Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်း ထွက်သွားပြီးနောက် အန်းယီမော့က "ဒီလူတွေကတော့ တကယ့်ကို ဦးနှောက် ခြောက်အောင် ကြံစည်တတ်တာပဲ။ အဲဒီလူသေက တကယ့်ကို အစစ်အတိုင်းပဲနော်... ကျွန်မတောင် တကယ့်လူသေလို့ အထင်မှားသွားသေးတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မင်း အထင်မမှားပါဘူး... သူက တကယ့်လူသေပါပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... လူသေ ဟုတ်လား။ ကျွန်မကို နောက်နေတာလား" </p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ "စောစောက အဲဒီလူ ပြေးသွားတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်တာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် လူသေ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် သိုင်းလောက၏ အကြောင်းများကို နားမလည်သော သာမန်မိန်းကလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် အလောင်းရုပ်သေးဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိရှိခြင်းမှာ မဆန်းပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့သူတိုင်းက အသက်ရှင်နေတယ်လို့ မဆိုလိုသလို ငြိမ်နေတဲ့သူတိုင်းကလည်း သေနေတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က "ရှင်ပြောချင်တာက အဲဒီလူက ဖုတ်ကောင်လိုမျိုးလား။ ဒါပေမဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေက တောင့်တောင့်ကြီး မဟုတ်လား... အခုလူက လူကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲ လှုပ်ရှားနိုင်တာလေ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မင်း အလောင်းသန့်စင်ခြင်း အတတ် အကြောင်း ကြားဖူးလား။ အဲဒီအရာက အလောင်းသန့်စင်ခြင်း အတတ်နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ အလောင်းရုပ်သေး တစ်ခုပဲ။ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းခိုင်မာသလို သာမန်လူတွေထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်သေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အလောင်းရုပ်သေး ဟုတ်လား..." အန်းယီမော့အတွက် ဤအမည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီအရာတွေမှာ အလောင်းအဆိပ်တွေ ရှိတယ်။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် သတိထားဦး... မဟုတ်ရင် အဆိပ် ကူးစက်ခံရနိုင်တယ်" ဟု ယဲ့ပုဖန်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် "ဒါပေမဲ့ စောစောက သူ လှုပ်ရှားတာက အရမ်းသွက်ပြီး ပြင်းထန်တာပဲ။ သူက သိုင်းသမား တစ်ယောက်လိုပဲနော်..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အလောင်းသန့်စင်ခြင်း အတတ်က ရွှမ်မန် ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူ့မှာ ထူးခြားချက်တွေ ရှိတယ်။ အလောင်းရုပ်သေးတွေကို အဆင့် ၅ ဆင့် ခွဲထားတယ်" ဟု ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ကို သံအလောင်း ခေါ်ပြီး အဲဒီနောက်မှာ ကြေးအလောင်း ၊ ငွေအလောင်း ၊ ရွှေအလောင်းနဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံးကတော့ ကောင်းကင်အလောင်းတို့ ရှိတယ်။ စောစောကဟာက သံအလောင်းပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မြေအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ အစွမ်းချင်း တူတယ်"</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား..."</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်။ အလောင်းသန့်စင်တဲ့ အတတ်က အရမ်း ခက်ခဲပေမဲ့ အောင်မြင်သွားရင်တော့ အစွမ်းက အံ့မခန်းပဲ။ သံအလောင်းက မြေအဆင့်နဲ့ တူတယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ့် တိုက်ပွဲမှာဆိုရင် မြေအဆင့် သိုင်းသမားတွေတောင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တာ များတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအား မရှိတဲ့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အရမ်း မာကျောပြီး ဒဏ်ရာရတာကိုလည်း မကြောက်လို့ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က "ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က မြေအဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာဆိုရင် ရှင့်ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ စောစောက သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြုံးလိုက်ရင်း "အဲဒါက လွှတ်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး... သဲလွန်စ ချန်ထားခဲ့တာ။ ဒီနေ့ ဖြစ်သွားတာတွေကို ကြည့်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို တမင် ပစ်မှတ်ထားနေတာ သိသာတယ်။ ဒါကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်လာမလဲ မသိနိုင်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အဲဒီ သံအလောင်းပေါ်မှာ အမှတ်အသား တစ်ခု လုပ်ထားခဲ့တယ်။ ညမှောင်လာရင် အဲဒီအမှတ်အသားနောက်ကို လိုက်ပြီး နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ရှာပြီး အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က "ဒါဆို ကျွန်မလည်း ရှင့်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ရင်း "မင်းက အဲဒီအရာတွေကို မကြောက်တော့ဘူးလား။ သူတို့ရဲ့ အသိုက်ကို ရောက်သွားရင် အဲဒီလိုမျိုးတွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်တာနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း "ကြောက်တော့ ကြောက်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ရှင့်တစ်ယောက်တည်းကိုတော့ အန္တရာယ်ထဲ မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ရှင့်ဘေးမှာပဲ ရှိနေချင်တယ်" ဟု ဇွတ်ပြောတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမ၏ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ကာ "မလိုပါဘူး... ငါ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ဆိုသော်လည်း အန်းယီမော့ကမူ "မရဘူး... ကျွန်မ လိုက်မှာပဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ကူညီနိုင်မှာပါ" ဟု ဇွတ်တိုးနေလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့သွားလို့။ ငါက အခု မြေကမ္ဘာအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ငါ မနိုင်ရင်တောင် လွတ်အောင်တော့ ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မြေကမ္ဘာအဆင့် ဟုတ်လား... ဘယ်တုန်းက တက်သွားတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ယွီချွမ်တောင်မှာတုန်းက ဝိညာဉ်စမ်းရေကို စုပ်ယူပြီး အဆင့်တက်သွားတာလေ။ ကဲ... သွားကြစို့" ဟု ဆိုကာ အန်းယီမော့ကို ခေါ်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်ကို သွားမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က "ကျင့်စဉ်ကျင့်ဖို့ပေါ့" ဟု မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြကာ ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဘေးနားရှိ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ဟိုတယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြချေပြီ။ အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အန်းယီမော့က "မြန်မြန်လုပ်... မိုးမချုပ်ခင် ကျွန်မကို မြေကမ္ဘာအဆင့် ရောက်အောင် ကူညီပေးဦး" ဟု ဆိုကာ ယဲ့ပုဖန်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">---</p> <p style="text-align:justify">အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တိမ်များရပ်ကာ မိုးများတိတ်သွားချိန်တွင် အန်းယီမော့မှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် အမောတကော လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေပေါ်တွင် ချွေးစက်လေးများ စိုရွှဲနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘာလို့ အဆင့် မတက်တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း "မြေကမ္ဘာအဆင့်ဆိုတာက ဒီလောက် အလွယ်တကူ တက်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့က စိတ်ကောက်ဟန်ဖြင့် "ဒါက တူနှစ်ကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်း မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင့်ကြောင့် အဆင့်တက်နိုင်ရမှာလေ။ ရှင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကျွန်မကို အဆင့်မတက်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တူနှစ်ကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်းက ကျင့်ကြံမှုကို မြန်မြန်တက်စေတာ မှန်ပေမဲ့ အရာအားလုံးကိုတော့ ဖြေရှင်းမပေးနိုင်ဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်ပြောသည်။ "အရင်တစ်ခါ မင်းကို သာမန်လူကနေ ကောင်းကင်အဆင့် ရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာက ငါ မျက်လုံးသုံးလုံး မိုးကြိုးမြွေရဲ့ အတွင်းအမြုတေကို မှားယွင်း စုပ်ယူမိခဲ့လို့လေ။ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာပေမဲ့ အဆင့်တက်ဖို့ကတော့ လိုသေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့သည် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တိုးတက်လာပြီး ကောင်းကင်အဆင့်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ဆံခြည်တစ်မျှင်သာ လိုတော့သော်လည်း ထိုအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အားပေးလိုက်သည်။ "ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ တကယ်တော့ ခက်ခဲပါတယ်။ မင်းက အရင်က အဆင့်တွေ အမြန်တက်ခဲ့လို့ အခြေခံက မခိုင်မာသေးဘူး။ အခုလို အခြေခံကို ပြန်ညှိယူတာက မင်းအတွက် ပိုကောင်းပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ညမှောင်လာသောအခါ ယဲ့ပုဖန်သည် အန်းယီမော့ကို ဟိုတယ်တွင်သာ အနားယူခိုင်းခဲ့ပြီးနောက် တစ်ဦးတည်း ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းပေ့မြို့၏ မြောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးအရပ်တွင် ရှေးဟောင်းဟန်နှင့် ခေတ်မီ ဇိမ်ခံဟန်တို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုစံအိမ်ကြီး၏ မြက်ခင်းပြင် အလယ်တွင် စားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေလေသည်။ သူမမှာ ပင့်ကူနက်မပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">"စီအီးအိုလင်းကတော့ တကယ့်ကို စိတ်အေးလက်အေး ရှိလှချည်လား"</p> <p style="text-align:justify">အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ယဲ့ပုဖန်၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပင့်ကူနက်မက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း "မင်း ရောက်လာပြီပဲ... ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save