Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ငွေမက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီ ပြန်မဖြေရသေးခင်မှာပင် နျူယွဲအော်က စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဘာတွေ မေးနေတာလဲ။ ငါ့ခွက်ထဲမှာ ရေမရှိတော့တာ နင် မမြင်ဘူးလား။ ရေမြန်မြန် ထည့်ပေးစမ်း”</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့။ အခုချက်ချင်း ထည့်ပေးပါ့မယ်” </p> <p style="text-align:justify">လျိုကွေဖုန်းသည် ဘာမှ ပြန်မပြောရဲဘဲ သူမရှေ့ရှိ ခွက်ထဲသို့ ရေအလျင်အမြန် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းကို သူမ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify">နျူယွဲအော်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျူးကျားယီဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ <br /> "နင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။ ရှောင်ချန်ရော ဘယ်မှာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေရင်း သူမက ကျူးကျားယီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယဲ့ပုဖန်ကို မြင်လိုက်ရရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားသွားသည်။ ရုပ်ရည်အရ ကြည့်လျှင် ဤလူငယ်က သူမ၏ သားထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ခန့်ညားနေသည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">သူမက အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အန်တီနျူ... ရှောင်ချန်က ကိစ္စရှိလို့ ခရီးထွက်သွားတယ်။ ပြန်မရောက်သေးဘူး။ ဒါက သမီး သူငယ်ချင်းရဲ့ အစ်ကို ယဲ့ပုဖန်ပါ။ သူက အရမ်းတော်တဲ့ ဆရာဝန် တစ်ယောက်မို့လို့ ဦးလေးတုန်းရဲ့ ရောဂါကို လာကြည့်ပေးဖို့ သမီး ခေါ်လာတာပါ”</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ဆေးလာကုပေးမည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် နျူယွဲအော်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသော်လည်း သံသယဖြင့် မေးလိုက်သေးသည်။ <br /> "ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ ဆရာဝန်က တကယ်ပဲ ရောဂါကုတတ်လို့လား”</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက ယဲ့ပုဖန်ကို အားနာစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ <br /> "အန်တီနျူ... အစ်ကိုယဲ့ရဲ့ ဆေးပညာက အရမ်း အစွမ်းထက်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">နျူယွဲအော်က ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ရောက်နေမှတော့လည်း ကြည့်ချင်ကြည့်ပါစေလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်တို့ မိသားစု ပိုက်ဆံပဲဟာ” </p> <p style="text-align:justify">သူမ သဘောတူလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တုန်းလီကျူးက မာကျောက်တုံးများကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်ရမလဲ။ ငါက စမ်းသပ်ခံ ကြွက်မှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်သူမဆို ငါ့ကို လာကုလို့ ရမယ် ထင်နေလား။ ငါ့ကို ကုရင်း သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဦးလေးတုန်း... စိတ်မပူပါနဲ့။ ရောဂါ မပျောက်ရင်တောင် အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားအောင်တော့ မလုပ်ဘူးလို့ အစ်ကိုယဲ့က ပြောထားပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">"မရဘူး... ငါ သူ့ကို မယုံဘူး။ ငါ့ကို ပေးမကုနိုင်ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီသည် အခက်တွေ့နေသော အမူအရာဖြင့် ယဲ့ပုဖန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မူလက မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ထားရှိခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တုန်းလီကျူး ကိုယ်တိုင်က ဆေးကုသမှု ခံယူရန် ငြင်းဆန်နေပါက အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်။ ငါတို့ ကြိုပြောထားတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ” ဟု ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ကျူးကျားယီကို စကားအနည်းငယ် မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် တုန်းလီကျူးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် တောက်ပြောင်နေသော ယွမ်ငွေ သုံးထပ် ၊ ညာဘက်လက်ဖြင့် နောက်ထပ် ယွမ်ငွေ သုံးထပ်ကို ထုတ်ယူကာ မာကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ ဘန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">လူအားလုံး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် သူက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ <br /> "ကျုပ် ခင်ဗျားရောဂါကို ပျောက်အောင် ကုပေးရင် တစ်ပြားမှ မယူဘူး။ ကုရင်း သေသွားရင် ကျုပ်အသက်နဲ့ လဲပေးမယ်။ တကယ်လို့ မပျောက်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီပိုက်ဆံတွေ အားလုံးက ခင်ဗျားအတွက်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီလေ” </p> <p style="text-align:justify">တုန်းလီကျူးမှာ နဂိုကတည်းက ငွေမက်သူ ဖြစ်ရာ သပ်ရပ်စွာ ထပ်ထားသော ယွမ်ငွေ ငါးထပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။ သူက လက်လှမ်းကာ ငွေများကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း ကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်။ အားလုံးလည်း အသိပဲ။ အချိန်တန်ရင် မင်း စကားပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ မရဘူးနော်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ်က ကတိတည်တယ်။ ခင်ဗျားရောဂါကို မကုပေးနိုင်ရင် ဒီငွေတွေ အားလုံးက ခင်ဗျားဟာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို လာ... မြန်မြန် ကုပေးစမ်း” </p> <p style="text-align:justify">တုန်းလီကျူးသည် ဤနှစ်များအတွင်း ဆရာဝန် မြောက်မြားစွာနှင့် ပြသခဲ့ပြီး သူ၏ ရောဂါအတွက် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤငွေများသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်နေပြီ ဟုပင် မှတ်ယူထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က မာကျောက်စားပွဲပေါ်မှ အခင်းကို ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် တုန်းလီကျူးကို ပွေ့ချီကာ အခင်းပေါ်တွင် မှောက်လျက် အနေအထားဖြင့် ချထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျိုကွေဖုန်းမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆရာဝန်များနှင့် ပြသခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ လူနာကို ကုသပေးသော ဆရာဝန်မျိုးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက သမီးဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျားယီ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက သူမ၏ မိခင်ကို စကားမပြောဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ ကြည့်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် တုန်းလီကျူး၏ ဒဏ်ရာများကို စတင် စစ်ဆေးလေသည်။ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျခဲ့သော အမြင့်မှာ သိပ်မမြင့်လှသလို ဒဏ်ရာမှာလည်း အလွန်အမင်း မဆိုးရွားလှပေ။ ကံဆိုးချင်တော့ ဒီလူက ကံမကောင်းခဲ့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ကျောရိုးမှာ မြေပြင်ရှိ ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်ခုနှင့် သွားရိုက်မိပြီး အရိုးစလေး တစ်ခု ကျိုးကြေကာ ကျောရိုးအတွင်းရှိ အာရုံကြောများကို ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခေတ်ပေါ် ဆေးပညာတွင် ဤအခြေအနေကို ကုသရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ဆရာဝန်များကလည်း သူ့ကို ခွဲစိတ်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးစများကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင်ပင် တစ်သက်လုံး မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယဲ့ပုဖန်အတွက်မူ လုံးဝ ကွာခြားလေသည်။ သူ့ထံတွင် ချီစွမ်းအင်များနှင့် ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ် အပ်ကိုးချောင်း ပညာရပ် ရှိနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးကို ကုသရန်မှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စ တစ်ခု မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက ဒဏ်ရာရနေသော ကျောရိုးအနီးသို့ လက်ကို တင်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ စကန်ဖတ်မှု အောက်တွင် ချီစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ ကျိုးကြေနေသော အရိုးများကို ပြန်လည် ဆက်စပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပျံသန်းနေသော ကြိုးကြာနတ်အပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ် အပ်ကိုးချောင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ကျောရိုးရှိ ပြတ်တောက်နေသော အာရုံကြောများကို ပြန်လည် ပြုပြင် ကုသပေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးဘက်မှ လူအတော်များများက စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း တုန်းလီကျူး တစ်ယောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေဖြတ်နေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ယဲ့ပုဖန်က ဤဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြပေ။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ နျူယွဲအော် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယွမ်ငွေ ငါးထပ်ဆီသို့သာ မျက်စိကျနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ဤငွေများသည် နတ်ဘုရားက သူမထံသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိုက်သည့် ငွေများအလား ထင်မှတ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိနစ် ၂၀ ခန့် အကြာတွင် ယဲ့ပုဖန်က ကုသမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ပျံသန်းနေသော ကြိုးကြာနတ်အပ် အားလုံးကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် တုန်းလီကျူး၏ ကျောကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကဲ... ရပြီ။ ထတော့”</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးပြီလား။ ဒါဆို ဒီငွေတွေ အားလုံးက ငါ့ဟာပဲ” </p> <p style="text-align:justify">တုန်းလီကျူး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ ယွမ်ငွေ ငါးထပ်ကို ဖက်ထားရင်း ထိုင်ရက်သား ဖြစ်သွားသည်။ သူ ဒဏ်ရာရနေပြီး လှုပ်ရှားရန် အကူအညီ လိုအပ်နေသည်ဆိုသည့် အချက်ကိုပင် လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆောရီးပဲဗျာ။ ဒီငွေတွေက ကျုပ်ဟာတွေပါ။ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်လှမ်းကာ ငွေများ အားလုံးကို ပြန်လည် သိမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ကတိဖျက်ရက်တာလဲ။ ငါ့ကို ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးမှတော့ ပြန်ယူသွားလို့ မရဘူးလေ” </p> <p style="text-align:justify">ဒဏ်ရာမရခင်ကတည်းက တုန်းလီကျူးသည် နာမည်ကြီး လူဆိုးလူမိုက် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက ပါးစပ်ထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်သော အသားတစ်တစ်တုံးကို ဘယ်သောအခါမှ အလွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ငွေများကို အလုခံလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက မြေပြင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်ပြီး ယဲ့ပုဖန်၏ ငွေများကို ပြန်လုရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ သူတို့၏ စားပွဲကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ် ဘာပြောခဲ့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">တုန်းလီကျူးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း ခုနက လူတိုင်းရှေ့မှာ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ငါ့ဒဏ်ရာကို မကုနိုင်ရင် ဒီငွေတွေက ငါ့ဟာပဲဆို။ မင်း အခု စကားပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ မရဘူးကွ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ခင်ဗျား ဒဏ်ရာက ပျောက်သွားပြီလား”</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့ဒဏ်ရာလား... သေချာပေါက်..." </p> <p style="text-align:justify">တုန်းလီကျူးသည် သူ၏ ဒဏ်ရာ မပျောက်သေးကြောင်း ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ကြီး ရပ်နေနိုင်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ ဒဏ်ရာမရခင် အချိန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကာ ပါးစပ်ကြီး ဟသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ခုန်ပေါက် ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် သက်သောင့်သက်သာ မရှိမှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားပြီ။ တကယ်ကို ပျောက်သွားပြီဟေ့” </p> <p style="text-align:justify">ဒီလူသည် သုံးနှစ်တိတိ လေဖြတ်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက် ကခုန်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နျူယွဲအော်နှင့် အခြားသူများလည်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာကြပြီး အားလုံးမှာ မှင်သက် အံ့သြကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">တုန်းလီကျူးမှာ သုံးနှစ်ကျော် လေဖြတ်နေခဲ့ပြီး ဆရာဝန်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြသခဲ့ကာ ယွမ်ငွေ တစ်သိန်းကျော် ကုန်ကျခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤလူငယ်လေး၏ အပ်စိုက်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် သူ လုံးဝ ပြန်လည် ကျန်းမာလာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က တုန်းလီကျူးအား ထပ်မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလဲ။ သက်သာသွားပြီလား”</p> <p style="text-align:justify">တုန်းလီကျူးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အလျင်စလို ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အားလုံး သက်သာသွားပါပြီ။ ကျုပ် လုံးဝ ပျောက်သွားပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား ဒဏ်ရာ ပျောက်သွားပြီဆိုမှတော့ ဒီငွေတွေက ကျုပ်ဟာတွေပဲ။ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စကားပြောရင်း ငွေများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တုန်းလင်မယား နှစ်ယောက်စလုံးသည် ငွေများကို နှမြောတသစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေကြသဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"နောက်တစ်ခုက... အခု ခင်ဗျား ဒဏ်ရာ ပျောက်သွားပြီဆိုတော့ ကျူးမိသားစုက ခင်ဗျားတို့ကို ဘာအကြွေးမှ မတင်တော့ဘူး။ အရင် သဘောတူညီချက်တွေ အားလုံး ပျက်ပြယ်သွားပြီ။ ကျူးကျားယီကလည်း ခင်ဗျားသားရဲ့ ရည်းစား မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">သူက လျိုကွေဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ... အန်တီတို့က တုန်းမိသားစုနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး။ ဒီကိုလာပြီး သူတို့ရဲ့ အစေခံလို အလုပ်လာလုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လျိုကွေဖုန်းမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာကာ သားအမိ နှစ်ယောက် ဖက်၍ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကြလေတော့သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း ဤယာဉ်တိုက်မှုလေး တစ်ခုကြောင့် သူတို့ မိသားစု မတရားမှုများကို လွန်စွာ ခံစားခဲ့ရပြီး ပေးဆပ်မှု အမြောက်အမြားကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ဘယ်ရမလဲ။ လုံးဝ မရဘူး” </p> <p style="text-align:justify">နျူယွဲအော်က ပထမဆုံး အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျူးကျားယီက ငါ့သားရဲ့ ရည်းစားပဲ။ အနာဂတ်မှာလည်း ငါတို့ တုန်းမိသားစုရဲ့ ချွေးမ ဖြစ်လာမယ့်သူပဲ။ ဒါက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save