Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၉၀</h2> <h2 style="text-align: center;">၁၀ မိနစ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ မယုံဘူး။ ငါ့လက်က ဒီမှာပဲ ရှိတာ။ မင်း ဘယ်လိုမျိုး ချိုးပစ်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက မောက်မာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနေ့တော့ မင်း ကြိုက်တဲ့သူကို ဖုန်းဆက်ခေါ်စမ်းပါ။ ဘယ်သူကများ ငါ့ကို လက်ဖျားနဲ့ ထိရဲမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">"မကြာခင် သိရမှာပါ။ ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် အံ့သြသွားစေရမယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဝမ်ရွှယ်နင်၏ နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ <br /> "ငါ ရှန်းမိသားစု အရှင်သခင်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် လိုချင်လို့။ အရေးကြီးလို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် ဘာမေးခွန်းမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ရှန်းထျန်းချီ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ချက်ချင်း ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်၌ ရှန်းမိသားစု စံအိမ်အတွင်းဝယ် ရှန်းထျန်းချီနှင့် ရှန်းချောင်ချူးတို့ သားအဖနှစ်ဦးသည် အေးအေးလူလူ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ချန်ဆွန်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေးတောင်မှ နောက်ဆုံးမှာ ယဲ့ပုဖန်ကို ဘာမှ လုပ်မနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ မယုံနိုင်သေးဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူးက ပြန်ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အဓိက အကြောင်းရင်းက ချန်ဆွန်းရှမ်းက အတုအယောင် အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်နေလို့ပေါ့ အဖေ။ မဟုတ်ရင် ယဲ့ပုဖန်လည်း ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ယူမှုကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ကိစ္စတွေကို သိပ်ပြီး ရိုးရိုးလေး တွက်နေတာပဲ” ရှန်းထျန်းချီက ဆက်ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း သတိထားမိလား။ တစ်ဖက်လူက တစ်ကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးလာပေမဲ့ ဒီလူငယ်လေးကို ဘာမှ လုပ်မရသေးဘူး။ ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ ထူးခြားတဲ့ ဝှက်ဖဲတွေ ရှိနေတာ သေချာတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အမှန်ပါပဲ။ ကျန်းပေ့ရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းဆရာကြီးလို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ရှဟိုအောက်တောင်မှ အခုဆိုရင် အစအန ဖျောက်ပြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတယ်။ ယန်မိသားစုဆိုရင်လည်း တစ်ညတည်းနဲ့ အမြစ်ပြတ်သွားသလို ရှီမိသားစုလည်း အခုဆိုရင် ကြောက်ချေးပါနေကြပြီ။ ဒါကို ကြည့်ရင် တစ်ဖက်လူက တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးပြီး လုံးဝ သွားမစသင့်တဲ့သူဆိုတာ သိသာနေတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကံကောင်းတာက ငါတို့ ရှန်းမိသားစုက ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့လို့ ဘာဆုံးရှုံးမှုမှ မရှိခဲ့တာ”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူးက ဖားယားလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါကလည်း အဖေက အမြော်အမြင် ရှိပြီး ပါးနပ်လို့ပေါ့။ တခြား မိသားစု အရှင်သခင်တွေမှာ အဖေ့လို ဗျူဟာမြောက်တဲ့ အတွေးမျိုး မရှိကြဘူးလေ”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤကိစ္စတွင် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန် ကျေနပ်နေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် သူ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူက ခေါ်ဆိုသူကို ကြည့်လိုက်ရာ မသိသော နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူ ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းဆက်သွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်မှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ်က ယဲ့ပုဖန်ပါ။ ခင်ဗျားသား ရှန်းယွမ်ဝူက ကျုပ်အိမ်ကို လာဖျက်ဆီးသွားတယ်။ ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်ဖို့ ၁၀ မိနစ်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျားသားရဲ့ အလောင်းကိုပဲ လာကောက်ဖို့ ပြင်ထားလိုက်”</p> <p style="text-align:justify">ပြောချင်ရာ ပြောပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီမှာ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း မှင်သက်သွားသည်။ သူသည် ခုနလေးတင်မှ မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ယူနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အသုံးမကျသော သားက ယဲ့ပုဖန်ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ သွားရောက် ရန်စလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူးက မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ”</p> <p style="text-align:justify">"မင်းညီ... အဲဒီ ခွေးကောင်က မိစ္ဆာလေးရဲ့ အိမ်မ်ကို သွားပြီး ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သတဲ့”</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ် မိစ္ဆာလေးလဲ အဖေ”</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်ကလွဲလို့ တခြား ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက ဒေါသတကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အခု ချက်ချင်း အဲဒီကို သွားရမယ်။ မင်း..."</p> <p style="text-align:justify">"သူ ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာ သိလား”</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... ယဲ့ပုဖန်ရဲ့ အိမ်ကို သွားရိုက်ခွဲလိုက်တယ် ဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူး၏ ပါးစပ်မှာ အကျယ်ကြီး ဟသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဘယ်သူလဲ။ ယန်မိသားစုကို တစ်ညတည်းနဲ့ မြေလှန်ပစ်ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်လား။ </p> <p style="text-align:justify">သူ့ညီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလူရဲ့ အိမ်ကို သွားပြီး ဖျက်ဆီးရဲတာလဲ။ ဒါက သေတွင်းထဲကို ကိုယ်တိုင် ခုန်ဆင်းတာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p style="text-align:justify">စွမ်းအားချင်း ယှဉ်လျှင် သူတို့ ရှန်းမိသားစုသည် ယန်မိသားစုထက် ပိုမသာပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက အလောတကြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။     </p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်က ငါတို့ကို ၁၀ မိနစ်အတွင်း ရောက်အောင် လာခဲ့လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ ဘယ်မှာ နေလဲ မြန်မြန်ပြောစမ်း”</p> <p style="text-align:justify">"သား သိပါတယ် အဖေ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် မကြာသေးမီကပင် အလွန် ထင်ရှားကျော်ကြားနေသူ ဖြစ်သဖြင့် ရှန်းချောင်ချူးသည် သူ နေထိုင်ရာ နေရာ အပါအဝင် သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက် အတော်များများကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သားအဖ နှစ်ဦးစလုံး ကားပေါ်သို့ ပြေးတက်လိုက်ကြပြီး ကိုယ်ရံတော်များကို ခေါ်ကာ ကားတစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့်ဖြင့် အရှိန်ကုန် မောင်းထွက်လာကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူသည် ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ ဖခင်ထံသို့ ဖုန်းဆက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှောင်ရယ် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟေ့ကောင်... မင်းက တကယ့်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ။ ငါ့အဖေကို ဖုန်းဆက်တယ် ဟုတ်လား။ မင်းမှာ အဲဒီလို လုပ်ပိုင်ခွင့်မျိုး ရှိလို့လား”</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ရှန်းချောင်ချူးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ သူက ရှန်းမိသားစု၏ ဩဇာအာဏာကို အလွဲသုံးစား လုပ်ကာ စိတ်ထင်တိုင်း လုပ်တတ်သော လူကြွယ်သားလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အိမ်တွင် နေခဲလှသဖြင့် ကျန်းပေ့မြို့တွင် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကြီးများကို မသိရှိသလို ယဲ့ပုဖန် ဆိုသော နာမည်ကိုလည်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မကြာခင် သိရမှာပါ”</p> <p style="text-align:justify">"ဟန်ဆောင်ထားလိုက်ပါဦး... မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက ဆက်ပြောသည်။ "၁၀ မိနစ်လို့ မင်း ပြောတယ် မဟုတ်လား။ ငါ စောင့်ပေးမယ်။ မင်း ငါ့အဖေကို ဒီရောက်အောင် မခေါ်နိုင်ရင်တော့ မင်းရဲ့ အရေခွံကို ငါ နွှာပစ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">သူက ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖခင်သည် ကျန်းပေ့မြို့၏ ထိပ်သီး လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ရပ်တည်နေသော ဩဇာကြီးမားသည့် ရှန်းမိသားစု အရှင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤနေရာသို့ သာမန်ကာလျှံကာ ရောက်လာနိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်သည် တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချောင်မုန့်သည်လည်း ယဲ့ပုဖန် ဘာလုပ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တုန်းချန်မှာမူ လူအုပ်၏ အနောက်ဆုံးတွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းဝယ် အမုန်းတရားများ အပြည့်ဖြင့် ရှန်းယွမ်ဝူက ယဲ့ပုဖန်ကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆွဲဖြဲပစ်မည့် အချိန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် သူ့အပေါ် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤအကောင်ကတော့ သူ့ကို အရိုးထဲစွဲအောင် မုန်းတီးနေသည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် သူ့ထက် ပိုထူးချွန်ခြင်း၊ ပိုချမ်းသာခြင်းနှင့် မိန်းကလေးများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပိုမို ရရှိခြင်းတို့ကြောင့် သူ မနာလို ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခေတ္တအကြာတွင် ရှန်းယွမ်ဝူက သူ၏ ဖုန်းကို အောင်နိုင်သူ တစ်ယောက်အလား ကြည့်လိုက်သည်။ <br /> "အခု ၉ မိနစ်နဲ့ ၃၀ စက္ကန့် ရှိသွားပြီ။ နောက်ထပ် စက္ကန့် ၃၀ နေရင် ၁၀ မိနစ် ပြည့်ပြီ။ မင်း ဘယ်လိုများ ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်ဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အိုရန်ကျင်း အပါအဝင် ကောင်မလေးများ အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်လာကြသည်။ ယဲ့ပုဖန်အတွက်လည်း ချွေးစေးများ ထွက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းပဲ စိုးရိမ်သင့်တာပါ။ တကယ်လို့ မင်းအဖေသာ ၁၀ မိနစ်အတွင်း မရောက်လာရင် မင်းရဲ့ အလောင်းကိုပဲ သူ ရလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ဟေ့ကောင်... မင်းက တကယ့်ကို အကြွားသန်တဲ့ ကောင်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူ စကားပြောလို့ မဆုံးသေးမီမှာပင် အဝေးဆီမှ ကျယ်လောင်သော အင်ဂျင်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကားတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် သူတို့ထံသို့ အရှိန်ကုန် မောင်းနှင်လာကာ ဘရိတ်အုပ်သံ အကျယ်ကြီးနှင့်အတူ သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အရှိန် အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်သောအခါ တာယာများ မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက် လောင်ကျွမ်းသည့် အနံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကားရပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်းထျန်းချီသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာသည်။ သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီးနီ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မောင်းနှင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၁၀ မိနစ် မပြည့်မီလေးတင် ကပ်ပြီး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူမှာ အံ့သြသွားသည်။ သူ၏ ဖခင် တကယ် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသော်လည်း ယဲ့ပုဖန် ခေါ်လိုက်၍ လာခြင်းဟုတော့ သူ မယူဆပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ဖုန်းဆက်ချိန်တွင် ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေသည်ကိုပင် မပြောလိုက်ရာ သူ၏ ဖခင်က ဤနေရာကို မည်သို့ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။ </p> <p style="text-align:justify">"အဖေ... ရောက်လာပြီလား” </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို လှည့်ကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အဖေ ကိုယ်တိုင် လာစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီကောင်လေးကို သားဘာသာ သား ရှင်းနိုင်..."</p> <p style="text-align:justify">"မင်း... ခွေးမသား..."</p> <p style="text-align:justify">ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော ရှန်းထျန်းချီသည် ရှန်းယွမ်ဝူ စကားပြောလို့ မဆုံးသေးခင်မှာပင် သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် အားကုန် ကန်လိုက်ရာ သူနှင့် သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဤအသုံးမကျသော သားဖြစ်သူကို အသက်ရှူကျပ်အောင် သတ်ပစ်ချင်လောက်အောင်ပင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။ သာမန်နေ့များတွင် လူချမ်းသာသားလေးလို မောက်မာနေသည်မှာ ထားပါဦး။ နောက်ခံမရှိသော လူများကို အနိုင်ကျင့်သည်မှာလည်း ထားပါဦး။ အခုတော့ ယဲ့ပုဖန်လို ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာလေးကိုမှ သွားပြီး ရန်စရတယ်လို့။</p> <p style="text-align:justify">ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ တစ်ညတည်းနဲ့ ယန်မိသားစုကို အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့သူလေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ကိုယ့်အဖေကို ဒုက္ခပေးတာတင် မဟုတ်ဘူး၊ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးအောင် လုပ်တာ။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင် ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်ဟုလည်း သူ မယူဆပေ။ ယန်မိသားစု၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦးကို နာရီအနည်းငယ်အတွင်း သတ်ပစ်နိုင်သောသူအတွက် သူ၏ အသုံးမကျသော သားကို သတ်ပစ်ရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူသော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရှန်းယွမ်ဝူကမူ ဤအရာများကို ဘာမှ မသိရှိပေ။ သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိ အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အဖေ... သားကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ရိုက်မှာပေါ့... မင်းကို အသေ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">လူအများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရှန်းထျန်းချီသည် ရှန်းယွမ်ဝူ၏ ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်ပြန်ရာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထပ်မံ လဲကျသွားပြန်သည်။ ထို့နောက် ရှန်းထျန်းချီက သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် တရစပ် ကန်ကျောက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချောင်မုန့် အပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူတိုင်း မှင်သက် အံ့သြသွားကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ရှန်းမိသားစုသည် ရှန်းယွမ်ဝူကို ကူညီရန် လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ထိုသို့ လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">***<br />  </p>


Save