Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြစ်ထဲတွင် အစဖျောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မလိုပါဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဘက်က ဘယ်သူ့ကိုမှ စေခိုင်းနေစရာ မလိုပါဘူး။ တုန်းချန်က အတိုးကြီးစားဆီမှာ ယွမ် ၁ သန်း ကြွေးတင်နေတဲ့အပြင် အခု မာဖေးကိုပါ ယွမ် ၁၀ သန်း လျော်ကြေး ပေးရအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ။ အဲဒီလူတွေက သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">အိုရန်ကျင်းက ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို... ဒါဆို အဲဒီလူတွေက သူ့ကို ဘာလုပ်ကြမလဲဟင်"</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမှာတော့ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖျက်ဆီးခံထားရသော အခန်းကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... သွားကြစို့။ ဒီညတော့ ဒီမှာ မအိပ်နဲ့တော့။ တခြားတစ်နေရာ သွားကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူသည် မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ဘန်တလေ ဘန်တေဂါ ကားကြီးကို မောင်းနှင်၍ ဝမ်ရွှယ်နင်၏ အိမ်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တုန်းချန်သည် လမ်းနှစ်လမ်းစာခန့် အပြင်းအထန် ပြေးလာခဲ့ပြီးနောက် သူ၏နောက်တွင် မည်သူမျှ လိုက်မလာကြောင်း သေချာမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချနိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... မင်း စောင့်နေလိုက်ဦး။ ပြီးတော့ ကျူးကျားယီဆိုတဲ့ ကောင်မစုတ်... ငါ့ကို ဒီလို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းချန်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးမှာ မိမိ၏ လုပ်ရပ်ကို မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည် မသုံးသပ်ဘဲ သူတစ်ပါးအပေါ်တွင်သာ အပြစ်ပုံချတတ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ အိတ်အမည်းကြီး တစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး လူအချို့က သူ့ကို ဗန်ကား တစ်စီးပေါ်သို့ ဆွဲတင်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လွှတ်ကြစမ်း... မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးကြစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းချန်က အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း တုတ်ဖြင့် အထုခံလိုက်ရသည်။ "ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို အခုချက်ချင်း သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှ တုန်းချန်သည် ငြိမ်ကျသွားကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်၍ မလှုပ်ဝံ့တော့ပေ။ ဗန်ကားမှာ မြို့ပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားပြီးနောက် မြစ်ကမ်းနားရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့ကာ အလွန်တိတ်ဆိတ်လှသည်။ ညဉ့်မှောင်မှောင်တွင် မြစ်ရေစီးသံမှတစ်ပါး မည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။ တုန်းချန်သည် ကားပေါ်မှ ဆွဲချခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ခေါင်းပေါ်ရှိ အိတ်မှာလည်း ဆွဲခွာခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">မျက်လုံးများ ပြန်လည် မြင်ကွင်းရသောအခါ ကားရှေ့မီးရောင်အောက်တွင် မာဖေး ဦးဆောင်သော လူတစ်စုက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တုန်းချန်သည် အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို သိသဖြင့် အမြန်ပင် ဖားယားလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုကြီးဖေး... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲဗျ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း အဖေတွေကို သွားပြောလိုက်လေ..."</p> <p style="text-align:justify">မာဖေးက ဘေးရှိလူထံမှ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ဆွဲယူကာ တုန်းချန်၏ ခေါင်းကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းလို ကောင်စုတ်ကြောင့် ငါ့လက်တစ်ဖက် အချိုးခံရတဲ့အပြင် ယွမ် ၁၀ သန်းတောင် လျော်လိုက်ရတယ်။ မင်းကို ငါ အခု ရိုက်သတ်ပစ်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">မာဖေးမှာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် တုန်းချန်၏ ခေါင်းမှ သွေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တုန်းချန်သည် မအော်ဝံ့ဘဲ ပြာပြာသလဲ တောင်းပန်ရှာသည်။ "အစ်ကိုကြီးဖေး... ဒါ ကျွန်တော့်အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ယဲ့ပုဖန်ဆိုတဲ့ အကောင်က သူတစ်ပါးကိစ္စထဲ ဝင်ပါလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်လည်း မသိခဲ့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ရှန်းသခင်လေးက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလို ပစ်ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့လည်း ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းအပြစ်မဟုတ်ရင် ငါ့အပြစ်လား။ မင်းသာ ငါ့ဆီက ငွေချေးပြီး မဆပ်ဘဲ မနေရင် ငါ ဒီလို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">မာဖေးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တုတ်ကိုကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ယွမ် ၁ သန်း ကြွေးတင်နေတယ်။ အခု ဒီ ၁၀ သန်းနဲ့ပေါင်းရင် စုစုပေါင်း ၁၁သန်း။ မင်း ဘယ်လို ပြန်ဆပ်မလဲ ပြောစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."</p> <p style="text-align:justify">တုန်းချန်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူသည် ကျူးကျားယီ၏ ငွေများအပါအဝင် ရှိသမျှ အားလုံးကို ရှယ်ယာဈေးကွက်တွင် ရှုံးနိမ့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသာမက သူ၏ မိဘများမှာလည်း ပြာပုံဘဝ ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အနေဖြင့် ယွမ် ၁၁ သန်း မပြောနှင့် ယွမ် ၁သိန်း ၁သောင်းပင် ပြန်ဆပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုကြီးဖေး... အဲဒီ ၁၀ သန်းကို ယဲ့ပုဖန်ဆီမှာပဲ ပြန်တောင်းပါဗျာ။ ကျွန်တော်နဲ့ တကယ် မဆိုင်လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">"မဆပ်နိုင်ဘူးပေါ့လေ... ဒါဆိုရင်တော့ မင်း သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မာဖေးက တုန်းချန်၏ ခေါင်းကို ထပ်မံ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ တုန်းချန်မှာ မူးဝေသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ့ကို ကျောက်တုံးနဲ့ ချည်ပြီး မြစ်ထဲကိုသာ နှစ်ပစ်လိုက်ကြ။ အစအန မကျန်စေနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">မာဖေးက အမိန့်ပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ လူမိုက်နှစ်ဦးက တုန်းချန်ကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ကျောက်တုံးကြီး နှစ်တုံးဖြင့် ချည်နှောင်ပြီး မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရေစီးသန်လှသော မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် တုန်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှိုင်းတစ်ချက်ပင် မထဘဲ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">……………..</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်တွင် ရှန်းမိသားစုဝင်များ ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှန်းယွမ်ဝူက သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော လက်ကိုကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဖေ... ဘာလို့ အဲဒီကောင်ပြောတာကို အကုန် လိုက်လုပ်နေရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းလို လူမိုက်က ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံးကို ဒုက္ခပေးတော့မလို့ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှန်းယွမ်ဝူ၏ ပါးကို ဖြောင်းခနဲ ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူလည်း လက်ရှိအချိန်တွင် အလွန် ထိတ်လန့်နေမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယဲ့ပုဖန်က ဤကိစ္စကို အကြီးအကျယ် မလုပ်ခဲ့သဖြင့်သာ တော်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက ရှန်းချောင်ချူးကို ကြည့်ကာ "ဒီတိရစ္ဆာန်ကို ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ရှင်းပြလိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ ရှန်းချောင်ချူးက ယဲ့ပုဖန်၏ အကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီး "ယဲ့ပုဖန်ရဲ့ ညီမကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့မိတဲ့အတွက် ကျန်းပေ့ရဲ့ ထိပ်သီးမိသားစုဝင် ယန်မိသားစု တစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ်။ အခု မင်းက သူ့ညီမ အိုရန်ကျင်းကို ပါးရိုက်ခဲ့တာတောင် လက်တစ်ဖက်ပဲ ဆုံးရှုံးရတာက မင်းအတွက် အလွန် ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်လိုက်ပါ" ဟု နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းယွမ်ဝူသည် ဆွံ့အသွားကာ သူ၏ လက်မောင်မှ နာကျင်မှုကိုပင် မေ့လျော့သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကို... အဲဒါ တကယ်ပဲလား။ အဲဒီကောင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "တခြားလူတွေက မင်းလိုပဲ မျက်စိကန်းနေကြတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ရှဟိုမိသားစုတောင် မလှုပ်ရဲတာကို ကြည့်ရင် ရန်သူက ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းယွမ်ဝူက ထိတ်လန့်နေသော်လည်း "ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော်တို့ ရှန်းမိသားစုက ဒီအတိုင်းပဲ ငြိမ်ခံနေရမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အခု ငြိမ်ခံနေရတာက ခေတ္တခဏပဲ။ မင်းအစ်ကို ကောင်းကင်စစ်သည်တော် အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရပြီးရင် ငါတို့ ရှန်းမိသားစုက ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ကို အားကိုးပြီး လက်စားချေနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ မင်း ဘာမှ ထပ်မလုပ်နဲ့ဦး။ အဲဒီကောင်ကို ထပ်သွားရန်စရင်တော့ မင်းကို ဘယ်သူမှ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် အိုရန်ကျင်းနှင့် ကျူးကျားယီတို့ကို ဝမ်ရွှယ်နင်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ရွှယ်နင်သည် ယဲ့ပုဖန်က အလှပဂေးနှစ်ဦးကို ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း သူမတို့မှာ ယဲ့ပုဖန်၏ ညီမနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဖော်ဖော်ရွေရွေဖြင့် ဧည့်ခန်းများကို စီစဉ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် ကျူးကျားယီက "ဒါ ဝမ်မိသားစုက သခင်မလေး ဝမ်ရွှယ်နင် မဟုတ်လား။ အစ်ကိုယဲ့က သူ့အိမ်မှာ နေနေတာကိုး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အိုရန်ကျင်းက "ငါလည်း မသိဘူး။ အစ်ကို့မှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ပဲ သိထားတာ။ အဲဒါ ဝမ်ရွှယ်နင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက ပြုံးကာ "အစ်ကိုယဲ့လို လူမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဝမ်သခင်မလေးလို လူမျိုးမှ တန်တာပေါ့" ဟု မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူတို့ လေးဦးအတူ နံနက်စာ စားကြပြီးနောက် အိုရန်ကျင်းနှင့် ကျူးကျားယီတို့ ကျောင်းသွားကြသည်။ ယဲ့ပုဖန်နှင့် ဝမ်ရွှယ်နင်တို့လည်း ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး ရုံးခန်းထဲတွင် အခြေမကျသေးမီမှာပင် ယဲ့ပုဖန်၏ ဖုန်း မြည်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘယ်သူ ဆက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝမ်ကျီယန်းပါ..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ပတ်သက်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်သည်။ သို့သော် ဖုန်းမှာ မရပ်မနား ထပ်မံ မြည်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ကိုင်လိုက်ပါ... တစ်ခုခု အရေးကြီးလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု တိုက်တွန်းသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်သည် စိတ်မပါသော်လည်း ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းဆက်ဆက်ချင်းပင် ဝမ်ကျီယန်း၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်မအဖေ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားရလို့။ ရှင် လာကြည့်ပေးလို့ ရမလား"</p> <p style="text-align:justify">ဦးလေးတာဖူ ဒဏ်ရာရထားသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပုဖန်သည် ချက်ချင်းပင် ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။ ဝမ်မိသားစုဝင်များထဲတွင် သူ အလေးထားရဆုံးသူမှာ ဦးလေးတာဖူပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်းက "အကြောင်းအရာက ရှုပ်ထွေးတယ်။ ဒီကို လာမှပဲ ပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်မအဖေ ဒဏ်ရာက တကယ် ပြင်းထန်တယ်" ဟု အော်ဟစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်။ မင်းတို့ ဘယ်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျန်းပေ့ ဗဟိုဆေးရုံမှာ..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီးနောက် ရုံးခန်းထဲမှ အလောတကြီးပင် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save