Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၃၂၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မသေမျိုး ဖြစ်လာခြင်း၊ 'အရေခွံလဲ မိစ္ဆာ' မျိုးနွယ်စု၏ တုန်လှုပ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​မူလနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အနှစ်သာရသည် အစွမ်းကုန် တွေးတောနေသည်။</p> <p>အက်ကြောင်းအတွင်း၌ လင်းချီယဲ့သည် စိန်အဆင့် မိစ္ဆာများကို အလျင်အမြန် သတ်ဖြတ်နေသည်။</p> <p>'မသေမျိုး မျက်လုံး' သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ခံစားနေသည်။</p> <p>သူတို့ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် အက်ကြောင်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် မိစ္ဆာများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ရှင်းလင်းနေသဖြင့် ရှောင်စီပေ့ပင်လျှင် သတ်စရာ မိစ္ဆာ မတွေ့တော့ပေ။</p> <p>ရှောင်စီပေ့သည် အဝေးတွင် ရပ်နေပြီး လင်းချီယဲ့က မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်နေသည့် ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ခွံများပင် မသိမသာ လှုပ်သွားသည်။ "သူက မျက်တောင်မခတ်တမ်း သတ်နေတာလား။"</p> <p>"ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ထူထပ်တဲ့ အာဃာတတွေက ဘာလဲ။ သူ ဘာတွေကို ကျောပိုးထားတာလဲ။"</p> <p>"လူတစ်ယောက်က ဒီလောက် အာဃာတတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိလို့လား။"</p> <p>ရှောင်စီပေ့၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>သူက မိမိကိုယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လင်းချီယဲ့၏ သတ်ဖြတ်ပုံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိစ္ဆာအုပ်စုကြီးကို သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ပုရွက်ဆိတ်များကို ချေမှုန်းသကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်နေသည်။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင် လင်းချီယဲ့၏ အပြုအမူမှာ သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော စိတ်ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။ အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာများ၏ သွေးနှင့် အသားများမှာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် စေးကပ်သော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည့် အချိန်မျိုးတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်စီပေ့က လင်းချီယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူ သွားပြီး နှုတ်ဆက်သင့်သလားဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က တိုက်ခိုက်နေရင်း စိတ်ကြွနေချိန်မှာ သူ့ကိုပါ သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။</p> <p>မှန်ပါသည်။ လင်းချီယဲ့မှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်စီပေ့ ကြည့်နေသည်ကိုသာ လွှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် 'အာဃာတ မသေမျိုး မျက်လုံး' မှာ အဆင့်တစ်ခု တက်လှမ်းသွားသည်!</p> <p>ယင်း၏ အာဃာတ စွမ်းအားမှာ ပို၍ သန့်စင်လာသည်။ မသေမျိုး အဆင့်ရှိသော 'အရေခွံလဲ မိစ္ဆာ' ပင်လျှင် လင်းချီယဲ့၏ ရှေ့တွင် ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ ပါးစပ်ထောင့်မှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို တော်လောက်ပြီ။ ဒီခရီးက ထိုက်တန်ပါတယ်။"</p> <p>သူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် နဂါးဟိန်းသံ တစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"နဂါးလား"</p> <p>လင်းချီယဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က မဆိုးဘူး။ ငါ ဒါကို ထုတ်ယူပြီး ဖန်လေးကို ပေးလိုက်ရင် ဒါက ထူးကဲတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်မှာပဲ။"</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>...</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းလျန်ယီ၏ စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"သမီး၊ စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီ။ မူလနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးကို လာခဲ့ပါ! သမီးကို ကယ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်ကိုလည်း ခေါ်ခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့။"</p> <p>ကျန်းလျန်ယီမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကျွန်မလား။ သူ့ကို ခေါ်လာရမှာလား။ ဘာလို့လဲ။"</p> <p>"တံဆိပ်ခတ်ထားတာ ပျက်ပြယ်သွားပြီ။ ငါတို့ သူ့အကူအညီ လိုအပ်တယ်။"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် မူလနတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။</p> <p>ရှောင်စီပေ့နှင့် အခြား ပါရမီရှင်များမှာ မိစ္ဆာများကို ရှင်းလင်းနေရင်း ခေါင်းမူးသွားကြသည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်  မှာ လှိုင်းထလာပြီး သူတို့အားလုံး အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့နှင့် ကျန်းလျန်ယီသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နဂါး ပေါ်လာတာက ဟင်းလင်းပြင်ကို လှိုင်းထသွားစေတာလား။ ဒါပေမဲ့ သက်ရောက်မှုကတော့ သိပ်မကြီးပါဘူး။ ငါ နဂါးသွေးကို ယူပြီး ထွက်သွားတော့မယ်။ ဒီနေရာက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။"</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်ရာ အရပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လင်းချီယဲ့နှင့် ကျန်းလျန်ယီတို့သည် နဂါးကို နှိမ်နင်းထားသော နန်းတော်တွင် ဆုံမိကြသည်။</p> <p>ကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ မိစ္ဆာနဂါးတစ်ကောင်သည် ကျောက်တိုင်များကို ဖျက်ဆီးနေသည်။</p> <p>ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တိုင်း နန်းတော်မှာ တုန်ခါပြီး အက်ကွဲလာသည်။</p> <p>မိစ္ဆာအသိုက်အမြုံမှာ နန်းတော်အောက်တွင် နှိမ်နင်းခြင်း ခံထားရပုံရပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။</p> <p>နန်းတော်၏ အထက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်ဘုရားရုပ်ထုများက ခံ့ညားစွာ ရပ်တည်နေကြသည်။</p> <p>ယင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှိမ်နင်းမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို သန့်စင်စေကာ အသိုက်အမြုံကို တံဆိပ်ခတ်ထားသည်။</p> <p>နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟို၊ မိစ္ဆာနဂါး မရောက်ရှိနိုင်သော ကောင်းကင်ဥယျာဉ်တွင် ရင်ခုန်သံ မြန်စေသော မသေမျိုး အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အဲ့ဒါ မူလနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။ အဲ့ဒါ ကောင်းကင်ဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေရမယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာတစ်ခု အသွင်နဲ့ ရှိနေမှာ။"</p> <p>ကျန်းလျန်ယီက တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>"နဂါးက အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးနေတာပဲ။ သူလည်း အနှစ်သာရကို လုယူချင်နေတာ!"</p> <p>သူမသည် နန်းတော်ဆီသို့ ခုန်ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင်းချီယဲ့၏ စိတ်ဝိညာဉ် အကာအကွယ်ဖြင့် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်းလည်း အနှစ်သာရအတွက် တိုက်ခိုက်ချင်နေတာ ငါသိပါတယ်! ငါ မင်းရဲ့ အကူအညီကို လိုချင်ပေမဲ့ ဒါက ငါ့ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ပစ္စည်းပါ။ ငါ အလွယ်တကူတော့ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး။"</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>သူ၏ 'မသေမျိုး သိစိတ်ဝိညာဉ်' မှာ ဖျော့တော့သော ရွှေရောင် ပျံလွှားဓားမြှောင်များအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။</p> <p>ယင်းတို့မှာ မြှားပေါင်း သောင်းချီသကဲ့သို့ မိစ္ဆာနဂါးဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်!</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိစ္ဆာနဂါးမှာ ပစ်မှတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>နဂါးသွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သို့သော် ထိုသွေးအားလုံးကို ကောင်းကင်ဥယျာဉ်က ဝါးမျိုလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ပန်းရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသော ပန်းတစ်ပွင့်သည် ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ပွင့်လန်းလာသည်။ ယင်းကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ဦး၏ ကာမစိတ်ကို ထကြွစေသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းလျန်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>သူမသည် နာမည်အတိအကျကို မပြောသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။ ထိုအပင်မှာ အသက်အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ရိုးရှင်းသော တောင့်တမှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည်။ ယင်း၏ အဆိပ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် လူတစ်ဦးမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျိုးပွားလိုသော ပင်ကိုယ်ဆန္ဒများကို ထုတ်ဖော်မိစေသည်။</p> <p>မသေမျိုး အဆင့် ပညာရှင်များပင်လျှင် ထိုအရိုးတွင်းထိ စိမ့်ဝင်သော တောင့်တမှုကို မခုခံနိုင်ပေ။</p> <p>"ဘာလို့ ဒီလို အဆိပ်မျိုးက ဒီမှာ ရှိနေရတာလဲ။ ဘိုးဘေးက ဘာလို့ ဒါကို မပြောခဲ့တာလဲ။"</p> <p>ကျန်းလျန်ယီ၏ နှလုံးသားမှာ ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင်။</p> <p>ဒီလို အပင်မျိုး ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ ထူးဆန်းနေတယ်။</p> <p>သူမသည် လင်းချီယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဥယျာဉ်ကို မော်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘိုးဘေး! ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒါကို သတိမပေးခဲ့တာလဲ"</p> <p>လင်းချီယဲ့သည်လည်း စင်မြင့်ကို မော်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ်ထင်ပြပေးပါ။ ဒီအပင်ကို သုံးပြီး ကျတော့်ဆီက အကူအညီရဖို့ စီနီယာ့မျိုးဆက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို လဲလှယ်ချင်နေတာလား။ တကယ်လို့ ဒါက အမှန်ဆိုရင်တော့ ဒါက အရမ်းကို ရင်လေးစရာ ကောင်းပါတယ်။"</p> <p>ထို့နောက် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်မှ သက်ပြင်းချသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>မူလနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ သိစိတ်သည် အရိပ်တစ်ခု အသွင်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ပျံသန်းလာသည်။</p> <p>သူသည် လင်းချီယဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "လူငယ်၊ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ! တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပါ။ မင်း ဒီမိစ္ဆာနဂါးကိုတောင် ချက်ချင်း သတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ လျန်ယီလေးက သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မခံနိုင်ဘူး။ ငါ သူမအတွက် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက် ရှာပေးချင်တာပါ။"</p> <p>"မင်းက ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျန်ယီ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဝိုင်းစက်သွားသည်။</p> <p>ထိုအပင်က သူမရဲ့ ဘိုးဘေး ဖန်တီးထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုလား။</p> <p>ပြီးတော့ သူပြောပုံအရဆိုရင် သူက သူမကို ကယ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်နဲ့ ပေါင်းစည်းပေးဖို့ အစကတည်းက ဆုံးဖြတ်ထားတာပဲ။</p> <p>"ဘိုးဘေး! ဘိုးဘေး... ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့တာတွေက မလုံလောက်လို့လား"</p> <p> </p> <p>​***</p> <p> </p>


Save