Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သဘောထားကြီးမြတ်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီကျစ်ထံတွင် ကုန်ပစ္စည်းရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ရွှီမင်ချယ်၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ သူသည် ချွေဝမ်တင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လီကျစ်က ဆက်၍…</p> <p>"တစ်လကို ဆပ်ပြာ အတုံးရေနှစ်သိန်း လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ တစ်တုံးကိုကြေးပြား ဆယ့်ရှစ်ပြား ကျပါမယ်"</p> <p>"သခင်လေးလီ... နည်းနည်းလောက် ထပ်လျှော့ပေးလို့မရဘူးလား။ ကျုပ်က အတုံး နှစ်သိန်းတောင် ဝယ်မှာကိုဗျာ"</p> <p>လီကျစ်က ခေါင်းခါပြရင်း …</p> <p>"ဆရာကြီးရွှီ မသိလို့ပါ။ ဆပ်ပြာက များများထုတ်လေ ကုန်ကျစရိတ်ကပိုများလေပဲ။ ထုတ်လုပ်မှုတိုးလာရင် ကုန်ကြမ်းရှာရတာခက်ခဲလာပြီး ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဝယ်ယူရတဲ့ စရိတ်တွေကလည်း မြင့်တက်လာမှာပါ"</p> <p>ရွှီမင်ချယ်က ချွေဝမ်တင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချွေဝမ်တင်က …</p> <p>"လီကျစ်... အမြတ်လေး နည်းနည်းထပ်လျှော့ပေးလိုက်ပါကွာ။ ဆရာကြီးရွှီရဲ့ လုပ်ငန်းက အကြီးကြီးကွ… မင်းရဲ့ အမြတ်ကလည်း နည်းမှာမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ယခုအခါ ဆပ်ပြာ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အခိုင်အမာရရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လူများက အဆက်မပြတ် လာရောက်ဝယ်ယူနေကြသဖြင့် ပစ္စည်းပြတ်လပ်မှုများ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>လီကျစ်အနေဖြင့် စျေးနှုန်းထပ်မံလျှော့ချပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် ရွှီမင်ချယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စျေးနှုန်းကိုသာ ခေါင်းမာစွာကိုင်စွဲထားသည်။</p> <p>"တစ်တုံးကို ကြေးပြား ဆယ့်ရှစ်ပြားပါ… ပြားဝက်တောင် လျှော့မပေးနိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ တစ်တုံးကို ကြေးပြားနှစ်ဆယ်နဲ့ ရောင်းတာတောင် သာမန်ပြည်သူတွေက လုဝယ်နေကြတာပါ။ အမြဲတမ်း ပစ္စည်းပြတ်နေတာချည်းပါပဲ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီမင်ချယ်နှင့် ချွေဝမ်တင်တို့ အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အတန်ကြာသောအခါ ရွှီမင်ချယ်က…</p> <p> "ကောင်းပြီလေ… ဆယ့်ရှစ်ပြားဆိုလည်း ဆယ့်ရှစ်ပြားပေါ့။ ကျုပ် ဒီအရောင်းအဝယ်ကို လုပ်ရတဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က သခင်လေးလီ နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်လို့ပါ"</p> <p>မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်လို့... သူက ဆပ်ပြာတွေ ဒီထက်ပိုပြီးဝယ်ချင်နေသေးတာများလား။ ဒီ ရွှီမင်ချယ်ရဲ့ လုပ်ငန်းက တကယ်ကိုကြီးမားလှတာပဲ။ လီကျစ်က ရွှီမင်ချယ်၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ပြန်လည်အကဲဖြတ်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>လီကျစ်က ပြုံးလျက်ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဆရာကြီးရွှီက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်။ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရမယ်ဆိုရင်တောင် လီကျစ်ကသာ ဆရာကြီးရွှီနဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပါ"</p> <p>ရွှီမင်ချယ်သည် ထိုစကားကြောင့် အားရပါးရရယ်မောလိုက်ပြီး…</p> <p>"သခင်လေးလီက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။ ကျုပ် ရွှီမင်ချယ် က သူ့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဗျာ" ဟု အာဝဇ္ဇန်းရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ထိုရွှီမင်ချယ်မှာ အတော်လေးသဘောထားကြီးသူဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးကိစ္စ ပြီးပြတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ဆပ်ပြာအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ စီးပွားရေးလောကအကြောင်း တောင်ပိုင်း မြောက်ပိုင်း အကြောင်းအရာအစုံအလင်ကို စတင်ပြောဆိုတော့သည်။ သူ၏ ပွင့်လင်းမှုကို မြင်သောအခါ လီကျစ်သည် နားထောင်သူအဖြစ်သာ နေလိုက်ပြီး သူ့ကိုသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီမင်ချယ်သည် စီးပွားရေးအကြောင်းပြောသည့်အခါတိုင်း ကုန်သည်တစ်ဦးအကြောင်း ပါလာလျှင် ထိုကုန်သည်၏ နောက်ခံအင်အားကို အမြဲတမ်းမှတ်ချက်ပေးလေ့ရှိသည်။ ဤအချက်က လီကျစ်၏ အာရုံကိုဖမ်းစားသွားသည်။</p> <p>"ဒီ မင်မင်းဆက်ကြီးမှာ ကုန်သည်တွေ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ဆိုရင် နောက်ခံအင်အား ရှိမှရတာလား"</p> <p>"ဒါဆို ငါ့လို တစ်ကောင်ကြွက်က ဘယ်မှာသွားပြီး နောက်ခံအင်အား ရှာရမလဲ" ဟု လီကျစ် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူတို့သည် အချိန်အတန်ကြာစကားပြောပြီးနောက်မှသာ ရွှီမင်ချယ်က သူ၏ပြေားဆိုမှုကို အဆုံးသက်လိုက်တော့သည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စကားပြောပြီးနောက် လီကျစ်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ များစွာရင်းနှီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တကယ့်ကိုမိတ်ဆွေသစ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက လီကျစ်နှင့် တစ်လလျှင် ဆပ်ပြာအတုံး နှစ်သိန်း ရောင်းချမည့်ကိစ္စကို အစီအစဉ်ချကာ နောက်တစ်နေ့တွင် စရန်ငွေအဖြစ် ကျသင့်ငွေ၏တစ်ဝက်ကို ပို့ပေးမည်ဟုပြောဆိုပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>လီမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲမှထွက်လာပြီးနောက် ကန့်လန့်ဖြတ်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ရပ်ကာ ချွေဝမ်တင်က ရွှီမင်ချယ်အား …</p> <p>"သူဌေးရွှီ... ဒီ လီကျစ်ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ"</p> <p>"သူက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဆပ်ပြာလို ကောင်းမွန်တဲ့အရာမျိုးကို တီထွင်နိုင်တာပေါ့။ ဒီဆပ်ပြာက တကယ့်ကိုအံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အသုံးဝင်ပြီး အကျိုးကျေးဇူးတွေအများကြီးရှိတယ်။ မြောက်ကနေ တောင်အထိ သေချာပေါက် အောင်မြင်ပျံ့နှံ့သွားမှာဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးဖြတ်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး"</p> <p>လီကျစ်သည် ဆပ်ပြာထုတ်လုပ်မှု၏ အရေးပါသောအဆင့်များကို ကျန်းနန်တွင် ပြုလုပ်သည်ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ အလေးအနက်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ရွှီမင်ချယ်ကဲ့သို့သော သူက မည်သို့ ယုံကြည်မည်နည်း။</p> <p>သူသည် အကဲခတ်ကောင်းသော ဝါရင့်စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လီကျစ်နှင့် အချိန်အတော်ကြာစကားပြောပြီးနောက် အမှန်တရားကို သူ မြင်ယောင်သွားခဲ့ပြီး ဆပ်ပြာကို လီကျစ်ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ချွေဝမ်တင်က ရွှီမင်ချယ်ကို ကြည့်ကာ …</p> <p>"ဆရာကြီးရွှီများ... လီကျစ်ဆီက ဖော်စပ်နည်းကိုယူပြီး ဆပ်ပြာကို ကိုယ်တိုင်ထုတ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"</p> <p>ရွှီမင်ချယ်ကပြုံးလျက် ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"သူများရဲ့ လုပ်ငန်းကို လုယူဖို့ လွယ်ကူပေမဲ့ ဒါက ကျုပ် ရွှီမင်ချယ် ရဲ့ စတိုင်မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သတင်းသာပေါက်ကြားသွားရင် ကျုပ်ဦးလေးရဲ့နာမည်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ ကျုပ်ဦးလေးရဲ့ ရာထူးက နောင်မှာ ထပ်တက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်လေ"။</p> <p> ခဏရပ်ပြီးနောက် ရွှီမင်ချယ်က ဆက်၍….</p> <p> "ကျန်းနန်က ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ ဒေသပါ။ ဒီဆပ်ပြာကို တစ်တုံးကိုအနည်းဆုံး ကြေးပြား နှစ်ဆယ့်ငါးပြားနဲ့ ရောင်းလို့ရပြီး ကျုပ်အတွက် ကြေးပြားခုနစ်ပြား အမြတ်ကျန်မယ်။ နောင်ကျရင် သူက ကုန်ပစ္စည်းအများစုကို ကျုပ်ဆီ ရောင်းပေးမယ်ဆိုရင် အမြတ်က အတော်လေးများပြားလာမှာပဲ"</p> <p>"ဒါကြောင့် ကျုပ်က ပြောင်းပြန်လုပ်မယ်။ မိတ်ဆွေငယ် လီကျစ် ကြီးပွားလာအောင် ကျုပ်က ကူညီပေးမယ်။ ဒီလို လူကြီးလူကောင်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်ကမှ ကျုပ်ရဲ့ စရိုက်နဲ့ ပိုပြီး ကိုက်ညီတယ်"</p> <p>ချွေဝမ်တင်သည် အားရပါးရရယ်မောလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ…</p> <p> "သူဌေးရွှီက သဘောထားကြီးမြတ်လှပါတယ်။ သိပ်ကောင်းပါတယ်။ ကျုပ် ချွေဝမ်တင် တကယ်ကို အထင်ကြီးလေးစားသွားပါပြီ"</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှီမင်ချယ်က စရန်ငွေကို တကယ်ပင်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း ကျသင့်ငွေ၏ တစ်ဝက်ဖြစ်သော ငွေစ တစ်ထောင့်ရှစ်ရာတိတိကို သေတ္တာကြီးများဖြင့်ထည့်၍ ပို့ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ငွေများ အလွန်များပြားလှသဖြင့် လီမိသားစုတစ်ခုလုံး အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။ ဤမျှများပြားသော ငွေများကြောင့် သူခိုးများမျက်စိကျမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီကျစ်သည် လူပျိုဖြစ်သော ဆွေမျိုးအချို့ကို ညဘက်အိမ်တွင်အိပ်ခိုင်းကာ စောင့်ကြပ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ဤငွေများဖြင့် လီကျစ်သည် သူ၏ ဆပ်ပြာစက်ရုံ၏ ထုတ်လုပ်မှုပမာဏကို ချဲ့ထွင်ရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။</p> <p>ပထမဆုံးအနေဖြင့် လီကျစ်သည် အိမ်ကြီးတစ်လုံးလိုအပ်သည်။ လီမိသားစု၏ ခြံဝင်းမှာ အတော်လေးကျယ်ဝန်းသော်လည်း ယခုအခါ အလုပ်ရုံများဖြင့် အပြည့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ထပ်မံချဲ့ထွင်ရန်အတွက် နေရာသစ်လိုအပ်မည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>လီကျစ်သည် ပွဲစားတန်းသို့သွားရောက်ကာ အိမ်ခြံမြေအရောင်းအဝယ်လုပ်သော ပွဲစားတစ်ဦးကိုရှာဖွေပြီး နေရာလွတ်ရှိသောအိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ရှာဖွေပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။</p> <p>လီကျစ် ရှာတွေ့ခဲ့သော အိမ်ခြံမြေပွဲစားမှာ 'လျိုရှီကွေ့' ဟုခေါ်သော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လီကျစ်ကို မြင်သောအခါ လျိုရှီကွေ့က …</p> <p>"သခင်လေးလီ... ဘယ်လောက် အကျယ်အဝန်းရှိတဲ့အိမ်မျိုးကို ဝယ်ချင်တာလဲ" ဟု ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် လီကျစ်သည် ပိုးထည်အဝတ်အစားသစ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အောင်မြင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်း၏ အရှိန်အဝါကြောင့် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။ အိမ်ခြံမြေပွဲစားက သူ့ကို "သခင်လေး" ဟုပင် လေးစားစွာ ခေါ်ဝေါ်လေသည်။</p> <p>"အခန်း နှစ်ဆယ်ကျော်ပါတဲ့ အိမ်ကြီးကြီးတစ်လုံး… ပြီးတော့ စျေးလည်းသက်သာရမယ်"</p> <p>လျိုရှီကွေ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး…</p> <p> "သခင်လေးလီက အခန်း နှစ်ဆယ်ကျော် လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ခြံဝင်း သုံးခုပါတဲ့ အိမ်ကြီးမှ ရမယ်။ စျေးသက်သာချင်ရင်တော့ အိမ်ဟောင်းတစ်ခုကို ရှာရမှာပေါ့"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် စားပွဲနောက်တွင်ထိုင်ကာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်ပြီး တစ်ရွက်ချင်းစီ လှန်လှောရှာဖွေတော့သည်။</p> <p>အတန်ကြာသောအခါ သူက ခေါင်းမော့လာပြီး…</p> <p>"မြို့မြောက်ပိုင်းက ယွန်းထည်လမ်းမှာ အိမ်တစ်လုံးရှိတယ်။ ခြံဝင်းသုံးခုပါတယ်။ တောင်ဘက်လှည့် အခန်း ငါးခန်း၊ ဘေးခန်း ရှစ်ခန်း၊ အဓိက အခန်းမကြီး နှစ်ခန်းနဲ့ တွဲဖက်အခန်း လေးခန်းပါတယ်။ စျေးက ငွေစ တစ်ရာ့ကိုးဆယ်တဲ့။ သခင်လေး သဘောကျရဲ့လား"</p> <p>လီကျစ် တွက်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်း ဆယ့်ကိုးခန်းသာရှိသဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ "သေးလွန်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အိမ်ခြံမြေပွဲစားက ဆက်လက်ရှာဖွေပြန်ရာ ခဏအကြာတွင်…</p> <p>"မြို့အနောက်ပိုင်းမှာ ခြံဝင်းသုံးခုပါတဲ့ အိမ်တစ်လုံးရှိတယ်။ ဆောက်ထားတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ။ ဘေးခန်း ဆယ့်နှစ်ခန်း၊ တောင်ဘက်လှည့် အခန်း ခုနစ်ခန်း၊ အဓိက အခန်းမကြီး နှစ်ခန်းနဲ့ တွဲဖက်အခန်း လေးခန်းပါတယ်။ စျေးက ငွေစ နှစ်ရာ့ကိုးဆယ်တဲ့"</p> <p>လီကျစ်က ထပ်မံခေါင်းခါပြပြီး…</p> <p> "စျေးကြီးလွန်းတယ်။ ပိုပြီး စျေးသက်သာတာလေး ရှာပေးပါဦး။ နည်းနည်း ဟောင်းနေလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p>လီကျစ်က စက်ရုံလုပ်ရန်အိမ်ဝယ်မည်ဖြစ်ရာ အသုံးပြု၍ရလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ပြီး အသစ်ဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p>"သခင်လေးက စျေးသက်သာတာ လိုချင်တာကိုး"</p> <p>အိမ်ခြံမြေပွဲစားသည် လီကျစ်၏ လိုအပ်ချက်ကိုနားလည်သွားပြီး စာအုပ်ကို ထပ်လှန်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ကာ…</p> <p> "အာ... သခင်လေး… ဒီမှာ စျေးသက်သာတာတစ်လုံးတွေ့ပြီ"</p> <p>သူက စာအုပ်ကို လီကျစ်ရှေ့သို့ ထိုးပြရင်း…</p> <p> "မြို့တောင်ပိုင်းက ဆန်လမ်းမှာ ခြံဝင်းသုံးခုပါတဲ့ အိမ်တစ်လုံး။ အနှစ်သုံးဆယ် သက်တမ်းရှိပြီး အတော်လေးဟောင်းနွမ်းနေပြီ။ ဘေးခန်း ဆယ့်နှစ်ခန်း၊ တောင်ဘက်လှည့် အခန်း ခုနစ်ခန်း၊ တွဲဖက်အခန်း လေးခန်းနဲ့ အဓိက အခန်းမကြီး နှစ်ခန်း ပါတယ်... စုစုပေါင်း အခန်း နှစ်ဆယ့်ငါးခန်း။ စျေးက ငွေစ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် တည်းပဲ"</p> <p>အိမ်ခြံမြေပွဲစား၏ စာအုပ်မှာ ရိုးရာတရုတ်စာလုံးများဖြင့် ရေးသားထားသော်လည်း လီကျစ်က နားလည်နိုင်သည်။ စာအုပ်ထဲမှ အချက်အလက်များကိုကြည့်ပြီးနောက် လီကျစ်က ပြုံးလျက်…</p> <p> "ဒါဆို ဆန်လမ်းက အိမ်ကို သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p>"အခုချက်ချင်း သွားကြတာပေါ့"</p> <p>အိမ်ခြံမြေပွဲစားသည် လီကျစ်အား လမ်းသွယ်များ၊ လမ်းကြားများကိုဖြတ်၍ မြို့တောင်ပိုင်းရှိ ဆန်လမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဆန်လမ်းဆိုသည့် အမည်နှင့်အညီ ထိုလမ်းတွင် စပါးနှင့် ဆန်များကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသော ဆိုင်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>အိမ်ခြံမြေပွဲစားသည် ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းပါဝင်သော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ခြံတံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save