Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၃၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အာကာသအချိန်ကို ဖြတ်တောက်ခြင်း။ ကျိချင်းဟွမ်။ ရှစကြာဝဠာ။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းချီယဲ့သည် တစ်လှမ်းလျှင် ဆယ်မိုင်နှုန်းဖြင့် ကြယ်မြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းနေ၏။</p> <p>သူသည် အလျင်စလိုသွားနေရင်း ကျူးယွီဟန်၏ ဝိညာဉ်ကိန်းအောင်းရာ ယင်ယန်ဟန်ချက်ညီ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် လင်းချီယဲ့သည် ကျန်းလျန်ယီကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျူးယွီဟန်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် မသေမျိုးအဆင့် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကျူးယွီဟန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် ကိစ္စရပ်များမှာ သူထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းခဲ့ပေ။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့် စွမ်းအားသည်ပင် လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းရန် ပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပါ။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ထိုစွမ်းအားသည် အသက်ဇီဝနှင့် ဝိညာဉ်အပေါ် အားဖြည့်ပေးနိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။</p> <p>ကျူးယွီဟန်ကို နဂိုအတိုင်းပြန်ဖြစ်စေရန် မလုံလောက်သော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ယာယီကာကွယ်ထားရန်မှာ ပြဿနာမရှိပေ။</p> <p>“ဒါက အထူးအဆန်း ရတနာတစ်ခု မဟုတ်တာ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ မသေမျိုးစွမ်းအားနဲ့ ရေရှည်အားဖြည့်ပေးပြီး မင်းကို နိုးထလာအောင် လုပ်ပေးလို့ ရနိုင်မှာ”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ “ငါပြန်ရောက်တဲ့အခါ အရည်အသွေး ပိုမြင့်တဲ့ အရာတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ရှာရမယ်ထင်တယ်”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ကြယ်မြို့တော်သို့ အပြေးအလွှား သွားနေစဉ် ပြင်ပတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု ပြင်းထန်နေ၏။</p> <p>မကြုံစဖူး အန္တရာယ်ဆိုးကြီးသည် ကြယ်မြို့တော်ကို မှောင်မိုက်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းရန် အားယူနေသည်။</p> <p>“မြန်မြန်! စွမ်းအင်တွေ ဖြည့်ကြ!”</p> <p>“တားဆီးကြ!”</p> <p>ကာကွယ်ရေးဇုန်အားလုံး တိုက်ခိုက်ခံနေရသည်။</p> <p>မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေရ၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသေခံတိုက်ခိုက်သည့် မိစ္ဆာများကြောင့် ကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်အတားအဆီးမှာ စတင်ပြိုကွဲနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“ချန်ဖန် ဘယ်မှာလဲ၊ သူ ရောက်မလာသေးဘူးလား”</p> <p>တပ်မတစ်ခုမှ ချန်ဖန်ထံ အကူအညီတောင်းခံစာ ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p>“သူ တောင်ဘက်တံခါးမှာ တိုက်ခိုက်နေတယ်၊ ကာကွယ်ရေးအတားအဆီး ပေါက်ထွက်သွားပြီ”</p> <p>“တောက်! အနီးအနားက မိစ္ဆာတွေကို အကုန်သတ်ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ နောက်ထပ်တွေ တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ”</p> <p>“သွားပြီ! အနောက်ဘက်တံခါး ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းက ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>တိုက်ပွဲဝင် တပ်ဖွဲ့အားလုံး ထိတ်လန့်နေကြသည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းသည် ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုပြင်းထန်နေ၏။</p> <p>“အကောင်တွေ! စွမ်းအင်ဖြည့်ကြ! အရန်စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်တွေ အကုန်ထုတ်သုံး!”</p> <p>အကြီးအကဲ ကျန်းသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် မဆိုင်းမတွဘဲ အရန်စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်အားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်၏။</p> <p>စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များကို လျင်မြန်စွာ ဖြည့်တင်းလိုက်သဖြင့် ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးမှ အပေါက်များကို ပြန်လည် ဖာထေးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့သည် အတားအဆီး အပြင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ပြီး မြို့ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ကျန်ရှိသည့် မိစ္ဆာများကို မြို့စောင့်တပ်များက အလျင်အမြန် သုတ်သင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ငါတို့ အောင်မြင်ပြီ!”</p> <p>“ငါတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီလား”</p> <p>ခိုင်မာသော စွမ်းအင်အတားအဆီးကို ကြည့်ရင်း မြို့တံတိုင်းပေါ်ရှိ စောင့်ကြပ်သူများမှာ မောဟိုက်စွာဖြင့် နားနေကြသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ စိတ်မအေးရသေးမီမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။</p> <p>ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော အတားအဆီးသည် ဖန်သားကဲ့သို့ ကြွပ်ဆတ်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကြယ်မြို့တော်ရှိ ဒေသခံအားလုံးသည် အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>လူတိုင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် မိစ္ဆာတိမ်တိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“မသေမျိုး... မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ!”</p> <p>ရှေ့တန်းမှ မြို့စောင့်တပ်သားများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မရှောင်လွှဲနိုင်ဘဲ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဘာလို့ မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ကြယ်မြို့တော်ကို ဆင်းသက်လာတာလဲ”</p> <p>မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များကြားမှ အရိပ်အယောင်များကြောင့် လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားသည်။</p> <p>ထိုအရာ ပေါ်မလာသေးခင်မှာပင် ဖိအားက အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် ပြင်းထန်နေ၏။</p> <p>ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျံ့နှံ့လာပြီး စိန်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင် အသက်ရှူရန် မေ့လျော့နေကြသည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့်နှင့် စိန်အဆင့်ကြား ကွာခြားချက်မှာ မကျော်ဖြတ်နိုင်သော ချောက်ကမ္ဘာကြီးကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ကြယ်မြို့တော်ကို ဖျက်ဆီးရန် မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်တည်းနှင့်တင် သူတို့၏ ခုခံမှုကို ချေမှုန်းရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် ပိုမိုအင်အားတောင့်တင်းသော မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးကလည်း ရောက်ရှိလာနေသည်။</p> <p>“မင်းတို့အားလုံး အသေခံချင်နေကြတာလား၊ ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ရပ်နေကြတာလဲ”</p> <p>လူတိုင်း ငေးမောနေစဉ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ ချန်ဖန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် တောင်ဘက်တံခါးရှိ ကာကွယ်ရေးစည်းသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ဝင်ရောက်လာသော မိစ္ဆာများကို တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် စက္ကန့်တိုင်း၌ မိစ္ဆာပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ နေရာတင် သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ကာကွယ်ရေးစည်း၏ အပေါက်များမှ မိစ္ဆာအလောင်းများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာ၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စစ်သည်များမှာ သွေးဆူလာကြပြီး မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>“ချန်ဖန်ကလည်း ဒီလောက်အင်အားကြီးလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး”</p> <p>“မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးတယ်!”</p> <p>စိန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ တောက်ပလာသည်။</p> <p>“သွားပြီး သူ့ကို ကူကြ!”</p> <p>“သတ်!”</p> <p>တစ်ယောက်က စတင်ဦးဆောင်ကာ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ရာ နောက်စက္ကန့်များတွင် ပိုမိုများပြားသော လူများက ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖယ်ရှားပြီး တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>တပ်မတော်နှစ်ခုသည် မြို့တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြပြီး မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို မေ့လျော့သွားကြသည်။</p> <p>သို့သော် ကင်းလွတ်ခွင့်ရသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ချန်ဖန်ဖြစ်သည်။ သူ တောင်ဘက်ကာကွယ်ရေးစည်းတွင် ရှိနေစဉ်ကပင် သူ၏နှလုံးသားမှာ လေးလံနေခဲ့၏။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာ၏ ဖိအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် သူ၏ အမွှေးအမျှင်များပင် ထောင်ထလာသည်။</p> <p>“အစ်ကိုယဲ့... ကျွန်တော် သိပ်ကြာကြာ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး...”</p> <p>ချန်ဖန်သည် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ထဲမှ အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် ဆူပွက်နေသော သွေးများက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ဝုန်း! ကောင်းကင်ယံရှိ မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းကြီးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>၎င်းတွင် သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးကြီး ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ပါရှိ၏။ မျက်လုံးများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးမှာ ဦးခေါင်းဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ဧရာမ ပါးစပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>စီတန်းနေသော ၎င်း၏ အံသွားများမှာ ဓားတောင်နှင့် လှံတောများကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတို့နှင့် ထိတွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုချေမှုန်းပစ်နိုင်ပုံ ရသည်။</p> <p>“ဟူး!”</p> <p>ထိုဦးခေါင်းကြီး ပေါ်လာသည့်အခါ တိုက်ပွဲမြေပြင်ရှိ လူတိုင်း ကျောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှု အရင်းအမြစ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြ၏။</p> <p>ချန်ဖန်ပင်လျှင် ထိုအချိန်၌ အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ရသည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ရှူလိုက်လျှင် ထိုမိစ္ဆာက သူ့ကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒါက မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာလား”</p> <p>ချန်ဖန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဦးခေါင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏သွေးများမှာ သွေးကြောထဲမှ ဖောက်ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save