Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၈၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘယ်လက်နဲ့ ရိုက်တာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယဲ့ပုဖန်သည် လျိုကွေဖုန်း၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အိမ်သို့ လိုက်မသွားတော့ပေ။ ကျူးကျားယီမှာလည်း နောက်နေ့တွင် အတန်းရှိသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ယဲ့ပုဖန်နှင့်အတူ ကားပေါ်တက်ကာ ကျန်းပေ့မြို့သို့ ပြန်လိုက်လာခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကားပေါ်ရောက်ပြီးနောက် ကျူးကျားယီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံကြိုးကြီး တစ်ခုနဲ့ တုပ်နှောင်ခံထားရသလို ခံစားခဲ့ရတာ။ အသက်ရှူရတာတောင် မဝခဲ့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">"ဒီနေ့တော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ တုန်းမိသားစုနဲ့လည်း အဆက်အသွယ် လုံးဝ ပြတ်သွားပြီဆိုတော့ ရင်ထဲမှာ အရမ်းကို ပေါ့ပါးသွားတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမက ယဲ့ပုဖန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရိုးသားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ <br /> "အစ်ကိုယဲ့... အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ မိသားစုက စိတ်ထားကောင်းတဲ့ သူတွေလေ။ ပြီးတော့ မင်းက ရှောင်ကျင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲဟာ... ငါ ကူညီသင့်တာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက ဆက်ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုယဲ့အတွက်တော့ ဒါက အကူအညီ သေးသေးလေး ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးအတွက်တော့ အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်တင်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ တုန်းချန်ဆိုတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကြီးကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးလိုက်တာပါ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အခု အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ မင်း သူ့ကို ဆက်ပြီး သည်းခံစရာ မလိုတော့ဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်လာရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့လို့ ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ရဲကို တိုင်လိုက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သမီး နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုယဲ့”</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောရင်း လာခဲ့ကြရာ မကြာမီမှာပင် ကျန်းပေ့မြို့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">နေဝင်သွားပြီး ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် ကျူးကျားယီကို အိုရန်ကျင်း၏ စံအိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူတို့ စံအိမ်နားသို့ပင် မရောက်သေးမီ အိမ်အောက်တွင် လူတစ်ရာနီးပါးခန့် စုဝေးနေကြသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူအုပ်၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ အရောင်တောက်တောက် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူမိုက်များ ဖြစ်ကြပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ကိုယ်ရံတော်များ ဖြစ်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးကျားယီ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ <br /> "အစ်ကိုယဲ့... ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်။ သမီးတို့ ရဲခေါ်လိုက်ရမလားဟင်”</p> <p style="text-align:justify">"မလိုပါဘူး။ ငါတို့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ မေဘက်ခ် ကားကြီးကို ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းဝင်သွားလိုက်သည်။ အောက်ထပ်တွင် စုဝေးနေကြသော လူများသည် မေဘက်ခ် ကားကြီးက အရှိန်လုံးဝ မလျှော့ဘဲ မောင်းဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကားကို ရပ်ပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်နှင့် ကျူးကျားယီတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြရာ လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ယနေ့ နေ့လယ်က သူ ခြေထောက် ချိုးပစ်ခဲ့သော ရှန်းမိသားစု၏ သခင်လေး ရှန်းယွမ်ဝူနှင့် ရွှေဆွဲကြိုးကြီး မာဖေးတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူနှစ်ယောက်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ မျက်နှာချိုသွေး ဖားယားနေသော အမူအရာနှင့် တုန်းချန် ဖြစ်နေလေသည်။ ရှန်းယွမ်ဝူနှင့် မာဖေးတို့က လက်စားချေရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤကောင်က သူတို့ကို သူမ၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိုရန်ကျင်းနှင့် အခြားကောင်မလေးများက အလျင်အမြန် ပြေးလာကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုကြီး... ပြန်လာပြီလား။ ဒီလူတွေ ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းတောင် မသိဘူး”</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့က အစ်ကိုကြီးကို လာရှာတာ။ အစ်ကိုကြီး အိမ်မှာ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ဝင်ရိုက်ခွဲကြတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးခံထားရသော စံအိမ်ဘက်သို့ လက်ညှိုး ထိုးပြလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အနီးအနား မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အခြားလူ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်ခန့်လည်း ရှိနေသေးသည်။ သူတို့မှာ ချောင်မုန့်က အိုရန်ကျင်းကို စောင့်ရှောက်ရန် လွှတ်ထားသော လူများဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူများ၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံထားရကြောင်း သိသာလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စကားပြောနေရင်း အိုရန်ကျင်း၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ နီရဲနေသော လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းကို ဘယ်သူ ရိုက်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ရိုက်တာ... ဘာဖြစ်လဲ”</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင် တစ်ခုကို တွန်း၍ ထွက်လာရာ စကားပြောလိုက်သူမှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှန်းယွမ်ဝူပင် ဖြစ်လေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုသူသည် အမုန်းတရားကြောင့် အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ကောင်... မင်း ပြန်လာရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး”</p> <p style="text-align:justify">မိသားစုကြီး တစ်ခု၏ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်သူအနေဖြင့် သူသည် ဤမျှလောက် အရှက်ကွဲခြင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ရဖူးပေ။ သူ၏ ကျိုးသွားသော ခြေထောက်ကို ဆေးရုံတွင် ကုသမှု ခံယူပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လက်စားချေရန် ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">တုန်းချန်၏ လမ်းပြမှုဖြင့် သူနှင့် မာဖေးတို့က သူတို့၏ လူများကို ဤနေရာသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း ငါ့ညီမကို ဘယ်လက်နဲ့ ရိုက်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ဒီလက်နဲ့ ရိုက်တာကွ... ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း ငါ့ကို ထိရဲလို့လား” </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူသည် ယဲ့ပုဖန်၏ စွမ်းအားကို မသိရှိသဖြင့် အလွန်အမင်း မောက်မာနေလေသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် သူ၏ နောက်၌ ညီအစ်ကို တစ်ရာနီးပါး ရှိနေပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ ဤလူချောလေးက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို လက်ဖျားနှင့်ပင် ထိရဲမည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ မင်းကို ထိရုံတင် မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ အဲ့ဒီလက်ကိုပါ ချိုးပစ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အိုရန်ကျင်းက သူ၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်ကာ တားလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်ပါနဲ့။ သူတို့ဘက်မှာ လူအရမ်းများတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက သူ၏ ဘေးရှိ မာဖေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကြားတယ် မဟုတ်လား။ သူက ငါ့လက်ကို ချိုးပစ်မယ်တဲ့။ ဟားဟား... တကယ့်ကို အကြွားသန်တဲ့ ကောင်ပဲ။ ငါ သူ့ကို အမှတ်အပြည့် ပေးပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရယ်မောပြီးနောက် သူက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ <br /> "ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေး... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို အစစ်အမှန် စွမ်းအားဆိုတာ ဘာလဲ ပြမယ်။ ပြီးရင် အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းခံရတဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းခိုင်းမယ်”</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အနောက်ရှိ လူများကို လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီကောင့်ကားကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ရိုက်ခွဲပစ်ကြစမ်း”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သံပိုက်လုံးများနှင့် ဘေ့စ်ဘောတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူမိုက် အမြောက်အမြားသည် ယဲ့ပုဖန်၏ ကားဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">မေဘက်ခ် ကားကြီးသည် ယွမ်သန်းချီ တန်ကြေးရှိသော ဇိမ်ခံကားကြီး တစ်စီး ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အမြင်တွင် ယဲ့ပုဖန်မှာ စီးပွားရေး မိသားစုကြီး၏ သခင်လေးကို မယှဉ်နိုင်သော သူဌေးပေါက်စ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ဤလူများသည် ရိုက်နှက် ဖျက်ဆီးရာတွင် အနည်းငယ်မျှ ညှာတာမှု မရှိဘဲ အားရပါးရ ရိုက်ခွဲကြလေတော့သည်။ သုံးမိနစ်၊ ငါးမိနစ် အတွင်းမှာပင် အသစ်စက်စက် ကားကြီးမှာ လုံးဝ စုတ်ပြတ်သတ်ကာ သံတိုသံဟောင်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဘေးမှနေ၍ အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေရုံသာ စောင့်ကြည့်နေပြီး တားဆီးရန် အနည်းငယ်မျှပင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာသော အမူအရာများ အပြည့် ရှိနေသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် အရှေ့ရှိ ကောင်လေးသည် လုံးဝ ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် သတ္တိပင် မရှိတော့ဟု ထင်မှတ်ထားလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလဲ ကောင်လေး... အခုတော့ မင်း လက်ခံသွားပြီ မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် အခြား ကားအင်ဂျင်သံများ ဟိန်းထွက်လာပြီး SUV ကား တစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့် မောင်းနှင်လာကြသည်။ ကားများ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့်... </p> <p style="text-align:justify">ချောင်မုန့်နှင့် သူ၏ တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကြပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြေးဝင်လာကြသည်။ အိုရန်ကျင်းကို စောင့်ရှောက်နေသော လူများ အတိုက်ခိုက်ခံရကြောင်း တပည့်များထံမှ သတင်းရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက လူများကို စုစည်း၍ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ချောင်မုန့်က အော်မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုယဲ့... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">မာဖေးသည် ကျောင်းသားများထံမှ အတိုးကြီးစား ငွေချေးသည့် အလုပ်ဖြင့် ချမ်းသာလာသော လူမိုက် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ရာ ချောင်မုန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် ရှန်းယွမ်ဝူ၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရှန်းယွမ်ဝူကမူ အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ ချောင်မုန့်ကို သူ သိသော်လည်း သူသည် ရှန်းမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး မိသားစု အရှင်သခင် ရှန်းထျန်းချီ၏ အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်ပေသည်။ ချောင်မုန့်သည် အနည်းငယ် ဩဇာအာဏာ ရှိသော်လည်း သူ့ကိုတော့ လာမစမ်းရဲဟု ထင်မှတ်ထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အော်... ဒါကြောင့် သူက ဒီလောက် မောက်မာရဲတာကိုး။ သူ့နောက်ကွယ်မှာ သခင်ကြီးချောင် ရှိနေတာကိုး”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက ပြုံးလျက် ချောင်မုန့်ကို ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သခင်ကြီးချောင်... ဒီနေ့ ကိစ္စက ရှန်းမိသားစုရဲ့ ကိစ္စပါ။ ဒီနေ့ သူ့ကို ငါ သေချာပေါက် အပြတ်ရှင်းရမယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချောင်မုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယဲ့ပုဖန်က ရှန်းမိသားစုမှ လူတစ်ယောက်ကို အထူးသဖြင့် အကျိုးအကြောင်း အဆင်အခြင်မဲ့ဆုံး လူတစ်ယောက်ကို ပြဿနာ သွားရှာမိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေးရှန်း... ယဲ့ပုဖန်က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းပါ။ ဒီကိစ္စမှာ နားလည်မှုလွဲတာ တစ်ခုခုများ ရှိနေမလား”</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်မှုလွဲတာ ဟုတ်လား။ သူက ငါ့ခြေထောက်ကို ချိုးပစ်တာလေ။ အဲဒါက နားလည်မှုလွဲတာလား” </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနေ့ ကိစ္စက ရှန်းမိသားစုရဲ့ ကိစ္စပဲ။ မင်း ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ မင်း လူတွေကို ခေါ်ပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့။ ငါ ဒီကောင်လေးကို အပြတ်ရှင်းမလို့”</p> <p style="text-align:justify">ချောင်မုန့်က တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မရဘူး။ အစ်ကိုယဲ့က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းပဲ။ သူ့ကိစ္စက ကျွန်တော့် ကိစ္စပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ချောင်ဆိုတဲ့ကောင်... မင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပိုပြီး ရဲတင်းလာတာပဲ။ ငါတို့ ရှန်းမိသားစုကိုတောင် လာစမ်းရဲတယ်ပေါ့လေ”</p> <p style="text-align:justify">ချောင်မုန့် ထပ်မပြောရသေးခင်မှာပင် ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုချောင်... ခင်ဗျား ဝင်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် ရှင်းနိုင်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">ချောင်မုန့်က တုံ့ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို လူအုပ်ထဲမှ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူက အမှိုက်ကောင် တစ်ကောင်ပါပဲ။ သူ့ကို ရှင်းရတာ လွယ်လွယ်လေးပါ”</p> <p style="text-align:justify">ချောင်မုန့်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ တပည့်များနှင့်အတူ ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားသော်လည်း ထိုနေရာမှ ထွက်မသွားဘဲ ဘေးမှနေ၍ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက မောက်မာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ကောင်... မင်းရှာထားတဲ့ နောက်ခံကြီးက အသုံးမကျပါဘူးကွာ။ သူက ငါတို့ ရှန်းမိသားစုကို လုံးဝ မစမ်းရဲဘူးလေ။ ဒီနေ့ ငါ စောင့်ကြည့်ဦးမယ်... ငါ ရှန်းယွမ်ဝူ ဒီမှာ ရှိနေတာကို ဘယ်သူကများ ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်ရဲမလဲလို့”</p> <p style="text-align:justify">ဒီကောင်သည် ယဲ့ပုဖန်ကို အရိုးထဲစွဲသည်အထိ မုန်းတီးနေသဖြင့် သူ့ကို တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အစား သူက တစ်ဖက်လူကို လက်စားမချေမီ လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားစေရန် အရင် လုပ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေးရှန်း... ကျုပ် အခု ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားလက်ကို လာချိုးမယ့်သူ ရောက်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာကို ခင်ဗျား ယုံလား”</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save