Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက မျက်တောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်မိသည်။ ဘတ်ယွန် ခဏလေးအတွင်း ပြောလိုက်သည့် စကားကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒီကလေးကို ယုံကြည်ချင်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်း၏ အမေးကို ဘတ်ယွန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီကလေးရဲ့ ပါရမီက တုနှိုင်းမဲ့ အဆင့်လို့ ခေါ်လို့ ရပါတယ်။ ဒီလောက် အရည်အချင်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် နတ်ဆိုးနန်းတော်က တောင်းဆိုတဲ့ စမ်းသပ်မှုကို သူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းက တစ်ပိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူ ကန်ယန်းချွန်းဆိုတဲ့ မြွေဆိုးလို လူမျိုးကရော တရားသဖြင့် လုပ်ဆောင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက စဉ်းစားစရာပင် မလိုကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သူကတော့ ဒီကလေးကို သတ်ဖို့အတွက် ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သေချာပေါက် သုံးလာမှာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ယွန်က ထိုစကားကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ပင် လက်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေက မတရားဘူးဆိုတာကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်း သိနေလို့ပဲ နတ်ဆိုးနန်းတော်က စမ်းသပ်မယ့်နေရာကို နတ်ဆိုးနန်းတော်အတွင်းထဲမှာပဲ သတ်မှတ်ထားတာပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“နတ်ဆိုးနန်းတော်ဖြစ်ဖြစ် မယာယန ဘုရားကျောင်းဖြစ်ဖြစ် နေရာက ဘာ အရေးကြီးလို့လဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မြေးဖြစ်သူ သေဆုံးသွားလို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတဲ့ မြင်းဖြူ ကျောင်းတော် သခင်ရဲ့ မျက်နှာပန်း လှအောင် လုပ်ပေးဖို့သက်သက်ပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့က ဒီကလေးကို တကယ် သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားရင် နတ်ဆိုးနန်းတော်ဆီ ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီကလေးရဲ့ ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း။ အခုအချိန်မှာ သူက အတောင်မစုံသေးတဲ့ ငှက်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့ကို နတ်ဆိုးနန်းတော်ဆီ ငါ ဘယ်တော့မှ မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒုတိယ ခန်းမသခင်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ယွန်က အလွန် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>​“တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က ဒီကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ရင် နန်းတော်သခင်ကိုယ်တိုင် ထွက်ရှင်းရမယ့်အထိ ဒုက္ခပေးမယ့် အဖြစ်အပျက်တွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ပါစေကွာ။ မင်းလည်း အဲဒီထဲမှာ ဝင်မပါနဲ့တော့။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် ဘူအွန်ဆောလ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော် နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို သွားပါ့မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါက မင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရမယ့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါက စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ယွန်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ဘူအွန်ဆောလ်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“တကယ်လို့ သူတို့က နတ်ဆိုးနန်းတော်မှာ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ သဘောတူထားရင် ခေါင်းဆောင်ဘတ်ကတစ်ဆင့် သတင်းစကား ပါးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို မင်းက နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို သွားပြီးတော့ အဲဒီ အတုအယောင် စမ်းသပ်မှုကို ခံယူမယ်လို့ ပြောနေတာလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်း၏ သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ မေးလိုက်သည့် စကားကို ဘူအွန်ဆောလ်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​“သူတို့ လိုချင်တာက မျက်နှာပန်းလှဖို့ပဲလေ။ ကျွန်တော့်လို လူသစ်တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာက သူတို့အတွက် ဂုဏ်တက်မှာ မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ တွေးမိမှာပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဟင်း...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ပြောသလိုပဲ နတ်ဆိုးနန်းတော်က သူ့ကို အပေါ်ယံ ဟန်ပြသက်သက်အတွက် ခေါ်ယူတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းနှင့် မြင်းဖြူ ကျောင်းတော်တို့၏ မတရားသော တောင်းဆိုချက်များကြောင့် ဘူအွန်ဆောလ်ကို စွန့်စားခန်းထဲ မလွှတ်ချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တော့ ဖြစ်လာရမှာပဲလေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ဘတ်ယွန်က ထပ်မံ၍ ရှေ့သို့ တိုးလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သူတို့က ဒီ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကျွန်တော်တို့ ငြင်းလိုက်ရုံနဲ့ လက်လျှော့မယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ မတရား တောင်းဆိုနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူတို့ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီး နောင်မှာ ဘာအပြစ်မှ ရှာမရအောင် လုပ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“တကယ်လို့ အဲဒီကလေး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်ရော။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်း၏ စကားကြောင့် ဘတ်ယွန်က အသက်ကို ခပ်တိုတို ရှူလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“စိတ်ခံစားချက်နဲ့ မဟုတ်ဘဲ ပိုမို ကြီးမားတဲ့ အမြင်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ရမှာက ဒုတိယ ခန်းမသခင်ရဲ့ တာဝန်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ကြည်လင်သော စိတ်အာရုံ အဆောင်ပေါ်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အမှန်စင်စစ် နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က ထူးချွန်သော ဆက်ခံသူများ သို့မဟုတ် မွန်မြတ်သော သိုင်းပညာရှင်များကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်မှန်းချက် မရှိပေ။ ၎င်းတို့က စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ သိုင်းပညာကို ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြံရင်း အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ၎င်းတို့က တုနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင် ဘူအွန်ဆောလ်ကို နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်အနေနှင့် မဟုတ်ဘဲ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ ဆက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော်လည်း...။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် ဘူအွန်ဆောလ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော်လည်း နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဤစကားမှာ ဒန်ချွန်း အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည့် စကားပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘူအွန်ဆောလ်က ထိုစကားမျိုးကို ပြန်ပြောလာသည့်အခါ ဒန်ချွန်း၏ ရင်ထဲ၌ ဖော်ပြ၍ မရသော ဂုဏ်ယူမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>​ဒီကလေးကတော့ တကယ်ပဲ ဘာကိုမဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့်ပုံပဲ။</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက သက်ပြင်း ခပ်ဖွဖွချလိုက်ရင်း ဘတ်ယွန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သူတို့ လိုချင်တာက စမ်းသပ်မှု တစ်ခုတည်းလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“မှန်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို ဒီ သတင်းစကားကို ပြန်ပါးလိုက်ပါ။ တကယ်လို့ သူက စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ရင် မြင်းဖြူ ကျောင်းတော် သခင်ရဲ့ ကိစ္စကို အဆုံးသတ်ရမယ်။ ပြီးတော့ မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းကနေ တောင်းဆိုထားတဲ့ မတရားတဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကိုလည်း ရုပ်သိမ်းရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်း ဆက်ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ တောင်မကြီးကို ဖြိုခွဲနိုင်လောက်သော ခန့်ညားထည်ဝါမှုများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“တကယ်လို့ ဒီအချက်နှစ်ချက်ထဲက တစ်ခုခုကိုမှ မလိုက်နာဘူးဆိုရင် ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးကို ပယ်ဖျက်တယ်လို့ မှတ်လိုက်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ကြည်လင်သော လေညင်း အဆောင်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤနေရာမှာ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ ဒုတိယ ခန်းမသခင် ဒန်ချွန်း နေထိုင်ရာ နေရာ ဖြစ်သည်။ လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးဘေးတွင် တည်ဆောက်ထားသည့် ကြည်လင်သော လေညင်း အဆောင်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ပေါက်ရောက်နေသော သစ်ပင်ကြီးများက ဝန်းရံထား၏။ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော လေထုမှာ ဒန်ချွန်း၏ ထူးခြားသော အေးဆေးမှုနှင့် များစွာ ဆင်တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်က နတ်ဆိုးနန်းတော်နဲ့ သိပ်မဝေးဘူးဆိုပေမဲ့ စာပို့ ချိုးငှက်တစ်ကောင် ရောက်ဖို့အတွက် လေးရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ကြည်လင်သော လေညင်း အဆောင်ရှေ့ရှိ လမ်းအတိုင်း လျှောက်ရင်း ဒန်ချွန်းက သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဘူအွန်ဆောလ်ကို စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်း လုပ်ရမယ့် အလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းပညာ သင်ယူရမှာလား ဒု ခန်းမသခင်။ ”</p> <p> </p> <p>​“သင်ယူရမှာလို့လည်း ပြောလို့ ရသလို မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောလို့ ရတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ ဝေဝါးသော စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘူအွန်ဆောလ်က အဖြေကို ဇွတ်မမေးခဲ့ပေ။ အမြဲတမ်းလိုပင် သူက အဖြေကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရန် ကြိုးစားတတ်သူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆိုရင် သိုင်းပညာအသစ်ကို သင်ယူတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် သင်ယူထားပြီးသားအရာတွေကို ပိုပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဟဲဟဲ။ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>​ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သော ဒန်ချွန်းက မကြာမီမှာပင် ခါးသီးသော အမူအရာကို ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက လက်တွေ့တိုက်ပွဲကိုပဲ အသားပေးတာဆိုတော့ စနစ်တကျ မသတ်မှတ်ရသေးဘူး။ အတိအကျ ပြောရရင် မပြည့်စုံသေးတဲ့ သိုင်းပညာတွေလို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သိုင်းပညာ၏ အခြေခံသဘောတရားများကို ရှင်းပြနေသော သူ၏ အသံမှာ လေးနက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို အလင်းပွင့်ခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံး တစ်လုံးတည်းနဲ့ ဖော်ပြလို့ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ အလင်းပွင့်မှု အပေါ် မူတည်ပြီး အကန့်အသတ် မရှိ တိုးတက်နိုင်လို့ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဒန်ချွန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့ ဒီစကားထဲမှာလည်း ရှေ့နောက် မညီတာတစ်ခု ရှိတယ်။ ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ။ သိုင်းပညာရဲ့ အဆင့်တွေကိုတော့ လုံးဝ လျစ်လျူရှုလို့ ဒါမှမဟုတ် ကျော်ဖြတ်လို့ မရဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​မတရားသော တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံခဲ့ပြီးနောက် ဒန်ချွန်းက နတ်ဆိုးနန်းတော်ထံမှ တိကျသော ဆုလာဘ်တစ်ခုကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အကြောင်းပြန်စာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အချိန်အတွင်းမှာ ဘူအွန်ဆောလ်ကို သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးရန် ရည်ရွယ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆိုရင် လေးရက်အတွင်းမှာ အပြီး သင်ယူနိုင်တဲ့ သိုင်းပညာ ရှိလို့လား။ ”</p> <p> </p> <p>​“သေချာတာပေါ့။ မရှိဘူးလေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ အမေးကို ဒန်ချွန်းက ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းပညာတွေက ရှောင်လင်ဂိုဏ်းက ပညာရပ်တွေလိုပဲ နက်နဲပြီး အဆုံးအစ မရှိဘူး။ မင်းက ဘယ်လောက်ပဲ ပါရမီရှင် ဖြစ်ပါစေ အချိန်တိုအတွင်း သင်ယူနိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအတောအတွင်း ဒန်ချွန်းနှင့် ဘူအွန်ဆောလ်တို့က လမ်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကျယ်ပြောသော ကျူတောကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာ သင်ယူရမှာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါက သင်ယူဖို့ မဟုတ်ဘဲ ကြည့်ရှုဖို့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့က ပဟေဠိဆန်သော စကားများ ဖလှယ်ရင်း ​အရိပ်နှစ်ခုက ဝါးတောဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှုး... ရှုး... ရှုး... ရှုး..။</p> <p> </p> <p>တရှဲရှဲမြည်နေသော ကျူတောထဲမှ ပြေးထွက်လာသူ အမျိုးသားနှစ်ယောက်လုံးက သူတို့၏ လက်ဖျံများ ပေါ်လွင်နေသည့် ထူးခြားသော သိုင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ တစ်ယောက်က ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဆေဘာ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>​ချွန်း။</p> <p> </p> <p>​အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော အမျိုးသားနှစ်ယောက်၏ လက်နက်များ လေထဲတွင် ထိခိုက်မိသည့်အခါ မီးပွားများ အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ချွန်း။ ချွန်း၊ ချွန်း၊ ချွန်း။</p> <p> </p> <p>​ဓားနှင့် ဆေဘာဓား တို့က ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ဖြန့်ထွက်လာပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းဆရာအချင်းချင်း တိုက်ပွဲမှာ လက်နက်ချင်း ထိတွေ့တာက ရှားတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေကြသော အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ဒန်ချွန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါတောင်မှ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေ ဘာကြောင့် ထိတွေ့နေရလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ချွန်း။</p> <p> </p> <p>​လက်နက်များ ထပ်မံ ထိတွေ့သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဘူအွန်ဆောလ်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အကွာအဝေးက အရမ်း နီးနေလို့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ ပြောသလိုပင် ထိုလူနှစ်ယောက်က လက်နက်များ ကိုင်ထားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဓားများကို ခပ်တိုတို လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အသုံးပြုနေကြပြီး အနီးကပ် တိုက်ပွဲတွင် အသက်လု တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်း၏ စကားကြောင့် ဘူအွန်ဆောလ်က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ထပ်မံ၍ စောင့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှုး။ ရှုး။</p> <p> </p> <p>​လက်နက်များ ဝေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကြ၏။ ထိုလူနှစ်ယောက် ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နက်များမှ ထက်မြက်ပြီး ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်ကွက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​“ပြီးတော့ ဒါက လေ့ကျင့်ခန်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က တကယ် တိုက်နေကြတာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“အတိအကျပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက လက်ပိုက်လျက် ခက်ထန်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီကျူတောနဲ့ ဟိုဘက်က ဝါးတောက ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်က သိုင်းဆရာတွေ သူတို့ရဲ့ လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းပညာတွေကို ပိုမို ထက်မြက်အောင် လုပ်တဲ့ နေရာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းပညာတွေ။ ”</p> <p> </p> <p>​“မှန်တယ်။ ဒါက အပျော်တမ်း လေ့ကျင့်ခန်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က တကယ် တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အကွက်တွေကို ဖန်တီးကြတာ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက ဘူအွန်ဆောလ်၏ စူးစိုက်မှု မရှိသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အခုက စပြီး လေးရက်တိုင်တိုင် မင်းက ဒီကျူတောနဲ့ ဝါးတောထဲမှာ နေထိုင်ပြီး ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်က သိုင်းဆရာတွေရဲ့ တိုက်ပွဲတွေကို စောင့်ကြည့်ရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“စောင့်ကြည့်ရုံပဲလား။ ဒု ခန်းမသခင်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က နားမလည်နိုင်သော အမူအရာမျိုး ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လေးရက်အတွင်းမှာ နတ်ဆိုးနန်းတော်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် သူ့ကို သိုင်းဆရာတွေရဲ့ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတွေကို အေးအေးလူလူ ကြည့်ခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေကို သင်ယူဖို့ဆိုရင် ကြည့်ရုံနဲ့တင် ရန်သူရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဦးတည်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရုံနဲ့တင် ရန်သူရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဦးတည်ချက်ကို သိနိုင်မယ်လို့ ပြောတာလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“မှန်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက ကျူတောထဲမှာ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ထပ်မံ ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အစောပိုင်းက မင်း ပြောတာက သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက အသက်လုတိုက်ပွဲလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တစ်ဝက်ပဲ မှန်တယ်။ သူတို့ လုပ်နေတာက နောက်ဆုံးမှာတော့ လေ့ကျင့်ခန်း တစ်ခုပဲ။ ရန်သူရဲ့ ဦးတည်ချက်အားလုံးကို ကြိုသိနေပြီး အဲဒီအတိုင်း သတ်ဖြတ်ကွက်တွေကို ထုတ်သုံးနေတာကြောင့်သာ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲလို့ ထင်ရတာ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်လို့ ခေါ်တိုင်း မျက်စိမှိတ် တိုက်ခိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား မင်းက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေကို ကိုယ်တိုင် အရင် မြင်တွေ့ရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သေသေချာချာ နားထောင်နေသော ဘူအွန်ဆောလ်ကို သူက စကားလုံးတိုင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကြည့်ရုံနဲ့တင် ရန်သူရဲ့ အချက်အလက်တွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သိမြင်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးမျိုး ရှိဖို့။ အဲဒါက လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေရဲ့ အခြေခံပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ရန်သူရဲ့ အချက်အလက်တွေကို သိမြင်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေ...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ သိုင်းပညာကို တရားဝင် မသင်ယူရသေးသောကြောင့် လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များကို အနည်းငယ် ရိုးရှင်းစွာ တွေးထင်ထားခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>​လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေရဲ့ အခြေခံက တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ရန်သူရဲ့ အချက်အလက်တွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သိမြင်ပြီး တုံ့ပြန်ဖို့ပဲ။</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဘူအွန်ဆောလ်က လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များတွင် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုနက်နဲသော အခြေခံသဘောတရားများ ပါဝင်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“တကယ်လို့ မင်း အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘဲ တခြားသူတွေ တိုက်ခိုက်တာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ရလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ရှင်းပြချက်အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဒန်ချွန်းက လှည့်ထွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်အတွင်းမှာ တခြားသူရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း ဒါမှမဟုတ် တိုက်ပွဲကို ခိုးကြည့်တာကို တားမြစ်ထားတယ်။ ကြည့်ရုံနဲ့တင် ရန်သူရဲ့ အားနည်းချက် ဒါမှမဟုတ် အလင်းပွင့်မှုတွေကို ခိုးယူနိုင်လို့ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သော ဒန်ချွန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့ အခုက အခြေအနေအရဆိုတော့ မင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အထူး ခွင့်ပြုချက် ပေးလိုက်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒု ခန်းမသခင်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ယခုမှသာ ဒန်ချွန်း သူ့ကို ပေးအပ်နေသည့် အတိုင်းအဆမရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကို သူ နားလည်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>​“မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ဒန်ချွန်းက ကျူတောထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေ့မှစ၍ ဘူအွန်ဆောလ်က ကြည်လင်သော လေညင်း အဆောင်အနီးရှိ ကျူတောနှင့် ဝါးတောများအကြားတွင် အမြဲမပြတ် သွားလာရင်း လေ့ကျင့်ခန်းများကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လေ့ကျင့်ခန်းဟု ခေါ်သော်လည်း ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ အရည်အချင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အဲဒီလို သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲမျိုးကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြီးမားသော အလင်းပွင့်မှုမျိုးကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည့်အတွက် ဒန်ချွန်းကလည်း ဘူအွန်ဆောလ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို အတူတူ စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​ရှုး... ရှုး... ရှုး။</p> <p> </p> <p>​ယနေ့ လေ့ကျင့်ခန်းမှာ ဝါးပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည့် ဝါးတောအတွင်း၌ ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချွန်း။ ဖတ် ဖတ် ဖတ်။</p> <p> </p> <p>​ဝါးတော၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သိုင်းပညာရှင် ငါးယောက်က အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ အလယ်တွင် ရပ်နေသော ထိုအမျိုးသားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ရန်သူငါးယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လက်ဖဝါးသက်သက်ဖြင့်ပင် ခုခံနေ၏။</p> <p> </p> <p>​ရှုး...။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သိုင်းပညာရှင် ငါးယောက်၏ တည်နေရာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒန်ချွန်းက ဘူအွန်ဆောလ်ကို မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“နောက်ထပ် ထွက်လာမယ့် အကွက်က ဘာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“မြေကမ္ဘာ ဖြိုခွဲချက်ကို သုံးမယ့်ပုံပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း ဘူအွန်ဆောလ်၏ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံနှင့်အတူ ဓား ငါးလက်က ကောင်းကင်သို့ မြောက်တက်သွားသည်။ သူတို့က မြေကမ္ဘာ ဖြိုခွဲချက်၏ ပထမဆုံးအကွက်ကို ထုတ်သုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှဲ ...။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် အမျိုးသားက သူ၏ ကျောဘက်မှ ဓားတိုတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လူသတ်သမားများ အသုံးပြုသည့် လေးလံသော ဓားတိုတစ်လက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နောက်ထပ် ဓားနည်းဗျူဟာကရော။ ”</p> <p> </p> <p>​“သူ့ရဲ့ အနေအထားကို ကြည့်ရတာ ရှိရှိသမျှ အရာအားလုံးကို သုံးပြီး ဓား အတားအဆီးတစ်ခု ဖန်တီးမယ့်ပုံပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး...။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဓားတိုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သော အမျိုးသားက ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ဓား အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် လျင်မြန်စွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ တော်သားပဲ။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ ဘေးတိုက်ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ဒန်ချွန်းက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်း မြန်နေတယ်။</p> <p> </p> <p>​ဓား နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားရမည် ဖြစ်ပြီး လက်သီးပညာကို သုံးရန်အတွက် လက်သီးကို ဆုပ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် အကွက်တိုင်းတွင် စတင်ရာ အချက်တစ်ခု ရှိစမြဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​၎င်းကို သိရှိခြင်းမှာ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်၏ ပထမဆုံး အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘူအွန်ဆောလ်က လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်၏ အခြေခံများကို အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ပင် အကွက်များကို လွယ်ကူစွာ ဖော်ထုတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ သိုင်းလောကက ဝါရင့်ပညာရှင်တစ်ယောက်တောင်မှ ပထမဆုံး အကွက်ကို ဘယ်လို ခန့်မှန်းရမလဲဆိုတာ သင်ယူဖို့ သုံးလလောက် ကြာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ပထမဆုံး အကွက်တွေကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခန့်မှန်းတတ်သွားသလဲဆိုတာ ဒန်ချွန်းပင် စဉ်းစားမရအောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကောင်းကောင်း လုပ်နေတာပဲဆိုတော့ သူ့ကို ချီးကျူးသင့်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​“တကယ် အံ့ဩစရာပဲ။ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်ရဲ့ အခြေခံတွေကို ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သိမြင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ရှားပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်း၏ ချီးကျူးမှုကို ဘူအွန်ဆောလ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော်က ကြွက်သားတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုပေါ် မူတည်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခန့်မှန်းရုံပါပဲ။ သိုင်းပညာရဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေကို နားလည်ပြီး အကွက်တွေကို ခန့်မှန်းနိုင်တာ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဟင်။ ”</p> <p> </p> <p>​“စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းဆရာတွေက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ပြသကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်က အခြေခံရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကိုပဲ တည်ဆောက်နိုင်ပါသေးတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ သိုင်းပညာ၏ အခြေခံသဘောတရားများအတိုင်း လှုပ်ရှားမှုများကို ခန့်မှန်းခြင်းမှာ ဒန်ချွန်းကဲ့သို့သော မွန်မြတ်သော သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဘူအွန်ဆောလ်က ၎င်းကို မသိဘဲ သူ၏ အားနည်းချက်များအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​သူက ရဲတင်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သိုင်းပညာကို သင်ယူတာ အချိန်တိုသေးလို့လားဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က သူ့ကို သင်ကြားပေးနေသူကို အမြဲတမ်း အံ့ဩစေတတ်သည်။ ဒန်ချွန်းကလည်း ထိုစည်းမျဉ်းမှ မလွတ်ကင်းခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ငါ တကယ် မျှော်လင့်မိတယ်။</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် တိတ်တဆိတ် ပြုံးနေစဉ်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှုး...။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် လေကို ခွဲလိုက်သော အသံနှင့်အတူ လူတစ်ယောက်က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒုတိယ ခန်းမသခင်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဒန်ချွန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသူမှာ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝတ်စုံမှာ အစောပိုင်းက ဘတ်ယွန် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည့် သိုင်းဝတ်စုံနှင့် များစွာ ဆင်တူလှ၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက လေနဲ့ တိမ်တိုက်တပ်ဖွဲ့က ဘီအွန်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဦးညွှတ်လိုက်သော ထိုလူက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက နတ်ဆိုးနန်းတော်က ပြန်စာပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဟင်း...။ ”</p> <p> </p> <p>​စာကို လက်ခံဖတ်ရှုလိုက်သော ဒန်ချွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆိုရင်တော့...။ ”</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက ဘူအွန်ဆောလ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“နတ်ဆိုးနန်းတော်က ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အားလုံးကို လက်ခံမယ်လို့ ပြောတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခုမူ နတ်ဆိုးနန်းတော်သို့ သွားရမည့် အချိန်က အမှန်တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၃၆ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save