Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၄၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဂိုဂွန်ဖြောင်း၏ သူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာပြီး အလင်းစက်ငယ် သောင်းချီတို့ ဖြာထွက်လာတော့သည်။ သူက သူ၏ အတွင်းအားကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ပဉ္စမအကွက်......။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ လက်ထဲရှိ အဖြူရောင်မြင်း နှင်တံက သက်ရှိမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဖြူရောင် နတ်ဆိုး ဝိညာဉ်မြွေ။ ”</p> <p> </p> <p>​မြင်းဖြူ နှင်တံကြာပွတ်က သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်ကာ ဘူအွန်ဆောလ်ထံသို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ သွေး မထွက်မချင်း ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မည် မဟုတ်သော မြင်းဖြူ နှင်တံ၏ အန္တိမ သတ်ဖြတ်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​ငါ ဒါကို ရှောင်လို့ မရဘူး။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ၎င်းကို အလိုအလျောက် သိမြင်လိုက်သည်။ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်လာနေသော မြင်းဖြူ နှင်တံ၏ နည်းစနစ်ကို ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်ကြောင်းနှင့် ၎င်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိနေသည်။ တကယ်လို့ သူသာ ကျရှုံးခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ လည်ပင်းက နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ရှဲ...။</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခါးမှ သံဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ အသုံးပြုနိုင်သော အကြီးကျယ်ဆုံး ဓားနည်းဗျူဟာ နှစ်ခု။ ဆာဝူးနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းရင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သင်ယူခဲ့ရသော လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်နှင့် ချွန်းအွန်းဂွမ် သူ့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သော တုနှိုင်းမဲ့ မိုးကြိုးလျှပ်စီး။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း...။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ သူငယ်အိမ်များမှ အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“မိုးကြိုးနဲ့ လျှပ်စီး.....။ ”</p> <p> </p> <p>​ကာကွယ်ခြင်းနှင့် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်းများတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သော ဆာဝူး၏ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်က ထိုသတ်ဖြတ်ကွက်ကို ဘယ်တော့မှ ကာကွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူက ချွန်းအွန်းဂွမ်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားဖြစ်သော တုနှိုင်းမဲ့ မိုးကြိုးလျှပ်စီး ကို ထုတ်ဖော်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝှစ်...။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အတွင်းအားကို မြှင့်တင်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ဘူအွန်ဆောလ်၏ ဝတ်ရုံစွန်းများက တလူလူ လွင့်ခါလာတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ဆွဲထုတ်ထားသော သံဓားကလည်း စစ်မှန်သော စွမ်းအင်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ယခုလေးတင် ဖမ်းမိထားသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါ လှုပ်ရှားလာ၏။</p> <p> </p> <p>​“တုနှိုင်းမဲ့။ ”</p> <p> </p> <p>​မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော တိုက်ပွဲဝင် ကြွေးကြော်သံနှင့်အတူ ဘူအွန်ဆောလ်က လေထုကို ခွဲဟကာ တိုးဝင်လာနေသော အဖြူရောင် နတ်ဆိုး ဝိညာဉ်မြွေ ကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း။</p> <p> </p> <p>​ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးချိန်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဖူး။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က သွေးတစ်ပွက်ကို ပန်းထုတ်လိုက်ရကာ ကျန်းပေါင်း ဒါဇင်ချီ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူက အဖြူရောင် နတ်ဆိုး ဝိညာဉ်မြွေ ကို သူ၏ ခွန်အားရှိသမျှဖြင့် ကာကွယ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ အတွင်းအား ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ထိုအင်အားကို သူ မခံနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>​လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အစွန်းဘက်သို့ လွင့်စင်သွားသော ဘူအွန်ဆောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုံးတိတိ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဟွတ်...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဂွန်ဖြောင်း၏ အတွင်းအားကြောင့် သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ ကလီစာများ အားလုံး နေရာရွေ့သွားခဲ့သည်။ ဓားကို ကိုင်ထားခဲ့သော လက်ကောက်ဝတ်မှာ အဆစ်လွဲသွားပြီး အားပျော့စွာ တွဲလောင်းကျနေကာ သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးခဲများကို ဆက်တိုက် ထွေးထုတ်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>​သွေးများ ထွေးထုတ်နေရသည့်တိုင် ဘူအွန်ဆောလ်က ကျိုးပဲ့နေသော သံဓားကို တုတ်ကောက်သဖွယ် အသုံးပြုကာ သူ့ကိုယ်သူ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ တိုက်ပွဲဝင်လို စိတ်မှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>​ဒီကောင်လေးကတော့...။</p> <p> </p> <p>​သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဂိုဂွန်ဖြောင်းက သူ၏ အရေပြားပေါ်ရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​တကယ်လို့ ဒီနေ့သာ သူ့ကို ငါ မရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒါက ဆောင်းဦးရာသီ တစ်ထောင်တိုင်တိုင် ငါ့ကို ခြောက်လှန့်နေမယ့် နောင်တတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်လေးက မြင်းဖြူ ကျောင်းတော်၏ ကြီးမားသော ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို အလိုအလျောက် သိမြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် နည်းစနစ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​စားပွဲတွင် တစ်ချိန်လုံး သပ်ရပ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သော နွန်းဂတ်က ယခုအခါ ဂိုဂွန်ဖြောင်း၏ အရှေ့တွင် ခပ်ရေးရေး အပြုံးတစ်ခုနှင့် မတ်တပ်ရပ်နေကာ သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလား။ သူရဲကောင်း ဂို။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဂွန်ဖြောင်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများက နွန်းဂတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီကောင်ကတော့...။</p> <p> </p> <p>​“တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က သဘောတူညီချက်ကို မလိုက်နာဘူးဆိုရင် ငါတို့ ပွဲကြည့်စင်ကလည်း အခုချိန်အထိ နတ်ဆိုးနန်းတော်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ကတိကဝတ်တွေကို လိုက်နာဖို့ လိုအပ်မယ်လို့ မမြင်တော့ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​နွန်းဂတ်၏ စကားကြောင့် ဂေါ့ဂ်ယိုဘုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“အကွက်ငါးကွက် ကတိကဝတ်က အခု ပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက်...။ ”</p> <p> </p> <p>​“ခဏနေဦး။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ယူဝူးဆွန်းက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒီကောင်လေးက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဓား နည်းဗျူဟာကို ထပ်သုံးသွားတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ဘူအွန်ဆောလ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည့်အခါ နွန်းဂတ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ တုနှိုင်းမဲ့ မိုးကြိုးလျှပ်စီးကို မသုံးရဘူးလို့ သဘောတူထားတာ ရှိလို့လား။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဟမ့်။ ”</p> <p> </p> <p>​နွန်းဂတ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည့်အခါ ယူဝူးဆွန်းမှာ ဆက်ပြောစရာ စကားမရှိတော့သဖြင့် အခြား ပြဿနာတစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဲဒီကောင်လေးက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က တပည့်လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ဂိုဏ်းက တပည့်လား။ ”</p> <p> </p> <p>​“သေချာတာပေါ့။ သူက နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်က တပည့်လေ။ သူရဲကောင်း ချွန်းရဲ့ အလင်းပွင့်မှုကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆက်ခံခွင့် ရခဲ့သူပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>​ယူဝူးဆွန်း၏ ကန့်ကွက်မှုကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသော နွန်းဂတ်က ကောက်ကျစ်သော မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချောမွေ့စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကြည့်စမ်းပါ။ အဲဒီကောင်လေး ထုတ်ပြသွားတဲ့ တုနှိုင်းမဲ့ မိုးကြိုးလျှပ်စီး ကိုလေ။ သူရဲကောင်း ချွန်း ကိုယ်တိုင်သာ မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဝမ်းသာလွန်းလို့ သူ့ဒူးကို သူ ပုတ်မိလိမ့်မယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​“မင်းက အခု ငါတို့ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို သရော်နေတာလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“သရော်တာလား။ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​နွန်းဂတ်က ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်ပြီး ဂိုဂွန်ဖြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ခုလေးတင် ခန်းမသခင် ဂို က မြင်းဖြူ နှင်တံ သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်လို့ ခေါ်လို့ရတဲ့ အဖြူရောင် နတ်ဆိုး ဝိညာဉ်မြွေ သိုင်းကွက်ကို ထုတ်သုံးသွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်လေးက အဲဒါကို သူရဲကောင်း ချွန်းရဲ့ အန္တိမ သိုင်းပညာနဲ့ ကာကွယ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒါက မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ခွဲထွက် ဓား နည်းဗျူဟာတစ်ခုက မြင်းဖြူကျောင်းတော်ရဲ့ ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်သိုင်းကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ”</p> <p> </p> <p>​စစ်မှန်သော ပညာရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် နွန်းဂတ်၏ လျှာသည် ချောမွေ့စွာ လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>​“မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းက ခွဲထွက် နည်းစနစ် တစ်ခုနဲ့တင် မြင်းဖြူကျောင်းတော်ရဲ့ အန္တိမ သိုင်းပညာကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ဒီလို ကောလာဟလမျိုးသာ ပြန့်သွားရင် သိုင်းလောကက လူတွေက မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းကို လေးစားကြမလား။ ဒါမှမဟုတ် သရော်ကြမလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ယူဝူးဆွန်းနှင့် ဂိုဂွန်ဖြောင်းတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထို ဂိုဏ်းနှစ်ခုမှာ အလွန်ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိကြပြီး သူတို့က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူတို့၏ မျက်စိစူးစရာ ဖြစ်နေသော ဘူအွန်ဆောလ်ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မြင်းဖြူကျောင်းတော်နှင့် မီး မိုး ဓားဂိုဏ်းတို့၏ အန္တိမ သိုင်းပညာများ အချင်းချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး အနိုင်အရှုံးပင် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံး လုံးဝ မလိုလားခဲ့သော ရလဒ်ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှ၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂိုဂွန်ဖြောင်းက စကားထစ်ငေါ့နေစဉ် ယူဝူးဆွန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက အဓိက နန်းတော်အတွင်းက လူနည်းစုပဲ သိတဲ့ လျှို့ဝှက် စမ်းသပ်မှု တစ်ခုပဲ။ ဒီအချက်ကို အပြင်လူတွေ လုံးဝ မသိစေရဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​“သြော်...။ နားလည်ပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​နွန်းဂတ်က ယိမ်းထိုးနေသော်လည်း မတ်မတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ဘူအွန်ဆောလ်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့ကို တွဲကူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို ငါ ထပ်မေးမယ်။ သဘောတူညီချက်ကို ဒီအတိုင်းပဲ လိုက်နာမှာလား။ ”</p> <p> </p> <p>​ဂေါ့ဂယိုဘုံက ယူဝူးဆွန်းနှင့် ဂိုဂွန်ဖြောင်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သေချာတာပေါ့။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို အကြီးအကဲ ဂေါ့ က နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး အတည်ပြုပေးပါဦး။ ”</p> <p> </p> <p>​“အင်း။ ”</p> <p> </p> <p>​နွန်းဂတ်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဂေါ့ဂ်ယိုဘုံက ညည်းညူသံ တစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီနေ့က စပြီး နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ တပည့် ဘူအွန်ဆောလ်ကို နတ်ဆိုး ဆက်ခံသူ ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်ပြီ။ သူ့ကို ဓား အသုံးပြုခွင့် ပိတ်ပင်ထားတာကိုလည်း ရုပ်သိမ်းပေးလိုက်ပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​နွန်းဂတ်က လေးစားမှု ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပြီးနောက် ဘူအွန်ဆောလ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက အဆုံးအစမရှိ သာယာညင်သာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နန်ယာ ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အချက် တစ်ချက်ကလေးတောင် မပြသခဲ့ဘူး။ ”</p> <p> </p> <p>​“...။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ကျယ်ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ကလီစာများမှာ နေရာရွေ့နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များမှာလည်း ပေါက်ကွဲကာ လိမ်ယှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စမ်းသပ်မှု မပြီးဆုံးမချင်း သူက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​နွန်းဂတ်က ပြုံးလျက်ပင် ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာဖြင့် ထပ်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ။ မင်း လဲကျလို့ ရပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​သူ့စကား ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က နွန်းဂတ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျီ... ကျီ... ကျီ...။</p> <p> </p> <p>​ငှက်ကလေးများ၏ အော်မြည်သံကြောင့် ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“...။ ”</p> <p> </p> <p>​သူက အလျင်စလို ထိုင်လိုက်ရာ နူးညံ့သော စောင်တစ်ထည်ပါရှိသည့် ကုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ရောက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဆင့်မြင့် ပရိဘောဂများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဇိမ်ခံအခန်းတစ်ခု၏ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>​ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က ကုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလိုက်သည့်အခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ထွက်နေသကဲ့သို့ မူးဝေလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​“အ့ါ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က နားထင်ကို ဖိကာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သွေးများ အကုန် စုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အားနည်းနေပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူ၏ ကြွက်သားများက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြ၏။ သုံးရက် သုံးညတိတိ တုတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ သေချာပေါက်...။ ”</p> <p> </p> <p>​ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်ရင်း ဘူအွန်ဆောလ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နဂါးနက် တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဂိုဂွန်ဖြောင်း၏ နောက်ဆုံး သတ်ဖြတ်ကွက်ကို တုနှိုင်းမဲ့ မိုးကြိုးလျှပ်စီး နဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည့် အချိန်အထိသာ သူ မှတ်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အဲဒီတုန်းက ငါ ပြင်းထန်တဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ရသွားခဲ့တာပဲ။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်ကို ခံစားမိသည့်အတွက် ဘူအွန်ဆောလ်က အလိုအလျောက်ပင် စွမ်းအင်များကို စတင် လှည့်ပတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း...။</p> <p> </p> <p>​စွမ်းအင်များကို စတင် လှည့်ပတ်လိုက်သည်နှင့် ဘူအွန်ဆောလ်က ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါ ဘာကြီးလဲ။</p> <p> </p> <p>​သူ အောက်ပိုင်း ချက်အောက်တွင် စုဆောင်းထားသော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များကို ပြောင်းပြန် အန္တိမ ကျင့်စဥ်ဖြင့် သူ၏ ခြေလက် လေးဖက်နှင့် သွေးကြောပေါင်း တစ်ရာဆီသို့ ပျံ့နှံ့စေရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စစ်မှန်သော စွမ်းအင် လမ်းကြောင်းများစွာ လှုပ်ရှားနေပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါက နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားနည်းနေပြီး ကြွက်သားများ နာကျင်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ သတိလစ်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အစွမ်းထက်သော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မင်းရဲ့ ချက်အောက်မှာ သိုင်းဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်မှ ရနိုင်မယ့် အတွင်းအားတွေ ရှိနေပြီ။</p> <p> </p> <p>​သံတံခါး တောင်ထွတ်တွင် ဟော့ဂွမ်ဂန်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က ကြားခဲ့ရသော စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါ့အပြင် အဲဒါက စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအင် အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်။ တကယ်လို့ ငုပ်လျှိုးနေတဲ့ သွေးကြောအဆစ် တစ်ခုသာ ပွင့်သွားရင် မင်းရဲ့ အတွင်းအားတွေက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိုးပွားလာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>​ငါ့ရဲ့ ငုပ်လျှိုးနေတဲ့ သွေးကြောအဆစ်တွေ ပွင့်သွားပြီပဲ။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ အသက်စွမ်းအင်များက မြင်းဖြူ နှင်တံ ကြာပွတ် သိုင်းကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ပြောင်းပြန် အန္တိမ ကျင့်စဥ်က သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များကို ကုသပေးလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ ငုပ်လျှိုးနေတဲ့ သွေးကြောအဆစ် များ ပွင့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှုး...။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ စွမ်းအင် လှည့်ပတ်မှု နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ဘူအွန်ဆောလ်၏ နဖူးမှ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ လည်ပင်း သွေးကြောအဆစ်မှနေ၍ အလယ်ဗဟို သွေးကြောအဆစ်အထိ စုဆောင်းထားသော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များကို သူ၏ ခြေလက် လေးဖက်နှင့် သွေးကြောပေါင်း တစ်ရာဆီသို့ ပျံ့နှံ့စေပြီးနောက် ဘူအွန်ဆောလ် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ခါမှ ဒဏ်ရာ မရခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ သူငယ်အိမ်များတွင် လက်ဖျပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>​ဖောင်း...။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သန်းနှင့်ချီသော အနီရောင် အလင်းစက်လေးများက ဘူအွန်ဆောလ်၏ သူငယ်အိမ်များအတွင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပြောင်းပြန် အန္တိမ မီး အလင်းတန်း။</p> <p> </p> <p>ပြောင်းပြန် အန္တိမ ကျင့်စဥ်၏ တတိယအလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွိ...။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် တံခါးပွင့်လာပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံး တင်ထားသော ဗန်းတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“အာ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“နိုးလာပြီပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအမျိုးသမီးက သတိထားကာ ချဉ်းကပ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုအမျိုးသမီးက ဗန်းကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက ဂျစ်မာဟွန်း ပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဂျစ်မာဟွန်း။ ”</p> <p> </p> <p>​“အဲဒါ အကြီးအကဲ စံအိမ်က သခင်ကြီး နေထိုင်တဲ့ နေရာပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​အကြီးအကဲ။</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ့ကို ကုသပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်သာဆိုလျှင် ဆေးဘုရင် ခန်းမတွင်သာ ထားခဲ့လို့ ရပါသည်။ သူ လဲကျသွားပြီးနောက် အကြီးအကဲ၏ စံအိမ်သို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာရသနည်း။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဒီနေ့ဆို သုံးရက်မြောက်နေ့ပါပဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်၏ မျက်လုံးများ ရေပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားသည်။ သူက ခဏတာမျှသာ သတိလစ်သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဘူအွန်ဆောလ် စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ပြီးတော့ ခင်ဗျားက...။ ”</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်မ နာမည်က ဂျင်ဆောလ် ပါ၊ အကြီးအကဲကို အလုပ်အကျွေး ပြုစုနေသူပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​အစေခံမလေး တစ်ယောက်အတွက် သူမ၏ အမူအရာနှင့် စကားပြောဆိုပုံမှာ ထက်မြက်လှပြီး သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာလည်း မြင့်မြတ်လှသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှ ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြာထွက်နေသည့်အတွက် သူမက အတွင်းအားကိုပင် သင်ယူထားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>​ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် သူမက အောက်ခြေ အလုပ်တွေကို လုပ်တဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ မတူဘူး။</p> <p> </p> <p>​နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်များကို အလုပ်အကျွေး ပြုစုသူများမှာ သိုင်းပညာ သင်ယူထားသော ထူးချွန်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် အကြီးအကဲကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သူကို သာမန် အစေခံမလေးဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ပေ။ သူမတို့က မြင့်မားသော ရာထူးတစ်ခုကို ရယူထားကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သိုင်းလောက၏ အကြောင်းအရာများကို လုံးဝ နားမလည်သော ဘူအွန်ဆောလ်ကတော့ သူမကို သာမန် အစေခံတစ်ဦးဟုသာ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။ ”</p> <p> </p> <p>​သူမက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည့်အခါ ဘူအွန်ဆောလ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​“လူငယ်သခင်လေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ ကျွန်မကို အမိန့်ပေးထားတာပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​အဲဒီလိုလား။</p> <p> </p> <p>​အခြေအနေကို ခပ်ရေးရေး နားလည်သွားသော ဘူအွန်ဆောလ်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီ စမ်းသပ်မှုက နတ်ဆိုးနန်းတော် အတွင်းက လူနည်းစုပဲ သိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။</p> <p> </p> <p>​စမ်းသပ်မှုကို ကြီးကြပ်ခဲ့သော ဂေါ့ဂ်ယိုဘုံက အကြီးအကဲ စံအိမ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤစမ်းသပ်မှုကို အကြီးအကဲ စံအိမ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဘူအွန်ဆောလ် ဒဏ်ရာရသွားသည့်အခါ သူ့ကို ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ကုသပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်မလေး ဂျင်ဆန်ဟွာ။ ”</p> <p> </p> <p>​သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အသံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“လူငယ်သခင်ကို အတွင်းခန်းမဆီ ခေါ်လာဖို့ အကြီးအကဲက တောင်းဆိုထားပါတယ်။ ”</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကြောင့် ဂျင်ဆောလ်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နားလည်ပါပြီ။ ”</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူမက ဘူအွန်ဆောလ်ကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​“ကျွန်မ နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ။ ”</p> <p> </p> <p>​“ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။ ”</p> <p> </p> <p>​ဘူအွန်ဆောလ်က မေးလိုက်သည့်အခါ ဂျင်ဆောလ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​“အကြီးအကဲ ရှိတဲ့ နေရာကိုပါ။ ”</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၄၀ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save