Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ၏ အနောက်ဘက် အစွန်အဖျားတွင် ရေလှောင်ထားသော လူလုပ် ရေကန်တစ်ခုဖြစ်သည့် ဝိညာဉ် လွှမ်းမိုးမှု ရေကန် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်...။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ကျယ်ဝန်းလှသော ဝိညာဉ်ရေလွှမ်းမိုးမှု ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ကို ခြေဖြင့် ကန်ကာ ဖြတ်ကူးနေသည်။ သူက ရေပြင်ပေါ်တွင် မနားတမ်း ပြေးလွှားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူက ရေပြင်ပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော သစ်သားပိုင်းများကို ဆက်တိုက် နင်းပြီး သွားနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​ဖောက်...။</p> <p> </p> <p>​သစ်ကိုင်းများကို အသုံးပြုကာ ရေကန်ကို တစ်ဟုန်ထိုး ဖြတ်ကူးပြီးနောက် ဘူအွန်ဆောလ်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသည်မှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ကျောက်ကမ်းပါးယံ တစ်ခုဖြစ်သည့် ခြင်္သေ့ကျောက်ဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှီး... တောက်...။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပစ်တက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ကျဆင်းလာသည်။ သူက အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်တိုင်း အပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ဆင်းသက်လာသောအခါတွင် ကျောက်ကမ်းပါးယံရှိ သေးငယ်သော အဖုအထစ်လေးများကို ခြေဖျားဖြင့် တိကျစွာ ကန်ထွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လေပေါ် လမ်းလျှောက်ခြင်းလောက် မမြင့်မားသော်လည်း အလွန် လျင်မြန်ပေါ့ပါးလှသည်။ သူက လေပေါ် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်နေသည်နှင့် တူသော်လည်း ဘယ် ညာသို့ပါ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနေသော စပရိန်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဘူအွန်ဆောလ်က ကျောက်ကမ်းပါးကို တက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှီး...။</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် သူ ကျောက်ကမ်းပါးထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လေထုကို ဆွဲဖြဲလိုက်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပစ်ဓား လေးလက်က ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပျံသန်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖတ်...။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ဘဲ ပစ်ဓားများမှာ သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုအတွင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝှီ။ ဝှစ်...။</p> <p> </p> <p>​ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပစ်ဓား ရှစ်လက်က အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကြောင်းကိုပါ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာမရှိတော့သဖြင့် ဘူအွန်ဆောလ်က လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖတ်ဖတ်ဖတ်...။</p> <p> </p> <p>​ထိုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝေဝါးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပစ်ဓား ရှစ်လက်စလုံးမှာ လေဟာနယ်ကိုသာ ထပ်မံ ထိုးဖောက်သွားကြပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက လေထဲတွင် သူ၏ ဦးတည်ရာ လမ်းကြောင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲလိုက်သဖြင့် ဓားများမှာ သူ့ကို ရှပ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖောက်။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ် ပေါ့ပါးသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဆင်းသက်လိုက်သောအခါတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မဆိုးဘူးပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ကျောက်တုံးတစ်တုံး၏ နောက်ကွယ်မှ လက်ချောင်းများကြားတွင် ပေါက်ဓားတစ်လက်ကို ညှပ်ထားသော သေးငယ်သည့် အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူကား ဂိုဝေါလ်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒီအဆင့်လောက်ဆိုရင်တော့ မင်းက အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာရဲ့ ကနဦးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ ဘောင်းဘီ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ပြတ်ရှနေသည်။ ၎င်းမှာ ယခုလေးတင် အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကို လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းကြောင့် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများ ဖြစ်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​“အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာဆိုတာ အရမ်းကို မြင့်မားတဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲနေစဉ်မှာ ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ ခြေလှမ်းပညာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်ရတာမျိုးပဲ။ ဒါကြောင့် သေးငယ်တဲ့ အမှားလေး တစ်ခုကတောင် မင်းရဲ့ ခြေသလုံးရိုးတွေကို ကျိုးပဲ့သွားစေနိုင်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဝေါလ်က ဘူအွန်ဆောလ်ကို ဂုဏ်ယူသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အရမ်း ကောင်းတယ်။ ဒီ သိုင်းပညာကို သင်ယူပြီး တစ်လတည်းနဲ့ လမ်းကြောင်းကို သုံးဆယ့်ခြောက်ကြိမ်တောင် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ဆိုတော့။ ”</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေ အားလုံးက သိုင်းဆရာကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ခေါင်းငုံ့ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာဆိုသည်မှာ ကြယ်တာရာများကို တွက်ချက်ရသည်ထက်ပင် ပိုမို ရှုပ်ထွေးပြီး နက်နဲလှသော ကိုယ်ဖော့ပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် ခြေလှမ်းပညာတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်ရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်လုနီးပါး အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဘူအွန်ဆောလ်က ထို ကိုယ်ဖော့ပညာကို တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်ခန့်အထိ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်း အခုကတည်းက ကျေနပ်မနေနဲ့ဦး။ ”</p> <p> </p> <p>​လွန်ခဲ့သော တစ်လတာကာလအတွင်း သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များအားလုံးကို ပုံအောလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်။ ဂိုဝေါလ်၏ ဆံပင်များမှာ လုံးဝ ဖြူဖွေးသွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​“မင်း သင်ယူထားတာနဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်နိုင်တာက မတူဘူး။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့အထိ ဒီရေကန်နဲ့ ကျောက်ကမ်းပါးကြားမှာ အသွားအပြန် လုပ်ပြီး အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကို မင်း ဆက်လေ့ကျင့်ရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ပြီးတာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​လှည့်ထွက်သွားသော ဂိုဝေါလ်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းရဲ့ အနာဂတ်မှာ သိုင်း ကံကြမ္မာတွေနဲ့ ပြည့်စုံပါစေကွာ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်မှာ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။ ဂိုဝေါလ်၏ စကားများမှာ နှုတ်ဆက်စကားနှင့် တူနေပြီး သူတို့ အချိန်အကြာကြီး တွေ့ရတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းဆရာကြီး။ ကျွန်တော်က အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အနိုင်နိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အဆင့်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ရင် အဲဒါ လုံလောက်ပြီ။ ဒီအဖိုးကြီးက မင်းကို ထပ် သင်ပေးစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ကျွန်တော် နားမလည်ပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဝေါလ်က ခေါင်းကို လှည့်ကာ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ ခြေလှမ်းပညာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်ရတဲ့ ချက်ဂျော့မိုချော ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အရမ်းကို ခက်ခဲလွန်းလို့ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ချက်ဂျော့မိုချော။</p> <p>၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ခြေချစရာ နေရာမရှိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာ၏ လင်္ကာများတွင်မူ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေစဉ် ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် ခြေလှမ်းပညာတို့ကို လုပ်ဆောင်ရသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီ ချက်ဂျော့မိုချော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် အခြေအနေ လေးခုက မဖြစ်မနေ လိုအပ်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဝေါလ်က ဘူအွန်ဆောလ်ကို ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ပထမအချက်က ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ထက် ပိုကြီးမားတဲ့ ဇွဲလုံ့လနဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိရမယ်။ ဒုတိယအချက်က အသက်တစ်ရှိုက်ကို နာရီဝက် လောက်အထိ အောင့်ထားနိုင်တဲ့ နက်နဲတဲ့ အတွင်းအား ရှိရမယ်။ တတိယအချက်က ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို နားလည်နိုင်တဲ့ ဉာဏ်ပညာ ရှိရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဘူအွန်ဆောလ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နောက်ဆုံး အခြေအနေက ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘူအွန်ဆောလ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>“ဟီးဟီးဟီး။ အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်ထွက်သွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောက်တရားကို ကျော်လွှားပြီး ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ ခြေလှမ်းပညာတွေကို အမြန်နှုန်း မြင့်မြင့်နဲ့ လုပ်ဆောင်ရဲတဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဝေါလ်က ဘူအွန်ဆောလ်ကို ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အခုချိန်ထိ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က တပည့် အများအပြား အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကို မကျွမ်းကျင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲဒါပါပဲ။ ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ ခြေလှမ်းပညာ တစ်ခုကို သင်ယူဖို့အတွက်နဲ့ ကိုယ်အင်္ဂါ မသန်စွမ်းဖြစ်သွားမယ့် အန္တရာယ်ကို ဘယ်သူမှ မစွန့်စားရဲကြဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဝေါလ်က ချီးကျူးသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့ လူမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လို့ ပြောတာလား။ ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဘဝရဲ့ အချိုအခါးတွေကို မြင်ဖူးနေပြီဖြစ်တဲ့ အဖိုးကြီးတွေက ဘဝအပေါ်မှာ သံယောဇဉ် သိပ်မရှိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်လောက်နဲ့ ဘဝကို ငှက်မွေးလေး တစ်ခုလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်လေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်မှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။ သူက အကြောက်တရားကို မသိသူ မဟုတ်သလို ကြီးမားသော ရဲစွမ်းသတ္တိဖြင့် မွေးဖွားလာသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူက သူ၏ အဖိုးကို သတ်ဖြတ်သွားခဲ့သော လူသတ်သမားကို ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် ထူးချွန်သည့် သိုင်းပညာတစ်ခုကို ရယူချင်ခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလောက်တောင် လူသားစွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရရှိစေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ မေးချင်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဝေါလ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဘူအွန်ဆောလ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော့်မှာ လူသားစွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိ ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ခဏအကြာတွင် သူ ခေါင်းပြန်မော့လာသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မီးတောက်တစ်ခု ဝင်းလက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော့်မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော့်မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ အနောက်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော လေစီးကြောင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြည်လင်သော စိတ်ထား လသာဆောင်၏ နေရာလပ် တစ်ခုလုံးမှာ ကျယ်ပြောပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီကလေးက တကယ်ကို...။</p> <p> </p> <p>​ထိုအခါမှသာ ဂိုဝေါလ် နားလည်သွားတော့သည်။ ဘူအွန်ဆောလ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲပြီး မြေကြီးကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေကြောင်းကိုပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​“သြော်...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ အခြေအနေကို ခန့်မှန်းမိသွားသော ဂိုဝေါလ်က မှုန်မှိုင်းသော သက်ပြင်းတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာဆိုတာ ရိုးရှင်းတဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လက်တွေ့တိုက်ပွဲတွေကနေတစ်ဆင့် မင်း ရရှိလာမယ့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုတွေအပေါ် မူတည်ပြီး သူက အကန့်အသတ် မရှိ ဆက်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေသော ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ဂိုဝေါလ်က တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အချိန်အကြာကြီးကို ငါက အန္တိမ အရိပ်မဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကို သင်ယူနိုင်မယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဖွင့်ထားခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါ့ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝသွားပြီဆိုတော့...။ ”</p> <p> </p> <p>​စိတ်သက်သာရာရသွားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ပိတ်တော့မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သိုင်းဆရာကြီး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ခေါင်းငုံ့ အရိုအသေပေးလိုက်သောအခါ ဂိုဝေါလ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း...။</p> <p> </p> <p>​ပြီးနောက် ကြည်လင်သော စိတ်ထား လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ တံခါးမှာ တကယ်ပင် ပိတ်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အရိပ်မဲ့ အလွန်အမင်း အမြန်နှုန်းကို သင်ကြားပေးနိုင်မည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဖွင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု သူ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော ဆန္ဒများ ပြည့်ဝသွားပြီဖြစ်၍ သူ၏ ကြည်လင်သော စိတ်ထား လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည်လည်း သာယာဖွယ် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖူး... ဖူး...။</p> <p> </p> <p>တောက်...။</p> <p> </p> <p>​အရိပ်ဆယ်ခုက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်ဆီသို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။ မတ်စောက်သော တောင်ပေါ်လမ်းများကို မြေပြန့်ပြင်ကဲ့သို့ ပြေးလွှားလာသော ထိုအရိပ်များက တြိဂံပုံစံ ဝင်္ကပါဖြင့် လေထုကို ခွဲထွက်လာကြသည်။ အလင်း၏ အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလာကြသော အရိပ်ဆယ်ခုက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ၏ ပင်မဂိတ်တံခါးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ပစ်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖတ်...။</p> <p> </p> <p>​လေထဲသို့ ပစ်တက်သွားသော အရိပ်ဆယ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်သွားသော မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“‘လေနဲ့ တိမ်တိုက် တပ်ဖွဲ့က လူတွေပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ညကောင်းကင်ယံတွင် ပြန့်ကျဲသွားသော လျှို့ဝှက်အရိပ်များကို မော့ကြည့်ရင်း နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် မှ လူများက စုပ်သပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“သူတို့က ဂိတ်တံခါးကနေ ဝင်လာလို့ ရသားနဲ့။ သူလျှိုတွေလိုပဲ အမြဲတမ်း အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နေရတာလား...။ ”</p> <p> </p> <p>​လေနဲ့ တိမ်တိုက် တပ်ဖွဲ့။</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့မှာ သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် သိုင်းလောကတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာနေရသော နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ၏ ထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့က နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် မှ ပုံမှန် ထွက်ခွာကာ သိုင်းလောကအတွင်း လှည့်လည်သွားလာလေ့ရှိပြီး ပြန်လာတတ်ကြသည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တိုင်း သိုင်းလောကတွင် ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်ဟု ကောလာဟလတစ်ခု ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှီး...။</p> <p> </p> <p>​တိတ်ဆိတ်သော ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် ပစ်ထွက်သွားခဲ့သော အရိပ်များထဲမှ တစ်ခုက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ကို အပေါ်မှ စီးမိုးမြင်ရသော အဆောင်တစ်ခု၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှပ်...။</p> <p> </p> <p>​လရောင်အောက်တွင် ထိုအရိပ်က မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထူထဲသော မျက်ခုံးမွေးများနှင့် ဖြောင့်တန်းသော နှာတံရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လွင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်း ပြန်ရောက်ပြီဆိုရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ခန်းမကို တန်းလာခဲ့သင့်တာပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ မှိုင်တွေနေရတာလဲ ဘတ်ယွန်းရဲ့။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ယောက်က ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ အဆောင်၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူက ခံ့ညားသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချောမောသော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ အနည်းငယ် ပျင်းရိပျင်းတွဲ နိုင်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူကား အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ၏ ဒုတိယ ခန်းမသခင် ဒန်ချွန်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါမှမဟုတ် အရင်တစ်ခေါက်ကလို ညရှုခင်းကို အမြည်းလုပ်ပြီး အရက်သောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက ထိုအမျိုးသားထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ညင်သာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကောင်းကင်အောက်က သတင်း အချက်အလက်တွေ အားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲနေတဲ့ လေနဲ့ တိမ်တိုက် တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဒီလောက်တောင် ချောမောနေတယ်ဆိုတာကိုသာ သိသွားရင် သိုင်းလောကမှာ တော်တော်လေး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားလောက်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ ထောက်လှမ်းရေးကို စီမံခန့်ခွဲနေသော လေနဲ့ တိမ်တိုက် တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဘတ်ယွန်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒုတိယ ခန်းမသခင်။ ”</p> <p> </p> <p>​လေနဲ့ တိမ်တိုက် တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဘတ်ယွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသော သူ၏ မျက်လုံးများကို မြေပြင်တွင်သာ စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဒန်ချွန်းက စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့အချိန်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ပြောလို့ရတယ်လို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ ”</p> <p> </p> <p>“ဒီပွဲကြည့်စင်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေက လျော့ရဲလွန်းလို့ ပျက်စီးနေသလောက်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ ဒီလိုမျိုး ချွင်းချက်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ယွန်း၏ တင်းမာသော အဖြေကြောင့် ဒန်ချွန်းက စုပ်သပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် တင်းမာသော ဘတ်ယွန်းက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများတွင်ဖြစ်စေ အများပြည်သူနှင့် သက်ဆိုင်သော နေရာများတွင်ဖြစ်စေ ယဉ်ကျေးပြီး လေးနက်သော သဘောထားကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းဆီ လာလည်မလို့ စဉ်းစားနေတာဆိုတော့ အတော်ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“ ငါ့ဆီကိုလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သောအခါ ဘတ်ယွန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကျောချမ်းဖွယ် အအေးဓာတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“နတ်ဆိုးဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက်...။ ”</p> <p> </p> <p>“ဟင်။ ”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယခန်းမသခင်က ငရဲကျွန်းကနေ အကြီးကျယ်ဆုံး ပါရမီရှိတဲ့ နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသော ဒန်ချွန်းမှာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်နဲ့ နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းလောက်ပဲ သိတဲ့ အချက်အလက်ကို မင်းက သိနှင့်နေပြီပေါ့လေ။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယခန်းမသခင်က အစကတည်းက နတ်ဆိုးဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက် အစီအစဉ်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ယွန်းက ဒန်ချွန်းကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို မီးမိုးဓားဂိုဏ်းအတွက် ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ကို ခေါ်လာခဲ့တာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“သြော်...။ အဲဒီကိစ္စကိုး။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ နားကို ကလော်ရင်း ဒန်ချွန်းက စုပ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒီကောင်လေးကို ငါက ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ရင်...။ ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကောင်လေးက ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ။ သူက သူ့ကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုတဲ့ မီးမိုးဓားဂိုဏ်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့တာ။ ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့သူက ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ပြန်လည် သတိရမိသည့်အလား ဒန်ချွန်းက သူ၏ လည်ပင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒီကိစ္စကြောင့် ငါက အဲဒီ ဓားမိစ္ဆာ အဖိုးကြီးနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မလိုတောင် ဖြစ်သွားသေးတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ယွန်းမှာ သူ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဘာလို့ အဲဒီလို ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို လက်ခံလိုက်ရတာလဲ။ ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ ခေါ်လာခဲ့ ကိစ္စမှ မရှိတာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“အင်း...။ သူက သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းနဲ့ သူ့ဘာသာသူ ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ကို လျှောက်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ ချီးကျူးစရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်သောအခါ ဘတ်ယွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒါကြောင့် မီးမိုးဓားဂိုဏ်းက နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ တစ်ယောက်မှ မရွေးချယ်လိုက်ရဘူးလေ။ မီးမိုးဓား ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း သူ့ရဲ့ နောင်တကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာကိုး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သောအခါ ဘတ်ယွန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းလောကက လူတွေက ငါတို့ပွဲကြည့်စင်ကို ကျဆင်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါတို့က နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့် ကန့်သတ်တာကို ခံနေရတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား။ ”</p> <p> </p> <p>“ဘတ်ယွန်း။ ”</p> <p> </p> <p>​သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဒန်ချွန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းက လေနဲ့ တိမ်တိုက် တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာတာ ကြာလွန်းသွားပြီ မဟုတ်လား။ ”</p> <p> </p> <p>“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“မင်းက သိုင်းလောကရဲ့ ရေတွေကို အရမ်း သောက်လွန်းသွားပြီလားလို့ ငါ ပြောတာပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ခေါင်မိုးပေါ်မှနေ၍ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်ကို ငုံ့ကြည့်နေသော ဒန်ချွန်း၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီပွဲကြည့်စင်က ဒီပွဲကြည့်စင်ပါပဲ။ ငါတို့ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့ပဲလေ။ သိုင်းလောကကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ဖို့မှ မဟုတ်တာ ဟုတ်တယ်မလား။ ”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယခန်းမသခင်။ အဲဒါက စံပြ အတွေးအခေါ် သက်သက်ပါပဲ။ ခင်ဗျားက အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမားတွေနဲ့ပဲ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် ကို ဦးဆောင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ”</p> <p> </p> <p>“စောစောကတော့ မင်းက စည်းကမ်းတွေအကြောင်း ပြောနေပြီးတော့။ ဒုတိယခန်းမသခင် တစ်ယောက်ကို ပြောတဲ့ မင်းစကားတွေက အရမ်း ကြမ်းတမ်းလွန်းနေပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သောအခါ ဘတ်ယွန်းက သူ၏ ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ထားသည့်အလား လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အခုလက်ရှိ သိုင်းလောကက အချိန်ကိုက်ဗုံး တစ်လုံးလို ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျားက အဲဒီလို ပေါ့ပေါ့ဆဆ တွေးနေမယ်ဆိုရင် ဒီပွဲကြည့်စင်လည်း အန္တရာယ်ရှိသွားနိုင်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>“အေးပါ။ အေးပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက ဘာမှ မတတ်နိုင်သည့်အလား လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ဘတ်ယွန်းက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင် အပေါ်ထားရှိသော နက်ရှိုင်းသည့် သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းလည်း အချိန်အကြာကြီးနေမှ ပြန်ရောက်လာတာဆိုတော့ အရင်တုန်းက အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောကြတာပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>​လေးလံနေသော လေထုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ဒန်ချွန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ ကြည်လင်သော တိမ်တိုက် မျှော်စင်မှာ ညစာစားပွဲ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ နှာခေါင်းတွေ ကောက်သွားတဲ့အထိ အရက်သောက်ကြတာပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် နောက်မှပဲ အရက်သောက်ပါတော့မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အရေးတကြီး လုပ်စရာ တစ်ခုရှိသေးလို့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>“ဘာများလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ယွန်းက ဒန်ချွန်းကို အလွန် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီပွဲကြည့်စင်ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာတယ်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်။ အခု ဘယ်မှာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၃၄ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save