Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း (၃၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ဦးတည်း တိုက်ခိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>​အလွန်ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်တစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>မိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ အတွင်းရှိ ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအင်များနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>“နေလုံးလေး” ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထိုမိစ္ဆာကို ဗဟိုပြုကာ မီတာတစ်သောင်း ပတ်လည် ဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ တောက်ပသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော ကြယ်တာရာမြို့တော်မှာ ယခုအခါ ထိုအလင်းလုံးကြီးကြောင့် လင်းထိန်သွားတော့သည်။</p> <p>ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ မြို့တစ်ပြင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လျှပ်စီးစွမ်းအား အစအနများသည် ကြယ်တာရာမြို့တော်၏ အခြားခုခံရေးစည်းများဆီသို့ ခွဲထွက်သွားသည်။</p> <p>လျှပ်စီးစွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့မိသော မိစ္ဆာအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p>ပေါက်ကွဲမှု၏ ဗဟိုချက်ကို ပြန်ကြည့်လျှင် လင်းချီယဲ့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခဲ့သော မိစ္ဆာသာမက အနီးနားရှိ မိစ္ဆာများပါ ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ဗဟိုရှိ မိစ္ဆာမှာမူ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်သည်။ ထိခိုက်မှုမှာ စွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုသက်သက် မဟုတ်ပေ။</p> <p>၎င်းတွင် စိတ်စွမ်းအား ဖျက်ဆီးမှုလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုမိစ္ဆာသည် နေရာတင်ပင် စိတ်အာရုံချောက်ချားမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးများက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်ကြိုက် ဖျက်ဆီးခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>အဖြူရောင်အလင်းများ ပြန်ဆုတ်သွားချိန်တွင် ပေါက်ကွဲသည့်နေရာ၌ ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>စောစောက အော်ဟစ်နေသော မိစ္ဆာမှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ ဒဏ်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်ပင် မကျန်ခဲ့ပေ။</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် လင်းချီယဲ့၏ အနီးနား ဧရိယာတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>မိစ္ဆာအားလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ပေါက်ကွဲရာအရပ်သို့ ငေးကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရတာလား။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရတာလား။</p> <p>ဒါ ဘယ်လိုမျိုး ဘီလူးသတ္တဝါလဲ။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် လူတစ်ယောက်၏ ဇီဝအင်အားမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လျှင်ပင် အသက်ဆက်နိုင်ရန် ပြန်လည် ဆက်စပ်နိုင်သည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့်များအကြား တိုက်ပွဲမှာ များသောအားဖြင့် ကြာရှည်တတ်သည်။ လုံးဝ အပြတ်အသတ် အနိုင်ရသော အခြေအနေမျိုးမှာ ရှားပါးလှသည်။</p> <p>အဆင့်တူချင်း တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်သော အခြေအနေမျိုးကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p>မိစ္ဆာများသာ တုန်လှုပ်သွားကြသည် မဟုတ်ပေ။ ကြယ်တာရာမြို့တော်၏ နေထိုင်သူများနှင့် စစ်သည်များလည်း ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းမှာ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးကို ကန်းလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြပေ။ လူများသည် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကျူးကျော်၍မရသော ထိုရုပ်ထုကြီးကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက တကယ်ပဲ လူသားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့အရာလား”</p> <p>“သူက လူသားမဟုတ်ဘူး။ သူက နတ်ဘုရားပဲ”</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော မြို့သူမြို့သားများ၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူ၏ အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“လင်းချီယဲ့။ လင်းချီယဲ့။ လင်းချီယဲ့”</p> <p>ပိုမိုများပြားသော လူများက ထိုအော်ဟစ်သံများထဲသို့ ပူးပေါင်းလာကြသည်။</p> <p>အော်ဟစ်သံများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာများ၏ ဖိနှိပ်မှုမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အားနည်းသွားတော့သည်။</p> <p>စစ်မြေပြင်၏ ဗဟိုတွင်မူ လင်းချီယဲ့သည် အခြားသူများကဲ့သို့ မပျော်ရွှင်နိုင်ပေ။ ထိုအစား သူသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး ပေါက်ကွဲသည့်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် သာမာန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမှုန်လေးတစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကားလာနေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ထိုအမှုန်လေးသည် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်အထိ ကြီးထွားလာသည်ကို လင်းချီယဲ့ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သူ ခုနက တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မိစ္ဆာ၏ ပုံစံတူ အသေးစားလေး ဖြစ်သည်။</p> <p>“မသေဘူးလား”</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ခုနက တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ၏ အမြင့်ဆုံး တိုက်စစ်စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းသည် ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ စွမ်းအင် ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ထိုမိစ္ဆာကို သတ်ရန် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် အုပ်စုနောက်ကွယ်မှ ကုသပေးနိုင်သော မိစ္ဆာအချို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းနေပြီး သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာများကလည်း ပစ်မှတ်ထားခံရသော မိစ္ဆာ မသေဆုံးသွားသည်ကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝမ်းသာမှု အစအနများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြပေ။</p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာအုပ်စု ကြာရှည် မပျော်နိုင်ခင်မှာပင် သတင်းစကားတစ်ခုက ၎င်းတို့၏ မျက်နှာကို ပျက်သွားစေသည်။</p> <p>“ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုက အရမ်းများနေပြီ။ ငါတို့က သူ့ရဲ့ အသက်ကိုပဲ အရင်ဆုံး ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်။ သူ ပြန်ကောင်းလာဖို့ စွမ်းအင်တွေကို အပို မဖြုန်းတီးနိုင်ဘူး။ ဒီလူရဲ့ အင်အားက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ တောင့်ခံထားကြ။ တောင့်ခံထားကြစမ်း”</p> <p>ကုသပေးနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသည့် မိစ္ဆာအနည်းငယ်မှာ အပြင်းအထန် အသက်ရှူနေကြရသည်။</p> <p>ခုနက လင်းချီယဲ့က တိုက်ခိုက်လိုက်ချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် တိုက်ခိုက်ခံရသော မိစ္ဆာကို ကုသရန် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။</p> <p>သို့သော် လျှပ်စီး၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ၎င်းတို့က ဆက်လက် ကုသပေးနေသော်လည်း မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဖျက်ဆီးခံနေရသည်။</p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ စွမ်းအင်ကို အပြန်အလှန် ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ၎င်းတို့ စွမ်းအင်၏ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍ လင်းချီယဲ့သာ နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်လောက် ထပ်တိုက်ခိုက်လျှင် မိစ္ဆာအုပ်စုကို ကာကွယ်ဖို့ မပြောနှင့်၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင် စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းကာ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။</p> <p>၎င်းတို့ လင်းချီယဲ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မိစ္ဆာအုပ်စုမှာ အလွန်ပင် သတိကြီးစွာ ထားနေကြတော့သည်။</p> <p>​လင်းချီယဲ့သည် ရပ်နေသည့်နေရာမှာပင် ရှိနေပြီး မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားလိုပေ။</p> <p>အုပ်စုနောက်ကွယ်မှ ကုသပေးနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသည့် မိစ္ဆာအချို့ကလည်း သူ့ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားစေသည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာများကို မကိုင်တွယ်နိုင်ခင်တွင် သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအင်ကို မဆင်မခြင် မသုံးစွဲရဲပေ။</p> <p>မဟုတ်ပါက သူ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားသည်နှင့် သူ၏ အဆုံးစီရင်ရာနေ့ ရောက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ခဏအတွင်း နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စတင် မလှုပ်ရှားကြပေ။</p> <p>ဤအချိန်တွင် စိန်အဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်မှာ အုပ်စုနောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာမှာ ပထမတွင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသော်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပုံရသည်။</p> <p>“နောက်တန်းမှာ အပြောင်းအလဲ ရှိနေတယ်။ ဆုတ်ခွာမယ်”</p> <p>မိစ္ဆာအုပ်စု၏ နောက်တန်းတွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့တွင် ဤအခွင့်အရေးကို သုံးကာ ဆုတ်ခွာရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လင်းချီယဲ့က ၎င်းတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို သိမြင်သွားသည်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် လောလောဆယ်တွင် မိစ္ဆာအုပ်စုနှင့် ဆက်လက်ပြီး အခြေအနေတင်းမာနေမှုကို မလိုလားပေ။ သူသည် အခြေအနေကို ဖြိုခွဲပြီး ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save