခွဲခြားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ”</p> <p> </p> <p>​အားရပါးရ ရယ်မောနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် အမျိုးသားက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဟင်။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအခါမှသာ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသော ဘူအွန်ဆောလ်ကို သူ သတိထားမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၃၁ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save