Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၃၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဟော့ရိုအွန်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အား အချင်းချင်း သတ်ကြဟု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့သော သူ။</p> <p>သိုင်းလောကတွင် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အခြားသူများ၏ အလောင်းများကို နင်းဖြတ်သွားရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူက သင်ကြားပေးခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသို့သော သူက အဘယ်ကြောင့် သူတစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို စွန့်စားခံယူခဲ့ရသနည်း။</p> <p> </p> <p>​“အင်း...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါလည်း သူ့ကို အကြောင်းအရင်းကို အကြိမ်ကြိမ် မေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းပြချုပ်က အမြဲတမ်း မကြာခင် အကြောင်းရင်းကို ခင်ဗျား သိလာမှာပါ လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“မကြာခင် ကျွန်တော် အကြောင်းအရင်းကို သိလာမယ်တဲ့လား။ ”</p> <p> </p> <p>​“မှန်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သိုင်းလောကက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော်လည်း ထိုလောကထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော သိုင်းဆရာများ၏ နှလုံးသားများမှာ အဆုံးအစ မရှိ ပြင်းပြလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကလဲ့စားချေရန်အတွက် မိမိ၏ စွမ်းအားရှိသမျှဖြင့် သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေသော ဘူအွန်ဆောလ်အဖို့ ယခုအချိန်တွင် ဟော့ရိုအွန်၏ စိတ်နှလုံးကို နားလည်နိုင်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက လက်ခုပ်ကို ခပ်ဖွဖွ တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ မင်းနဲ့ အကြာကြီး စကားပြောချင်သေးပေမဲ့ အချိန်က နည်းနေတော့ လိုရင်းကိုပဲ သွားကြစို့။ လူငယ်သခင် ဘူ။ ”</p> <p> </p> <p>​စားပွဲဆီသို့ ရွှေ့သွားရင်း သူက ဘူအွန်ဆောလ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့် မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းနဲ့ မြင်းဖြူ ကျောင်းတော်တို့က လူငယ်သခင် ဘူကို အထူးအခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးထားတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“အထူး အခွင့်အရေး...။ ”</p> <p> </p> <p>​“သူတို့က လူငယ်သခင် ဘူကို နတ်ဆိုးတံခါး ဆယ်ပေါက်ထဲက တားမြစ်ခန်းမဆီ တစ်ရက်တိတိ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့ နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို တောင်းဆိုထားတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ တောက်ပနေသော အနီရောင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက ရွှေမျောက် တံဆိပ်ပြားပဲ၊ ဒါက မင်းကို တားမြစ်ခန်းမဆီ ဝင်ခွင့်ပြုလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒီတားမြစ်ခန်းမဆိုတာ ဘာလဲခင်ဗျ။ ”</p> <p> </p> <p>​“အဲဒါက နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ အဓိကနေရာမှာ ရှိတဲ့ သိုင်းစာကြည့်တိုက်ပဲ။ စုစုပေါင်း အထပ်သုံးထပ် ရှိပြီး ရွှေမျောက် တံဆိပ်ပြားက ပထမထပ်ကို ဝင်ခွင့်ပေးတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“သုံးထပ်မှာ ပထမထပ်ဆိုတော့ အနိမ့်ဆုံး အဆင့် ဖြစ်ရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါက မှန်ပေမဲ့ လူငယ်သခင် ဘူရဲ့ လက်ရှိ အနေအထားမှာတော့ အဲဒီအဆင့်တွေက သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက စားပွဲပေါ်ရှိ ရွှေမျောက် တံဆိပ်ပြားကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ပထမထပ် တစ်ခုတည်းမှာတင် ထူးချွန်တဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ပညာရပ်တွေ ပါဝင်တဲ့ စာအုပ်ပေါင်း နှစ်သောင်းခွဲကျော် ရှိတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“လျှို့ဝှက် သိုင်းစာအုပ် နှစ်သောင်းခွဲ ရှိတယ်လို့ ပြောချင်တာလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“မှန်ပါတယ်။ အဲဒီ အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိထားတဲ့ အဓိက နန်းတော်က သိုင်းဆရာတွေကိုသာ တားမြစ်ခန်းမကို ဝင်ခွင့်ပြုထားတာပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“သြော်... နားလည်ပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​“တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဒါက လူငယ်သခင် ဘူအနေနဲ့ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အောင်မြင်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းက လုံးဝ မရှိသလောက်ပဲဆိုတာကိုလည်း ဆိုလိုတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒါကြောင့် သူတို့က သဘောထားကြီးပြနေတာ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာ တိုင်တန်းမှုမှ မလုပ်နိုင်အောင်လို့လေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်မှသာ ဘူအွန်ဆောလ်က အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စကို ဆွေးနွေးရခြင်း မရှိသေးကြောင်းကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​“သူတို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ စမ်းသပ်မှုက အတိအကျ ဘာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“အာ...။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ စိတ်လွင့်သွားပုံရတယ်။ အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းကို ချန်လှပ်ထားမိခဲ့တာပဲ...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ခင်ဗျား အကွက် ငါးကွက်ကို ကာကွယ်ရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“အကွက်ငါးကွက်လို့ ပြောတာလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“မှန်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက စကားပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လက်ဖျပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​“မြင်းဖြူ ကျောင်းတော်က ရွေးချယ်ထားတဲ့ သိုင်းဆရာတစ်ယောက်ဆီကနေ တိုက်ခိုက်မှု ငါးချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် တောင့်ခံရမယ်။ အဲဒါက သူတို့ တောင်းဆိုထားတဲ့ စမ်းသပ်မှုပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​တားမြစ်ခန်းမတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခွင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လျှို့ဝှက်သိုင်းစာအုပ်များ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းထားသည်ဟု ဆိုသော နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ စာကြည့်တိုက် ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဘူအွန်ဆောလ်က တားမြစ်ခန်းမကို ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မတတ် ကြီးမားခမ်းနားသော မျှော်စင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက တားမြစ်ခန်းမပေါ့...။ ”</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဘတ်ဂျွန်ချွန်း သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသော နေရာမှာ လူလုပ် ဖန်တီးထားသော ကျောက်တောင်ကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အင်း...။ သိုင်းစာအုပ်တွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လျှို့ဝှက် မော်ကွန်းတိုက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ရှုပ်ထွေးတဲ့ စက်ယန္တရား ဖွဲ့စည်းပုံတွေ လိုအပ်တယ်လေ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ဘူအွန်ဆောလ်၏ အမူအရာကို အကဲခတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ လိုက်ပို့ပေးနိုင်တာ ဒီအထိပဲ။ ရှေ့မှာ တံဆိပ်ပြားကို ပြလိုက်ရင် မင်း ဝင်သွားလို့ ရပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ခင်ဗျားရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ထပ်မံ၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသော ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“လူငယ်သခင် ဘူ။ မင်းကို အကြံပေးစကား တစ်ခွန်းလောက် ပြောခွင့်ပြုပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ရပါတယ်ခင်ဗျ။ ”</p> <p> </p> <p>​“သိုင်းလောကဆိုတာ အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ လူကောင်းဆိုတာ ရှားတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“ခင်ဗျား ဆိုလိုတာကို ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​“အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ ကြင်နာမှုဆိုတာ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင်တောင် အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ တခြား လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိတတ်တယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက တားမြစ်ခန်းမကို မော့ကြည့်ရင်း အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“တကယ်တော့ တားမြစ်ခန်းမကို ဝင်ခွင့်ပြုတယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စကလည်း အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့ ငါ မြင်ရသလောက်တော့ အဲဒီအထဲမှာ ဒီအကျပ်အတည်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“အကျပ်အတည်းကနေ အခွင့်အရေးကိုလား...။ ”</p> <p> </p> <p>​“မှန်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ပင်စည်ဆိုတာ အမြစ်ကနေပဲ ပေါက်ဖွားလာတာပဲလေ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ စကားများမှာ ပဟေဠိတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ထိုစကားများ၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားမလည်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ပါဝင်နေသော စစ်မှန်သည့် စိုးရိမ် ပူပန်မှုကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“အကြံဉာဏ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ထပ်မံ၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်စဉ် ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ကြွေပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါတွေက ဆူဟွာခန်းမက ဖော်စပ်ထားတဲ့ အစာခံဆေးလုံးတွေပဲ။ တစ်လုံး သောက်လိုက်ရုံနဲ့ ရက်အတော်ကြာ ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါမှ မင်း လျှို့ဝှက်စာအုပ်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ဖတ်နိုင်မှာပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ကြွေပုလင်းငယ်ကို လက်ခံယူလိုက်သည့်အခါ ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“ရလဒ်ကောင်းတစ်ခု ရလာဖို့ ငါ တကယ် မျှော်လင့်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​စာအုပ်များကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အရေးကြီးဆုံး အခြေအနေများမှာ စိုထိုင်းဆနှင့် အလင်းရောင်တို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အစိုဓာတ်က စက္ကူ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ကြံ့ခိုင်မှုကို လျော့ကျစေသည့်အတွက် စာအုပ်များကို ကောင်းစွာ သိမ်းဆည်းရန် ခြောက်သွေ့သော နေရာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသာမက အလင်းရောင်နှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိတွေ့ခြင်းကလည်း စက္ကူများကို ရှောင်လွှဲ၍ မရဘဲ အရောင်ပြောင်းသွားစေသည်။ ထိုရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် တားမြစ်ခန်းမ၏ အတွင်းပိုင်းသည် စာအုပ်များကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် အလွန်စံပြဖြစ်သော အခြေအနေများ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>​ဒါက သာမန် စာကြည့်တိုက် မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တားမြစ်ခန်းမ၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန် မှောင်မိုက်နေပြီး ဟိုဟိုဒီဒီရှိ ဆီမီးခွက်ငယ်လေးများကသာ အမှောင်ထုကို ခပ်ရေးရေး ဖယ်ရှားပေးနေသည်။ သို့သော် လေထုမှာမူ အလွန်ကြည်လင်ပြီး သာယာနေကာ နေရာအနှံ့တွင် မီးသွေးတုံးကြီးများကို စုပုံထား၏။</p> <p> </p> <p>​လူတွေ တော်တော်များများ ရှိတာပဲ။</p> <p> </p> <p>​စာအုပ်များ အပြည့်စီထားသော စာအုပ်စင်များအကြားတွင် လျှို့ဝှက်သိုင်းစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုနေကြသော လူများ၏ အရိပ်များကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။ ထိုအထဲတွင် လူငယ်များအပြင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူနေပြီဖြစ်သော သက်ကြီးရွယ်အိုများလည်း ပါဝင်သော်လည်း မည်သူကမျှ ဘူအွန်ဆောလ်ကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>​သူတို့လို သိုင်းဆရာကြီးတွေတောင်မှ သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာကို လက်တစ်ဆစ်လောက် တိုးတက်ဖို့အတွက် ကြိုးစားနေကြတာပဲ။</p> <p> </p> <p>​တားမြစ်ခန်းမ အတွင်းရှိ ထိုသူများ၏ အရှိန်အဝါများမှာ သိုင်းလောကရှိ မည်သည့် သိုင်းဆရာနှင့်မဆို ယှဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးချွန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်ကလည်း စိတ်ကို ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်စင်များကို စတင် ရှာဖွေကြည့်ရှုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“...။ ”</p> <p> </p> <p>​အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီနည်း။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က စာအုပ်စင်များကို လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း ဘတ်ဂျွန်ချွန်း၏ စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက တကယ့် ထောင်ချောက်ပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ခါးသီးသော ရယ်မောသံတစ်ခု သူ၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>​“အသက်လုတိုက်ပွဲ မတိုင်ခင်လေးမှာ လျှို့ဝှက်သိုင်းစာအုပ် အသစ်တစ်ခုကို ဖတ်တာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို ခွဲခြမ်းပစ်လိုက်တာနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​လျှို့ဝှက်သိုင်းစာအုပ် နှစ်သောင်းခွဲလုံးမှာ အလွန်ထူးချွန်လှသည့်အတွက် တစ်အုပ်ကိုသာ ကျွမ်းကျင်အောင် တတ်မြောက်သွားမည်ဆိုလျှင် သိုင်းလောကမှာ နာမည်တစ်လုံးနဲ့ ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် လောဘတကြီးဖြင့် သိုင်းပညာအသစ် တစ်ခုကို တစ်ရက်လုံး အချိန်ကုန်ခံပြီး ဖတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။ ထိုလျှို့ဝှက်စာအုပ်၏ မြင်ကွင်းရိပ်များသာ ဘူအွန်ဆောလ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ ကျွမ်းကျင်ပြီးသားဖြစ်သော သိုင်းပညာများကိုပင် သေချာစွာ အသုံးချနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​“မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းနဲ့ မြင်းဖြူ ကျောင်းတော်က ငါ့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အတွက် အရမ်းကို ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့တာပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှ နှမြောတသခြင်း မရှိဘဲ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ တံခါးအပြင်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ဘတ်ဂျွန်ချွန်း ပြောခဲ့သော စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတော့ ပင်စည်ဆိုတာ အမြစ်ကနေပဲ ပေါက်ဖွားလာတာပဲလေ။</p> <p> </p> <p>​ရပ်။</p> <p> </p> <p>​အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ခန်းမသခင် ဘတ်က ဘာလို့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောခဲ့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>​တခြားသူတစ်ယောက်ကသာ ပြောခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဘတ်ဂျွန်ချွန်းက သူ့ကို စေတနာအမှန်ဖြင့် ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုစကားများမှာလည်း အလကား သက်သက် ပြောခဲ့ခြင်း မဟုတ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>​အမြစ်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ပင်စည်...။</p> <p> </p> <p>​ပဟေဠိဆန်သော စကားများကို စဉ်းစားရင်း ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျယ်လာသည်။ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့်အလား သူက အမြန်လှည့်ကာ စာအုပ်စင်များကို စတင် ရှာဖွေကြည့်ရှုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီနေရာမှာ စာအုပ်ပေါင်း နှစ်သောင်းခွဲကျော် ရှိသည်။ စာအုပ်စင်များပေါ်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ချင်းစီကို ဆွဲထုတ်ပြီး စစ်ဆေးနေမည်ဆိုလျှင် တစ်ရက်လုံး အချိန်ကုန်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီမှာ ရှိရမယ်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဘူအွန်ဆောလ်က စာအုပ်များကို ဆွဲထုတ်ပြီး စစ်ဆေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်စာအုပ်များ၏ မျက်နှာဖုံးတွင် ရေးထားသော ခေါင်းစဉ်များကိုသာ လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက စာအုပ်စင်တစ်ခု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ရောက်သွားသောအခါတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါပဲ။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ရေးထားသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>နန်ယာ၏ တစ်ခုတည်းသော သိုင်း။</p> <p> </p> <p>​ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒီမှာလည်း အဓိက ပွဲကြည့်စင်က သိုင်းပညာတွေ ရှိနေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>​သိုင်းစာအုပ်အသစ် တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီး မှတ်သားရခြင်းက စိတ်စွမ်းအားကို သိသိသာသာ ကုန်ခမ်းစေသည်။ သို့သော် တူညီသော မျိုးဆက်မှ သိုင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုခြင်းကမူ ရည်ညွှန်းချက် တစ်ခုအဖြစ်သာ အသုံးဝင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ခွဲခြမ်းပစ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဘတ်ဂျွန်ချွန်း၏ အကြံဉာဏ်မှာ သိုင်းပညာအသစ် တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် မဟုတ်ဘဲ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်မှ လျှို့ဝှက်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နန်ယာ၏ တစ်ခုတည်းသော သိုင်း။”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က မဆိုင်းမတွပင် စာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာကြည့်တိုက်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချကာ လျှို့ဝှက်စာအုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား ဖတ်ရှုနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပို၍ ကျယ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါက ဘာကြီးလဲ...။</p> <p> </p> <p>​သူက အလွယ်တကူ အံ့ဩလေ့ မရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလျှို့ဝှက်စာအုပ်၏ ပထမဆုံး စာမျက်နှာမှစ၍ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်အပေါ် ကျိန်ဆဲမှုများနှင့် စော်ကားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က ဒီအရူးတွေက လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေဆိုတဲ့ အမည်ခံအောက်မှာ အစကတည်းက လူတစ်ယောက်ကို အသက်နဲ့ ရင်းပြီး လေ့ကျင့်ခိုင်းကြတယ်။ ဒါက တွားသွားနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပြေးခိုင်းတာနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး။ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်အသက်ကို အရင်ဆုံး ကာကွယ်နိုင်ရမယ်။ (ကောက်နုတ်ချက်)</p> <p> </p> <p>​ဘယ်သူကများ ဒီလို လျှို့ဝှက်စာအုပ်မျိုးကို ရေးပြီး နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို တပ်ထားရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ နားမလည်နိုင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ဘူအွန်ဆောလ်က စာအုပ်ကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က အရူးတွေက အသက် ဆယ်ချောင်း ရှိနေတဲ့အလား အခြေခံက စပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သိုင်းပညာကို သင်ပေးကြတယ်။ သူတို့ အခြေခံသိုင်းပညာလို့ အတင်းအကြပ် ပြောနေတဲ့ သားရဲ လမ်းစဉ်မှာဆိုရင် ပိုဆိုးတယ်။ ဒီ ခွေးချေးလို သားရဲ လမ်းစဉ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က အစက အနောက်ဘက် ဒေသရဲ့ ရှောင်လင်လို့ လူသိများတဲ့ ဗာဂျရာ ဂိုဏ်းရဲ့ ခြိုးခြံချွေတာတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကနေ စတင်ခဲ့တာ...။</p> <p> </p> <p>​အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကျိန်ဆဲမှု အတန်းလိုက်များနောက်တွင် နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော သားရဲ လမ်းစဉ်၏ မူလအစကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထူးဆန်းတယ်။ ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ကြည့်ရတာ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က တပည့်တစ်ယောက်က ရေးထားတာ သေချာတယ်။</p> <p> </p> <p>​လျှို့ဝှက်စာအုပ်၏ အကြောင်းအရာများမှာ နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ တပည့်တစ်ယောက်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မသိနိုင်သော အချက်အလက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိရမယ်။</p> <p> </p> <p>​နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်မှ အကြီးအကဲတစ်ယောက်က ရေးသားထားသည်ဆိုသည့် အချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဘူအွန်ဆောလ်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​တကယ်လို့ မင်းက ကံကောင်းလို့ သားရဲ လမ်းစဉ်ကို သင်ယူခွင့် ရခဲ့တယ်ဆိုပါစို့။ ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သိုင်းပညာက လူရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေကို အကြောင်းမဲ့ သက်သက် မြှင့်တင်ပေးပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရင်တောင် ခွန်အားနဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေကို တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားစေတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး။ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာတွေဆီ သွားမယ့်လမ်းကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားသေးတယ်။ အာရုံခံစားမှုဆိုတာ သူ့ သဘာဝအရ။</p> <p> </p> <p>​သူ ဆက်ဖတ်လေလေ။ ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ ထူးဆန်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ လျှို့ဝှက်စာအုပ်၏ အကြောင်းအရာများက ဘူအွန်ဆောလ် မသိခဲ့သော သားရဲ လမ်းစဉ်၏ အားနည်းချက်များကို တိကျစွာ ထောက်ပြနေပြီး ၎င်းမှာ ပို၍ပို၍ နက်ရှိုင်းလာနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ဒီ သားရဲလို အာရုံခံစားမှုတွေကို အမြဲတမ်း ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဖို့ဆိုတာ မမှန်ကန်နေဘူး။ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို သန့်စင်သလိုမျိုးပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သုံးသပ်ခြင်းကတစ်ဆင့် စိတ်အာရုံကို အတွင်းဘက် လှည့်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ကိုယ့်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေနဲ့ ခံစားရမယ်။ ဒီနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဝင်လာခြင်း၊ ထွက်သွားခြင်းဆိုတဲ့ သဲလွန်စ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတဲ့ အရိပ်မဲ့ရောက်ရှိခြင်း အဆင့်ကို ရရှိလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>​လျှို့ဝှက်စာအုပ်ကို ဖတ်ရှုနေစဉ် ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်နှာမှာ မြို့တော်သို့ ယခုမှ ရောက်လာသော တောသားကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤ နန်ယာ၏ တစ်ခုတည်းသော သိုင်းကျမ်းတွင် သားရဲ လမ်းစဉ်၏ အာရုံခံစားမှုများကို ပိုမို သိမ်မွေ့ပြီး စွမ်းအားပြည့်ဝစွာ ထိန်းချုပ်ရန် အတွင်းအား ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ဟူသော ကဗျာပိုဒ်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​တကယ်လို့ ငါက ဒီ ကဗျာပိုဒ်တွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျွမ်းကျင်သွားရင် သိုင်းပညာရဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်စရာမလိုဘဲ ရန်သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သိမြင်နိုင်လိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်မှသာ ဤလျှို့ဝှက်စာအုပ်တွင် အဘယ်ကြောင့် မျိုးစုံသော ကျိန်ဆဲမှုများကို ရေးသားထားရသနည်းဆိုသည်ကို ဘူအွန်ဆောလ် နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က တပည့်တွေကိုပဲ ဒါကို မြင်စေချင်တာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>​သားရဲ လမ်းစဉ်၏ ကောင်းကျိုးနှင့် ဆိုးကျိုးများကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည့်အတွက် သူက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်၏ တပည့်များသာ ၎င်းကို ဖတ်ရှုရန် မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ရှဲ...။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ စာအုပ်စင်ကို မှီကာ ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီနည်း။</p> <p> </p> <p>​“ဟူး...။ ”</p> <p> </p> <p>​လျှို့ဝှက်စာအုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားသော ဘူအွန်ဆောလ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်စဉ် သူ၏ နားထဲတွင် ဒေါင် ဟူသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြသော ခေါင်းလောင်းသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဂလူး...။</p> <p> </p> <p>​သူက ထွက်ပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် တားမြစ်ခန်းမ၏ လေးလံသော သံတံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“အ့ါ။”</p> <p> </p> <p>​ပြင်းထန်သော နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျလာသည့်အခါ ဘူအွန်ဆောလ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​စွပ်... စွပ်...။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ယောက်က ဘူအွန်ဆောလ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမှာ မန်ဘတ်အဖွဲ့ဆီသို့ သူ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့သော ဆင်ဝေါလ် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“လူငယ်သခင် ဘူ။ "</p> <p> </p> <p>​ဆင်ဝေါလ်က လုံးဝ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“အချိန်တန်ပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသော ဘူအွန်ဆောလ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြင်းဖြူ ကျောင်းတော်နှင့် မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းတို့က အဆိုပြုထားသော အကွက်ငါးကွက် စမ်းသပ်မှုကြီးက နောက်ဆုံးတော့ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၃၈ ပြီး၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save