Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တစ်စလေးမျှ မရှိဘဲ ကြည်လင် သာယာသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ အဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေသော တံခါးစောင့် မိုဂွမ်က သမ်းဝေလိုက်ရင်း အညောင်းဆန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“အား...။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ဘေးနားတွင် ရပ်နေသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဂျန်ဆမ်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းခဲ့မိတာ။ အခု တကယ် အေးဆေးသွားတော့လည်း ပျင်းစရာကြီးပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“မင်းကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဘယ်သူမှ ပေါ်မလာပါစေနဲ့လို့ ခုနကတင် ဆုတောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဘယ်သူလဲ။ ငါလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ အဲဒီတုန်းကလေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်က နတ်ဆိုးနန်းတော်အတွင်းမှ အပြင်သို့ သယ်ထုတ်သွားခဲ့သော လှည်းများကို မိုဂွမ် သတိရသွားသည်။ နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက် ပြိုင်ပွဲတုန်းက ဖြစ်၏။ ထိုပြိုင်ပွဲအတွက် နတ်ဆိုးနန်းတော်ထဲကို တက်ကြွစွာ ဝင်သွားခဲ့ကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော လူငယ်လေးများက အေးစက်တောင့်တင်းနေသည့် အလောင်းများအဖြစ်နှင့်သာ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒီအကြောင်းတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်က တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူက ထူးချွန်သော ပါရမီ မရှိသည့်အတွက် တံခါးစောင့် အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်စဉ်က ရည်မှန်းချက်ကြီးစွာဖြင့် နတ်ဆိုးနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိပ်မက်ကိုယ်စီဖြင့် ရောက်လာကြသော လူငယ်သူရဲကောင်းလေးများမှာ ရက်စက်စွာ အသတ်ခံရပြီး အလောင်းအဖြစ် ပြန်ပါလာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူက ဖော်ပြ၍မရသော စိတ်မကောင်းမှုကို ခံစားရစမြဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါနဲ့ နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက်အဖြစ် အရွေးခံရတဲ့သူတွေရော အခု ဘာတွေလုပ်နေကြလဲ မသိဘူးနော်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂျန်ဆမ်က အဝေးက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကြားတာတော့ သူတို့တွေက နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်ထဲက တစ်ခုစီကို ဝင်သွားပြီး စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းပညာတွေကို သင်ယူနေကြတယ်ဆိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လို အောက်ခြေ စောင့်ကြပ်သူတွေက ဘယ်လိုလုပ် အသေးစိတ် သိနိုင်မှာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“မင်းကို အဲဒီအကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့လို့ ငါ ပြောမထားဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိတ်တိုနေစဉ်မှာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​စွပ်... စွပ်...။</p> <p> </p> <p>​အဝေးမှ နတ်ဆိုးနန်းတော် အဝင်ဝဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူက နွမ်းဖတ်နေသော သိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ အချိုးအစား ကျလှပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပနေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကလေးဆန်မှုများ ပျောက်ကွယ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်က တံခါးစောင့်အဖြစ် လုပ်သက် အနှစ်နှစ်ဆယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လူပျိုဘဝကို ဤအလုပ်မှာပဲ မြှုပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက် လူတစ်ယောက်ကို အကဲခတ်သည့်နေရာတွင် ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက် ရှက်ရလောက်အောင်ပင် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​“ဘယ်ကို ကြွမှာလဲခင်ဗျ။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ မေးလိုက်သော်လည်း နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ တံခါးစောင့်တစ်ဦးနှင့် လိုက်ဖက်သော ယုံကြည်ချက်ရှိသည့် အမူအရာကို ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါ ဘယ်လို မျက်လုံးမျိုးလဲ...။</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ယုံကြည်ချက်ရှိသော အရှိန်အဝါများမှာ တစ်စစီ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုခုံးများပင် ကျုံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“မှတ်တမ်းပေါင်း သောင်းချီ ခန်းမသခင်ကို တွေ့ချင်လို့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“မှတ်တမ်းပေါင်း သောင်းချီ ခန်းမသခင် ဟုတ်လား။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်၏ စကားကြောင့် မိုဂွမ်က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှတ်တမ်းပေါင်း သောင်းချီ ခန်းမသခင် ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်ခဲပြီး နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာပဲ အမြဲ နေထိုင်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သူက တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ချိန်းဆိုထားတာ ရှိလို့လား။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် သတိဝင်လာသော ဂျန်ဆမ်က မိုဂွမ်၏ နံဘေးကို တံတောင်နှင့် တွန်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မနေ့က မန်ဘတ်ခန်းမကနေ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ဆင်းလာတယ် မဟုတ်လား။ ”</p> <p> </p> <p>​ရက် အနည်းငယ်အတွင်း ခန်းမသခင်ကို တွေ့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို မမေးမြန်းဘဲ မန်ဘတ်ခန်းမဆီကို ယဉ်ကျေးစွာ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ။</p> <p> </p> <p>​“ဘာ ညွှန်ကြားချက်လဲ။ ငါ ဘာမှ မကြားမိပါလား။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်မှာ ထိုအချိန်က သူ၏ တာဝန်ကျနေရာမှာ မရှိသောကြောင့် မသိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။ ငါပဲ အဆင်ပြေအောင် လုပ်လိုက်မယ်။ မင်း စိတ်မပူနဲ့။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဂျန်ဆမ်က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါခင်ဗျ။ မန်ဘတ်ခန်းမကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက လမ်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုဂွမ်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြီး တားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဧည့်မှတ်တမ်းရော။ သူက ဧည့်မှတ်တမ်းမှာ လက်မှတ်ထိုးရဦးမယ်လေ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ရှူး...။ တိုးတိုးနေစမ်းပါ။ ဒါက မန်ဘတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဂိုဟုန်းကိုယ်တိုင် ပေးထားတဲ့ အမိန့်ကွ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂျန်ဆမ်က တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မိုဂွမ်က သူ၏ ပုခုံးကို ဆွဲထားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​“လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏတုန်းက ဂျောင်ဟွာခန်းမရဲ့ ခန်းမသခင်က စနစ်တကျ မလုပ်ဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ အဝင်မခံပါနဲ့လို့ မှာထားတာ မင်း မမှတ်မိဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“အိုင်း...။ မင်းကတော့ တကယ့် ခေါင်းမာတဲ့ လူအပဲ။ ဒါ မင်းကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ပြောနေတယ်လေ။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်နှင့် ဂျန်ဆမ်တို့ နှစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ငြင်းခုံနေကြစဉ်မှာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော် ဧည့်မှတ်တမ်းမှာ လက်မှတ်ထိုးပါ့မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်က အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည့်အတွက် မိုဂွမ်က စားပွဲဆီသို့ ယဉ်ကျေးစွာ ညွှန်ပြလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီမှာ ရေးနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ စတင်ရေးသားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဂျန်ယန်း ဂိုဏ်း...။</p> <p> </p> <p>​စာရေးနေသော လူငယ်က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော် ပြန်ရေးလိုက်ပါ့မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး စုတ်တံကို ပြန်ကိုင်ကာ တစ်ဆက်တည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်ရေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဂျန်ယန်း ဂိုဏ်းလား။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် ဧည့်မှတ်တမ်းကို ကြည့်နေသော မိုဂွမ်က ဂျန်ယန်း ဂိုဏ်း ဟူသော စကားလုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက် ပြိုင်ပွဲတုန်းက နောက်ဆုံးနေ့မှာ ရောက်လာတဲ့ ကလေးလေးလား။</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်က ထိုနေ့က မှတ်ဉာဏ်ကို ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ထားသည့် ထိုကလေးငယ်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ချောင်းကို မဆိုင်းမတွ ကိုက်ခွဲပြီး သွေးထွက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ထိုအပူတပြင်း အမူအရာကို ဖြစ်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူက ဒီလောက်အထိ ကြီးထွားလာတာလား။</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်က သူ၏ မျက်ခွံကို တိတ်တဆိတ် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ ဝတ်စုံနွမ်းနွမ်းနှင့် ထိုကလေးငယ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို အဆင်ပြေပြီလားခင်ဗျ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာသော မိုဂွမ်က ဧည့်မှတ်တမ်းကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၊ ဘူအွန်ဆောလ်။</p> <p> </p> <p>​နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်လား။</p> <p> </p> <p>​ဧည့်မှတ်တမ်းကို ကြည့်ရင်း မိုဂွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အံ့ဩလွန်း၍ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်။ နတ်ဆိုး သိုင်းလောကကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည့် ဂိုဏ်းကြီး ဆယ်ဂိုဏ်းထဲမှ တစ်ခု၏ အမည်ကို ဧည့်မှတ်တမ်းမှာ ရေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူက နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာပဲ။</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်၏ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။ သူ ကိုယ်တိုင် လမ်းပြပေးခဲ့သည့် နောက်ဆုံး ကလေးငယ်မှာ အခက်အခဲအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအောင်မြင်မှုမှာ ပါဝင်ခဲ့သကဲ့သို့ ဂုဏ်ယူနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး...။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်က ခုန်ပေါက်နေသော သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါခင်ဗျ။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုဂွမ်၏ လမ်းပြမှုနှင့်အတူ ဘူအွန်ဆောလ်က နတ်ဆိုးနန်းတော်အတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ ရင်ထဲမှာလည်း ခံစားချက်အသစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် ရောက်လာတုန်းက သူက သိုင်းပညာ မတတ်သည့် နိမ့်ကျသော အလောင်းပြင်ဆရာလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ ဆက်ခံသူတစ်ဦးအဖြစ် နတ်ဆိုးနန်းတော်ထဲတွင် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ပြောင်းလဲသွားတာလား။</p> <p> </p> <p>​တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော နတ်ဆိုးနန်းတော်မှာ ဟိုတုန်းကကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားထည်ဝါနေဆဲဖြစ်ပြီး လေးနက်သော လေထုမှာလည်း လွှမ်းမိုးနေဆဲပင်။ အဲဒီနေ့တုန်းကလိုပါပဲ။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက မန်ဘတ်ခန်းမပါခင်ဗျ။ ”</p> <p> </p> <p>​နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ ပညာသင်ကျောင်းအနီးတွင် တည်ဆောက်ထားသည့် မန်ဘတ်ခန်းမရှေ့သို့ ရောက်သည့်အခါ မိုဂွမ်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အတွင်းထဲကို ဝင်သွားရင် မန်ဘတ်ခန်းမက လူတစ်ယောက်က လမ်းပြပေးပါလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မန်ဘတ်ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့၏။ မန်ဘတ်ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသော ဘူအွန်ဆောလ်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မိုဂွမ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆုတောင်းပေးလိုက်မိသည်။ အခက်အခဲနှင့် စမ်းသပ်မှုများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော ထိုလူငယ်လေး၏ အနာဂတ်မှာ ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာများဖြင့် ပြည့်စုံပါစေဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ခင်ဗျားရဲ့ သိုင်းလမ်းခရီးမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ ရှိပါစေဗျာ။ ”</p> <p> </p> <p>​မန်ဘတ်ခန်းမတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ ဦးနှောက်သဖွယ် ဖြစ်ပြီး သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မဟာဗျူဟာခန်းမနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ထူးချွန်သည့် မဟာဗျူဟာရှင်များ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မဟာဗျူဟာခန်းမမှာ စစ်ရေးနှင့် ဗျူဟာကိုသာ တာဝန်ယူသော မဟာဗျူဟာရှင်များဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း မန်ဘတ်ခန်းမမှာ နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုများကိုပါ ကြီးကြပ်ရသည့်အတွက် အနည်းငယ် ကွဲပြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​“လူငယ်သခင် ဘူ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ် မန်ဘတ်ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက်မှာ စောင့်နေသကဲ့သို့ပင် အသာအယာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော့်နာမည်က မန်ဘတ်အဖွဲ့က ဆင်ဝေါလ်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဆင်ဝေါလ်ဆိုသော ထိုလူမှာ သန့်ပြန့်သော ရုပ်ရည်ရှိရုံသာမက ဘူအွန်ဆောလ်နှင့်လည်း သက်တူရွယ်တူ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူနှင့် သက်တူရွယ်တူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘူအွန်ဆောလ်က နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်မှာ လူအိုကြီးတွေနှင့်သာ ပြည့်နေကြောင်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် သတိရသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော်က နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က ဘူအွန်ဆောလ်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ခင်ဗျားအကြောင်းကို ခန်းမသခင်ဆီကနေ အများကြီး ကြားထားပါတယ်။ ကဲ။ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဆင်ဝေါလ်၏ လမ်းပြမှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားစဉ် ဘူအွန်ဆောလ်က တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော သံတံခါးကြီးတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​“ခန်းမသခင်။ ကျွန်တော် ဆင်ဝေါလ်ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဆင်ဝေါလ်က သံတံခါးရှေ့မှာ အလွန်ယဉ်ကျေးသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က လူငယ်သခင် ဘူ ရောက်လာပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ့စကား ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သံ တံခါးကြီးမှာ တုန်ခါသံနှင့်အတူ ပွင့်သွားတော့သည်။ အသံမှာ လေးလံလှသည့်အတွက် ၎င်းကို လူက ဖွင့်ပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ အထူး စက်ယန္တရားတစ်ခုခုနှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>​“ကြိုဆိုပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည့်အခါ စာအုပ်များ ပြည့်နေသော စာအုပ်စင်များကို တွေ့ရပြီး ဝါးကန့်လန့်ကာ၏ နောက်ကွယ်တွင် စားပွဲ၊ စုတ်တံနှင့် မှင်တို့ ရှိသည့် ရုံးခန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ အဲဒီရှေ့မှာတော့ ခန့်ညားတည်ငြိမ်တဲ့ အသွင်အပြင်ရှိတဲ့ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက် ထိုင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​ထိုသူမှာ မှတ်တမ်းပေါင်း သောင်းချီ ခန်းမသခင် ဘတ်ဂျွန်ချွန်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်ကထက် မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက ပိုပြီး ခန့်ညားလာတာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က နားမလည်နိုင်သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားရသည်။ ဘတ်ဂျွန်ချွန်း၏ ရာထူးမှာ မနိမ့်လှသလို သူ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် လျင်မြန်မှုမှာလည်း သိုင်းဆရာများကြားတွင် တုနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဘာ့ကြောင့် သူ့လို လူငယ်လေးတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>​“ဟားဟားဟား။ ဘာ အကြောင်းထူးမှ မရှိပါဘူး။ ဒါက အကျင့်ဖြစ်နေလို့ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ဘူအွန်ဆောလ်၏ အတွေးကို သိမြင်သွားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ မတူတာက နတ်ဆိုးနန်းတော်မှာ မဟာဗျူဟာရှင်တွေကို သိပ်ပြီး အရေးမထားကြဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​အမှန်တရားဘက်တော်သား ဂိုဏ်းများမှာ ထူးချွန်သော မဟာဗျူဟာရှင်များကို တန်ဖိုးထားပြီး အရေးကြီးသော နေရာများမှာ ခန့်အပ်လေ့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နတ်ဆိုးနန်းတော်မှာမူ မဟာဗျူဟာရှင်များကို ဦးနှောက်ပဲ သုံးတတ်ပြီး သိုင်းပညာ မတတ်သည့် အားနည်းသူများအဖြစ် သတ်မှတ်လေ့ ရှိကြသည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သူနှင့် အနိုင်ရသူကိုသာ ကိုးကွယ်သည့် နတ်ဆိုး ဘက်တော်သားတို့၏ ထူးခြားသော လေထုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က ဘူအွန်ဆောလ်။ မှတ်တမ်းပေါင်း သောင်းချီ ခန်းမသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဘတ်ဂျွန်ချွန်းကို အလွန်ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူက နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက် ပြိုင်ပွဲကတည်းက သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို ဟော့ရိုအွန်နှင့်အတူ သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ကျေးဇူးရှင်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ ရိုသေပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက နောက်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“ဘယ်လိုလဲ။ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က လူနေမှုပုံစံက တခြားဂိုဏ်းတွေနဲ့ မတူဘဲ ထူးခြားတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီထက် ကောင်းတာ မရှိတော့ပါဘူး။ ခန်းမသခင်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း အဓိက အချက်ကို ပြောတော့မည့်အလား နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအဝဝကို မင်း ကြားပြီးပြီလို့ ငါ ယူဆတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဟုတ်ကဲ့။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒီကိစ္စက ငါတို့ နတ်ဆိုးနန်းတော်ကိုလည်း အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေထဲ ရောက်စေခဲ့တယ်။ ငါတို့အနေနဲ့ နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးလေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက သိုင်းလောက၏ အခြေအနေများကို ကောင်းကောင်း မသိသေးသည့်အတွက် နတ်ဆိုးနန်းတော်နှင့် နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကိုလည်း သိပ်မသိပေ။</p> <p> </p> <p>​“နတ်ဆိုးနန်းတော်နဲ့ နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်ဆိုတာ သီးခြားစီ မဟုတ်ဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က သိုင်းလောကရဲ့ အရေးကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားသေးတဲ့ပုံပဲ။ မင်းကို နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက်အကြောင်းတောင် မပြောပြရသေးတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ငါ သိနိုင်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း ထပ်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“နတ်ဆိုးနန်းတော်ဆိုတာ နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်ရဲ့ ပူးပေါင်းအင်အားနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းများရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ပဲ။ အဲဒီနှစ်ခုကို ခွဲခြားလို့ မရပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တစ်သားတည်းလို့လည်း ပြောလို့ မရဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ နားမလည်သော မျက်နှာကို မြင်သည့်အခါ ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ဆက်ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ပုံမှန်အားဖြင့် နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင် ဖြစ်လာလေ့ ရှိပေမဲ့ လက်ရှိ နန်းတော်သခင်ကတော့ နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်ထဲက မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း အားလုံးက နတ်ဆိုးနန်းတော်အပေါ်မှာ လိုလား နှစ်သက်ကြတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်း၏ ရှင်းပြချက်အရ ဘူအွန်ဆောလ် အဓိက အချက်နှစ်ချက်ကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ပထမအချက်မှာ နတ်ဆိုးသိုင်းလောက၏ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေသော နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်နှင့် နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်တို့က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူများ အဆင့်သာ ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုတိယအချက်မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း အားလုံးက နတ်ဆိုးနန်းတော်ဆိုတဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြတာ မဟုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ပြီးတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆိုတဲ့ စကားလုံး ပါနေပေမဲ့ ဒီ အစီအစဉ်ဟာ နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်အတွက် အမွေဆက်ခံသူတွေ ရွေးချယ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ အမှန်တရားဘက်တော်သား ဂိုဏ်းတွေရဲ့ မွန်မြတ်သော သိုင်းဆရာတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ထက်မြက်တဲ့ ဓားသွား ဆယ်လက် ဖန်တီးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်သက်သက်ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို အစကတည်းက တွေးထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ မင်း သိပ်ပြီး အံ့ဩပုံမရဘူးနော်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ပြိုင်ပွဲဆိုတာ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေကို တုံ့ပြန်ဖို့အတွက် နတ်ဆိုးနန်းတော်က ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ မူလကတော့ နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက် အများစုက ဒါကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ခါးသီးသော အပြုံးနှင့်အတူ ဘတ်ဂျွန်ချွန်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နောက်ဆုံးတော့ သိုင်းဆရာကြီးတွေကို သတ်ဖို့အတွက်နဲ့ ပြင်ပဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို ခေါ်သွင်းနေစရာ မလိုဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာရတာပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>​လက်ရှိ နတ်ဆိုးနန်းတော်က နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်ကို သတိထားနေရတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်။</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ဤကဲ့သို့ ပြောချင်နေပုံရသည်။ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်မှာ သိုင်းကျင့်နေသော ဘူအွန်ဆောလ်ကို အဘယ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် ဆင့်ခေါ်ခဲ့ရသနည်းဟူသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘယ်လို စမ်းသပ်မှုမျိုးကိုပဲ ရင်ဆိုင်ရပါစေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည့်အခါ ဘတ်ဂျွန်ချွန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​“ မင်း မြင်းဖြူ ကျောင်းတော် သခင်ရဲ့ မြေး ကန်မူရွန်ကို မှတ်မိသေးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည့်အခါ ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>​“သူက နောက်ဆုံးမှာ မင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ လူငယ်သခင် ဘူ။ သူက မြင်းဖြူ ကျောင်းတော်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် လျှို့ဝှက်သိုင်းကို ဆက်ခံထားသူ ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းကို အထင်သေးခဲ့မိလို့ အသတ်ခံလိုက်ရတာ။ ”</p> <p> </p> <p>​“သူတို့ သုံးယောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို အတူတူ ဝိုင်းတိုက်တာတောင်မှ ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးတာတဲ့လား။ ”</p> <p> </p> <p>​“ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ပါရမီက ဘယ်လောက်အထိ ထူးချွန်လဲဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်း သိပါတယ် လူငယ်သခင် ဘူ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်း ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့ မြင်းဖြူ ကျောင်းတော်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ နည်းစနစ်တွေက ကြောက်စရာကောင်းတာက ရန်သူ ဘယ်လောက်ပဲ များများ လူတစ်ယောက်တည်းကို ရင်ဆိုင်နေရသလိုမျိုး တိုက်ခိုက်နိုင်လို့ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက အသံကို နှိမ့်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့ လူငယ်သခင် ကန်က သူရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေနဲ့ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေက ကွဲပြားသွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီရလဒ်အနေနဲ့ သူ မြင်းဖြူ ကြာပွတ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ကောင်းကောင်း မထုတ်ပြနိုင်ခဲ့ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုဆိုသည်မှာ အလွန်တိကျသော စည်းမျဉ်းများနှင့် နည်းစနစ်များ လိုအပ်သည်။ တကယ်လို့ စနစ်တကျ မဟုတ်ဘဲ ရောထွေးပြီး တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဘက်ကလူကို ပြန်ပြီး ထိခိုက်စေနိုင်ပါသည်။ သိုင်းလောကမှာ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ် ဆိုတာ အလကား ရှိနေတာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​“တကယ်လို့ မင်းတို့ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်..။ ဖြစ်နိုင်တာက မင်းက လူငယ်သခင် ကန်ကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး လူငယ်သခင် ဘူ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ထိုအချက်ကို ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နည်းပြချုပ်က နတ်ဆိုးနန်းတော်မှာ မရှိဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​နည်းပြချုပ် ဟော့ရိုအွန်က ဘူအွန်ဆောလ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ပြစ်ဒဏ်ခံယူရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသာ နတ်ဆိုးနန်းတော်မှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူ့ကို လာမတွေ့ဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူးဟု သူ တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သူက အခု သိုင်းလောကထဲမှာ ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ထွက်သွားတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“အဲဒါ ကျွန်တော့်ကြောင့်လား။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဟုတ်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နည်းပြချုပ်က အစက နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ အကာအကွယ်ပေးသူအဖြစ် တာဝန်ယူထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ခန်းမသခင် ရာထူးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သိုင်းလောကထဲက အရေးကိစ္စတွေကို သွားပြီး ဖြေရှင်းနေရတယ်။ အဲဒါကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သူက ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူနေရတာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ငရဲကျွန်းမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သူ၏ ရင်ထဲမှာ အမြဲရှိနေခဲ့သော မေးခွန်းကို ဘတ်ဂျွန်ချွန်းအား မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“နည်းပြချုပ်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ဘာ ပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူးလေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ဘတ်ဂျွန်ချွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို သူက ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့အတွက် ပြစ်ဒဏ်ကိုတောင် လက်ခံခဲ့ရတာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၃၇ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save