Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အဖိုး... အဲဒီဘက်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတွေ လွှတ်ထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးကဲ့က အာဖရိကက ပြန်ရောက်ကတည်းက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာပါ။ သူက သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု ရခဲ့လို့ အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ အခုထိတော့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာမယ့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရသေးဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းက ဆိုလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နောက်ရက်အနည်းငယ် နေရင် ဆရာကြီးကဲ့ တပည့်လက်ခံမယ့်နေ့ ရောက်တော့မှာပဲ။ ဒါက ငါးနှစ်မှ တစ်ကြိမ်ပဲ ကျင်းပတဲ့ အခမ်းအနားကြီးလေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ဆရာကြီးက သေချာပေါက် ထွက်လာမှာပါ”</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီတစ်ခေါက် ရွေးချယ်ပွဲမှာ ကျွန်တော်လည်း ဝင်ပါချင်တယ်။ ဆရာကြီးကဲ့ကသာ ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ရင် နောင်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ ရှီမိသားစုလည်း ကြီးပွားတိုးတက်လာမှာ သေချာတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ရှဟိုအောက်က ကျန်းပေ့ရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းဆရာကြီးလို့ နာမည်ကြီးပေမဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အဆင့်အတန်း အရဆိုရင်တော့ ဆရာကြီးကဲ့ထက် အများကြီး နိမ့်ကျပါသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက နတ်ဘုရား တစ်ပါးလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလေ။ သာမန် သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်လို့မှ မရတာ”</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အဖိုး... ဆရာကြီးကဲ့သာ ကူညီဖို့ သဘောတူရင် ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ရှင်းလင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငွေ သန်း ၈၀၀ ကို ပြန်ယူပေးနိုင်ပါ့မလား”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းက ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီးကဲ့က နဂိုကတည်းက နတ်ဘုရားကဲ့လို့ နာမည်ကြီးတာ။ ဒီတစ်ခေါက် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကိုပါ ရထားသေးတယ်ဆိုတော့ သူ့စွမ်းအားတွေ ထပ်ပြီး တိုးတက်လာမှာ အသေအချာပဲ။ ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ရှင်းရတာ သူ့အတွက်တော့ မုန့်စားရေသောက်သလို လွယ်ကူမှာပါ”</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဆရာကြီး မြန်မြန် ထွက်လာပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တော့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးကို နှုတ်ဆက် ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်နှင့် ဝမ်ရွှယ်နင်တို့သည် ကုမ္ပဏီသို့ အတူတကွ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အခုအခါတွင် ယဲ့ပုဖန်က ကိုယ်ရံတော် သက်သက်သာ ဖြစ်နေပြီး အားလပ်ချိန်များတွင် ဝမ်ရွှယ်နင်နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေရုံမှလွဲ၍ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်စရာ အလုပ်ဟူ၍ မရှိပေ။ ဝမ်ရွှယ်နင် အလုပ်များနေချိန်တွင် သူလုပ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဝမ်ရွှယ်နင်တွင် အရေးကြီးသော အစည်းအဝေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ယဲ့ပုဖန်တစ်ယောက် ရုံးခန်းထဲတွင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသဖြင့် ရှန်းရှီး မေယန် ကုမ္ပဏီထဲမှ ထွက်လာကာ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လည်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်အနည်းငယ်ကြာ လျှောက်လည်ပြီးနောက် ဈေးဝယ်ထွက်ရသည်မှာ သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ပြန်လှည့်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် အရှေ့ဘက်၌ လူတစ်စုက အဆောက်အအုံပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေကြသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူလည်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အရှေ့ဘက်ရှိ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံကြီး၏ ၁၂ ထပ်မြောက် ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင် ကောင်မလေး တစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး အချိန်မရွေး ခုန်ချတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူသိကျွမ်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သူမက သူ၏ ညီမဖြစ်သူ အိုရန်ကျင်း၏ အဆောင်နေ သူငယ်ချင်း အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သော ကျူးကျားယီ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲတွင် အခြားလူများလည်း ရှိနေသေးသည်။ ယဲ့ပုဖန်၏ အကြားအာရုံမှာ အလွန် ထက်မြက်လှသဖြင့် အခန်းတွင်းမှ ယောကျ်ား တစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ခွေးမ... နင် သတ္တိရှိရင် ခုန်ချလိုက်စမ်း။ မခုန်ချရဲရင်တော့ ဒီနေ့ နင့်ကို ရစရာ မရှိအောင် လုပ်ပစ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ကျူးကျားယီထံသို့ လှမ်းဆွဲလာသည်။ သူတို့ ဆွဲမိသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ခွေးကောင်... ငါ သရဲဖြစ်သွားရင်တောင် နင့်ကို ခြောက်လှန့်ပစ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် တကယ်ပင် ၁၂ ထပ်ပေါ်မှ အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အာ..."</p> <p style="text-align:justify">ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများသည် လူတစ်ယောက် အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့အပေါ် ကျလာမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်ဖယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် လူရိပ်တစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင်လာကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ အထက်မှ ကျဆင်းလာသော အမျိုးသမီးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီသည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားသော်လည်း ပါးပြင်ထက်တွင် မျက်ရည်ပေါက်များက စီးကျနေသည်။ သူမ ခုန်ချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် လောကကြီးအား အပြီးတိုင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမသွားဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများအားလုံး မှင်သက်အံ့သြသွားကြသည်။ ထိုလူငယ်လေးသည် ၁၂ ထပ်ပေါ်မှ ခုန်ချလာသော ကောင်မလေးကို ပွေ့ဖမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖမ်းနိုင်ခဲ့တာလဲ။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အမှန်တရားမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ဖြစ်ပြီး အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ် တစ်ခုက တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင် လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် မိုးချုန်းသံ အလား လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းက ယဲ့ပုဖန်အတွက် အားပေး သြဘာ ပေးကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျူးကျားယီ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ခန့်ညားသော မျက်နှာ တစ်ခုက သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုယဲ့... အစ်ကိုယဲ့ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ကျူးကျားယီကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါကတောင် မင်းကို ပြန်မေးရဦးမယ်။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားရတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ အမေးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျူးကျားယီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မငိုနဲ့တော့။ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြ။ အစ်ကိုယဲ့ မင်းဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ရှက်တတ်သော ကောင်မလေးအပေါ် အမြင်ကောင်း ရှိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ဘေးဘက်မှ အက်ရှရှ အသံဩဩ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။<br />  <br /> "ခွေးမ... နင့်ကံက ဒီလောက်ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီလောက် အမြင့်ကြီးကနေ ခုန်ချတာတောင် မသေဘူးဆိုတော့ နင် အသက်ရှင်နေသေးရင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့တော့။ ဒီနေ့ နင့်ကို ငါ့မိန်းမ လုပ်ပစ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">အသံလာရာသို့ အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဆောက်အအုံထဲမှ လူခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးအောက်ရှိ မျက်ကွင်းညိုကြီးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် အရက်နှင့် မိန်းမကိစ္စများတွင် အလွန်အကျွံ နစ်မွန်းနေသူမှန်း သိသာလှသည်။ ယဲ့ပုဖန်က ထိုအသံကို မှတ်မိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အထက်မှ အော်ဟစ်ခဲ့သော သူ၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူငယ်၏ ဘေးတွင် အရပ်မြင့်မြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တောင့်တင်းတင်းနှင့် ကတုံးတုံးထားသော လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ရွှေဆွဲကြိုး အကြီးကြီး တစ်ကုံးကို ဆွဲထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်များ အပြည့်ရှိနေသဖြင့် သူသည် လူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း သိသာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသူနှစ်ဦး၏ နောက်တွင် လူမိုက် ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်ခန့် ပါလာသည်။ သို့သော် ယဲ့ပုဖန်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ဂရုစိုက်မိသည်က နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသော သူပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူအုပ်၏ နောက်တွင် ပါလာသူမှာ ကျူးကျားယီ၏ ချစ်သူ တုန်းချန် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချလာချိန်တွင် တုန်းချန်က ဤလူမိုက်များနှင့်အတူ ထွက်လာခြင်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် ဤလူမိုက်များကို ရန်မစရဲသဖြင့် အသီးသီး ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အက်ရှရှ အသံနှင့် လူငယ်သည် ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာပြီး မောက်မာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟေ့ကောင်... အဲဒီ မိန်းမကို ငါ့ဆီ မြန်မြန် ပေးလိုက်စမ်း”</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကျူးကျားယီမှာ ချက်ချင်း အငိုတိတ်သွားပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမက ယဲ့ပုဖန်၏ ကျောဘက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ ထစ်အစွာ ပြောလိုက်သည်။ <br /> "အစ်ကိုယဲ့... သမီးကို ကယ်ပါဦး။ သမီးကို သူ့လက်ထဲ မအပ်လိုက်ပါနဲ့နော်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ရှိပါတယ်။ ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ရွှေဆွဲကြိုးကြီးနှင့် လူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဟေ့ကောင်... မင်း နားကန်းနေလား။ သခင်လေးရှန်း ပြောတာကို မကြားဘူးလား။ အဲဒီ ကောင်မလေးကို မြန်မြန် ခေါ်ခဲ့စမ်း”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါက သူ့ကို မင်းတို့ဆီ ပေးရမှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ဟေ့ကောင်... မင်းက တကယ် သေချင်နေတာပဲ။ ငါ မာဖေးကိုများ ဒီလို စကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ”</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဆွဲကြိုးကြီးနှင့် လူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက အနောက်ရှိ လူမိုက်များကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီကောင့်ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ချိုးပစ်လိုက်။ ပြီးရင် အဲဒီ ကောင်မလေးကို ပြန်ဆွဲခေါ်ခဲ့”</p> <p style="text-align:justify">လူမိုက်များသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ အမိန့်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယဲ့ပုဖန်အား အလယ်တွင် ဝိုင်းရံကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းရည်များမှာ အလွန် အကန့်အသတ် ရှိလှရာ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်၏ အရှေ့တွင်ပင် ပုရွက်ဆိတ်များသဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ခင်မှာပင် လူမိုက်များအားလုံး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လျက် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဆွဲကြိုးကြီးနှင့် လူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ <br /> "ဟေ့ကောင်... မင်းမှာ သိုင်းပညာ နည်းနည်းပါးပါး ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြရသေးတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ဒီကောင်က တိုက်ကွမ်ဒိုကို နှစ်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ထားဖူးသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ အစွမ်းရှိသည်။ ထို့အပြင် အရပ်မြင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်ကို အလေးမထားပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူက ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာဆီသို့ အားပြင်းသော လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ လက်သီး ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားသော သံညှပ်ကြီး တစ်ခုဖြင့် ညှပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှေဆွဲကြိုးကြီးနှင့် လူသည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် တစ်ဖက်လူကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားစေနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် လူမိုက်များကို အညှာအတာ ကင်းမဲ့စွာ ကိုင်တွယ်တတ်သည်။ သူက လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ဂျွတ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုလူ၏ တုတ်ခိုင်သော လက်မောင်းကြီးမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အား..."</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဆွဲကြိုးကြီးနှင့် လူသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အက်ရှရှ အသံနှင့် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ပြောစမ်း... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save