Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂွမ်မင်းတောင်ထိပ်ရှိ မိစ္ဆာဝိုင်းရံမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​အစည်းအဝေးစားပွဲ၌ လေထုမှာ ဖိနှိပ်လေးလံနေသည်။</p> <p>စိန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအားလုံး အသက်ရှူရသည်မှာ အနည်းငယ် မွန်းကျပ်နေသလို ခံစားနေရ၏။</p> <p>၎င်းမှာ ဖိနှိပ်ထားသော စွမ်းအားသက်ရောက်မှုကြောင့်သာမက မိစ္ဆာများ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားများကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“သူတို့ တိုက်ခိုက်မလာတာ ကံကောင်းတာပဲ။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ထပ်ဆိုင်းထားနိုင်ရင် စစ်ကူတွေ ရောက်လာနိုင်တယ်”</p> <p>အချို့လူများက အကောင်းမြင်နေကြသော်လည်း ထိုနေရာရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စိတ်မအေးနိုင်ကြပေ။</p> <p>မိစ္ဆာများ၏ အင်အားမှာ ကြယ်တာရာမြို့တော်ကို ချေမှုန်းရန် လုံလောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိလျှင် တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်သာ ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p>စားပွဲထိပ်တွင် ထိုင်နေသော လင်းချီယဲ့သည် စိန်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများ ထိတ်လန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေ ဘာလုပ်ချင်နေပါစေ ငါတို့ဘက်က အရင်ခြေပျက်လို့မဖြစ်ဘူး။</p> <p>ငါသွားပြီး စုံစမ်းကြည့်မယ်။ မင်းတို့တွေ စိတ်မလောကြနဲ့ဦး”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ထိုင်ပြီး အသေခံမည့် အမျိုးအစားမဟုတ်ပေ။ သူသည် အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်းတွင် အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ သင့်တော်သော အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားနေကြစဉ်မှာပင် အစည်းအဝေးခန်းရှိ မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်တွင် အရေးကြီးသတင်းစကားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အရှေ့ဘက်ဂိတ် တိုက်ခိုက်ခံနေရပြီ။ စစ်ကူ အရေးပေါ်လိုအပ်နေပါတယ်”</p> <p>“အနောက်ဘက်ဂိတ်မှာ မိစ္ဆာတွေ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေပြီ။ စစ်ကူ အရေးပေါ်လိုအပ်နေပါတယ်”</p> <p>...</p> <p>သတင်းဆိုးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ခုခံရေးစည်းအချို့မှာ ကြိုတင်သတိပေးချက်မရှိဘဲ မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သူတို့ နောက်ဆုံးတိုက်စစ်ကို စတင်တော့မှာလား”</p> <p>စိန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အုပ်စုမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ယခင်တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် မတူညီပေ။</p> <p>ဦးဆောင်လာသူများမှာ မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာအုပ်စု ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမဆို လင်းချီယဲ့မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးကို ချေမှုန်းရန် လုံလောက်သည်။</p> <p>“ဟမ်း...”</p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါဝင်သော ငြိမ်သက်စေသည့် အသံဖြစ်သည်။ လင်းချီယဲ့သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသူအားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့အားလုံး ခုခံရေးနယ်မြေ အသီးသီးကို ချက်ချင်းသွားပြီး ကူညီပေးကြပါ။ ဟိုမသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာအုပ်စုရဲ့ ပစ်မှတ်က ငါပဲ။ ငါဒီမှာရှိနေသရွေ့ သူတို့ တခြားဘယ်နေရာကိုမှ သွားမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>လူတိုင်း စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း လင်းချီယဲ့၏ စကားကိုမူ နားမလည်နိုင်သော ယုံကြည်မှုမျိုး ရှိနေကြသည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ ကိုယ့်ခုခံရေးနယ်မြေကို ပြန်ကြ။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်မှ မြို့ထဲကို ပေးမဝင်စေနဲ့”</p> <p>အကြီးအကဲ ကျန်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် စိန်အဆင့် လျှောက်လှမ်းသူများအုပ်စုမှာ မိမိတို့နေရာများသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ကမူ တောင်ဘက်ဂိတ်ကို တစ်ဦးတည်း စောင့်ကြပ်ရင်း အဝေးမှ မိစ္ဆာများကို လှမ်းကြည့်နေသည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်က အခြားခုခံရေးစည်းများကို တိုက်ခိုက်မည်ကို သူ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာများသည် သူ၏အပေါ်၌သာ အာရုံအားလုံးကို ထားရှိထားကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာလေးဆယ့်ကိုးကောင် ရောက်လာသည့်တိုင်အောင် ၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုအစား ၎င်းတို့သည် စုရုံးကာ တစ်နေကုန် သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“သူတို့ ငါ့ကို ကြောက်နေကြတာလား”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် တိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းနေသည်။</p> <p>ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် သူ၏ခေါင်းကို မခါယမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူ၏အင်အားမှာ သာမာန်မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူထက် ပိုမိုအားကောင်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာအများအပြား သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေရန်မူ မလုံလောက်သေးပေ။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝိုင်းရံထားပြီး မတိုက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့စစ်ကူတွေက အနှေးနဲ့အမြန် ရောက်လာမှာပဲ။ သူတို့ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ၎င်းတို့ ဘာကြံစည်နေသည်ကို အတည်ပြုရန် မိစ္ဆာများကို စမ်းသပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>“ဟိုကလေးက တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို စတင်တိုက်ခိုက်နေပြီ”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ကြယ်တာရာမြို့တော်မှ ပြေးထွက်ကာ မြို့ကို လွှမ်းခြုံထားသော တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို တိုက်ခိုက်လိုက်ချိန်တွင် တိမ်တိုက်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာများက သူ၏လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။</p> <p>“ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”</p> <p>“သူ့ကို တားကြ။ လွတ်သွားအောင် မလုပ်စေနဲ့”</p> <p>မိစ္ဆာများထဲမှ မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ဆယ်ကျော်မှာ အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်ချိန်တွင် တိမ်တိုက်များမှာ ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားသည်။</p> <p>မိစ္ဆာအချို့က ၎င်းတို့၏ အမြီးရှည်များကို လွှဲယမ်းကာ လင်းချီယဲ့ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>အခြားမိစ္ဆာအချို့က ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ အောက်သို့ဆင်းလာပြီး ကြယ်တာရာမြို့တော်၏ တောင်ဘက်ဂိတ်တွင် လင်းချီယဲ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။</p> <p>မိစ္ဆာများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပြီး လင်းချီယဲ့၏ ထွက်ပြေးနိုင်သော လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့ ထွက်လာရဲကြပြီပေါ့”</p> <p>မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လင်းချီယဲ့မှာ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p>သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ မိုးကြိုးနတ်ဘုရားပုံရိပ်သည် တိမ်မည်းများကို ဖောက်ထွက်ကာ ဆင်းသက်လာပြီး မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...</p> <p>မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ရုပ်ထုပေါ်သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း စွမ်းအင်မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရုံမှလွဲ၍ ၎င်းတို့သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုပင် မဖောက်နိုင်ကြပေ။</p> <p>“တကယ့်ကို အားကောင်းတဲ့ ခုခံရေးပညာပဲ”</p> <p>မိစ္ဆာများ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>၎င်းတို့ အသုံးပြုလိုက်သော တိုက်ကွက်မှာ အားအကောင်းဆုံး မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ပူးပေါင်းအင်အားအောက်တွင် မသေမျိုးအဆင့် တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ရုပ်ထုအတွင်းရှိ လင်းချီယဲ့မှာမူ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို တုန်လှုပ်မှုမရှိဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် မိစ္ဆာများကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့မှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတာဆိုရင် ငါသွားတော့မယ်”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ပိတ်ဆို့မှုမှ ဖောက်ထွက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် ကြယ်တာရာမြို့တော်မှ တစ်ဦးတည်း ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား ဤအခွင့်အရေးကို သုံးကာ မိစ္ဆာများ ဘာကြံစည်နေသည်ကို စမ်းသပ်လိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများ၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ လင်းချီယဲ့ တကယ်ထွက်ပြေးလိုသည် ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ ၎င်းတို့သည် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆရန် မဝံ့ရဲကြပေ။</p> <p>“မြန်မြန်လာပြီး ကူကြဦး။ ဒီကောင့်ကို လွတ်ပေးလိုက်ရင် ငါတို့လုပ်သမျှ အလကား ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်” ဟု မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ကောင်းကင်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တိမ်တိုက်များအတွင်းမှ မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>မီတာထောင်ချီ ရှည်လျားသော ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။</p> <p>တောင်ဘက်ဂိတ်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ကြယ်တာရာမြို့တော်သားများသည် တောင်ဘက်ဂိတ် ခုခံရေးစည်းရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် မီတာသောင်းချီ အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကြောင့် မျက်လုံးကို မြှင့်ကာ မိစ္ဆာများကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန် ခက်ခဲနေသည်။</p> <p>“သူတို့အားလုံးက မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာတွေလား”</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ရှိ မိစ္ဆာများကို ကြည့်ကာ မိန်းမောစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဟာ အဆုံးသတ်ပဲ။ ပြီးသွားပြီ... အားလုံး ပြီးသွားပြီ...”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save