Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၃၇၆ - ဖျက်ဆီးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​“မင်း အထင်မမှားပါဘူး။”</p> <p>လိန်မွန်း၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွား၏။ သူမသည် လင်းချီယဲ့ကို စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အခုရော အဆင်ပြေရဲ့လား။” သူမ၏ စကားများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ တစ်ယောက် ထိုမိစ္ဆာကြီးအဖြစ် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>သို့သော် လင်းချီယဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့နေရမည်ကို သူမ ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီကိစ္စက နည်းနည်းတော့ ရှုပ်ထွေးတယ်။ စကားလုံး အနည်းငယ်နဲ့ ရှင်းပြဖို့ မလွယ်ပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ကြောင့် လိန်မွန်းကို စိတ်မပူစေလိုတော့ပေ။ ထို့အပြင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အမှန်တရားကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သေသေချာချာ မသိသေးရာ မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။” လိန်မွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ပေ။</p> <p>လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေမှုများကို ကြည့်ကာ သူမ မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် မတ်တပ်မရပ်နိုင်မီမှာပင် နောက်သို့ အနည်းငယ် ယိုင်သွားကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။</p> <p>လင်းချီယဲ့က အမြန်ရှေ့တိုးကာ သူမကို တွဲကူလိုက်ပြီး “ဒဏ်ရာတွေက တော်တော်ဆိုးနေပုံပဲ။ အရင်ဆုံး ရွာထဲကို သွားကြရအောင်။ မင်းကို ကုသပေးဖို့ ငါ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်။” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>“အင်း။” လိန်မွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရွာထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် မိစ္ဆာအလောင်းပုံများကြားရှိ သွေးစွန်းနေသော ရွှံ့နွံထဲမှ ပိန်လှီပြီး ကုန်းကုန်းကုန်းကုန်း ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် တွားသွားကာ ထွက်လာသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လင်းချီယဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကွာကျသွားသော မိစ္ဆာအဖတ်များ ကပ်ပါနေလေသည်။</p> <p>......</p> <p>သန့်စင်သောကလေးငယ် ဘုရားကျောင်းအတွင်းတွင် ရွာသားများသည် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲ၌ စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြ၏။</p> <p>အချို့မှာ ထိတ်လန့်နေကြပြီး အချို့မှာမူ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းပင် မသိကြပေ။</p> <p>“ဘုရားသခင် မစပါစေနဲ့။ သန့်စင်သောကလေးငယ် အရှင်သခင်က အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေကို မောင်းထုတ်ပေးမှာပါ။”</p> <p>“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ဘာမှမမြင်လိုက်ရဘဲ ဒီကို ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရတာ။”</p> <p>“မိစ္ဆာတွေ။ မိစ္ဆာတွေ။ မိစ္ဆာတွေ အများကြီးပဲ။”</p> <p>“ငါ မသေချင်သေးဘူး။ အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေကို အထဲ ပေးမဝင်ပါနဲ့။”</p> <p>ဆုတောင်းသံများ၊ ဆွေးနွေးသံများနှင့် ကလေးငိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် မူလက ကျယ်ဝန်းသော ဘုရားကျောင်းမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>ဆူညံသံများ စုပြုံနေမှုကြောင့် ဦးနှောက်ပင် ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေရ၏။</p> <p>“သန့်စင်သောကလေးငယ် အရှင်သခင် ပြန်လာပြီ။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်း တံခါးဝသို့ တိုးဝှေ့သွားကြ၏။</p> <p>“မြေခွေးမသေမျိုး အရှင်သခင်လည်း ပါလာတယ်။”</p> <p>လင်းချီယဲ့နှင့် လိန်မွန်းတို့ ဘုရားကျောင်းသို့ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p>သတ္တိရှိသူ အချို့မှာ ဘုရားကျောင်းအပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြိုဆိုကြ၏။</p> <p>ထို့နောက်တွင် လူများစွာ ထပ်မံ၍ ပြေးထွက်လာကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လိန်မွန်း၏ ပုခုံးကို တွဲကူထားသည်။ အရွယ်အစား ကွာခြားချက် ကြီးမားသော်လည်း သူသည် အားစိုက်ထုတ်ရန် မလိုသကဲ့သို့ ရှိ၏။</p> <p>ဘုရားကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အတွင်း၌ လူများစွာ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သဖြင့် သူက “အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ အားလုံး အပြင်ထွက်ခဲ့ကြပါ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ့အသံတွင် ငြင်းဆန်၍မရသော စိတ်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် လူတိုင်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရိုသေစွာ ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။</p> <p>လင်းချီယဲ့က လိန်မွန်းကို ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“အဲ့ဒါ သန့်စင်သောကလေးငယ် အရှင်သခင်နဲ့ မြေခွေးမသေမျိုး အရှင်သခင်လား။”</p> <p>ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို ရွာသားအချို့မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“မြေခွေးမသေမျိုး အရှင်သခင် ဒဏ်ရာရထားပုံပဲ။”</p> <p>“သူမက အပြင်မှာ မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။”</p> <p>“မိစ္ဆာတွေရော။ သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီလား။”</p> <p>ရွာသားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသလို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။</p> <p>မိစ္ဆာများ တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ရွာသားအချို့မှာ ရွာအဝင်ဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။</p> <p>“သန့်စင်သောကလေးငယ် အရှင်သခင်က အဆင်ပြေပြီလို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ သူ အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်။”</p> <p>အချို့ရွာသားများမှာ ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်ရင်း ထပ်တလဲလဲ ဦးညွှတ်နေကြ၏။ အချို့မှာမူ သတ္တိမွေးကာ ရွာအဝင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။</p> <p>ရွာအဝင်သို့ ရောက်သောအခါ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့ မှင်သက်သွားကြရ၏။</p> <p>ရွာအပြင်ဘက်မှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ အမြောက်အမြား ရှိနေ၏။</p> <p>ရံဖန်ရံခါတွင် ကျိုးပဲ့နေသော အကြေးခွံများနှင့် အမွှေးအတောင်များကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျူးကျော်လာသော မိစ္ဆာများထံမှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအရာများမှလွဲ၍ အခြား ဘာမှမရှိတော့ပေ။ မိစ္ဆာများ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ပေ။</p> <p>သတ်ဖြတ်မှုပြီးနောက် ပုံနေသော ခြေလက်များနှင့် အလောင်းများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“မရှိတော့ဘူးလား။ မိစ္ဆာတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီပဲ။”</p> <p>ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ကို ရွာသားများ မသိကြသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များနှင့် ပြန့်ကျဲနေသော အကြေးခွံများကို မြင်သောအခါ နားလည်သွားကြသည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာများမှာ ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံရပြီး ထွက်ပြေးသွားကြသည်မှာ သေချာလှ၏။</p> <p>“သူတို့ အကုန်လုံး ထွက်ပြေးသွားတာလား။”</p> <p>“သန့်စင်သောကလေးငယ် အရှင်သခင်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။”</p> <p>မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့သော ရွာသားအချို့မှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် အင်အားကြီးမားသော မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရ၏။ အနည်းဆုံး တစ်ထောင်ခန့် ရှိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုနေရာ၌ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ရပ်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ကျူးကျော်လာသော မိစ္ဆာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟာဟ။ အခု သန့်စင်သောကလေးငယ် အရှင်သခင်ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ရပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီအရာတွေကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။”</p> <p>ရွာသားများမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုဆိုးယုတ်သော အရာများ၏ အစွမ်းကို သူတို့ မြင်ဖူးခဲ့ကြပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မိစ္ဆာတစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ရွာကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ရာ ထောင်ပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာခြင်းကို တွေးကြည့်ရုံပင်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သူတို့ကို စောင့်ရှောက်နေသော သန့်စင်သောကလေးငယ် အရှင်သခင်က မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေတစ်ထောင်ကျော်ကို သက်သောင့်သက်သာပင် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့ မည်သို့ ဝမ်းသာအားရ မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>မိစ္ဆာများကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည့် ဝမ်းမြောက်မှုမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ရွာသားတစ်စုမှာ သွေးစွန်းပြီး ရှုပ်ပွနေသော နေရာကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့ ကြောက်ရွံ့ပုံ မရပေ။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် စုစည်းကာ ပျက်စီးနေသော မြေပြင်ကို စတင်ရှင်းလင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် လိန်မွန်းကို ဘုရားကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော လင်းချီယဲ့က သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို စတင်ကုသပေးနေ၏။</p> <p>“ကံကောင်းတာက ငါ့ရဲ့ မွေးရာပါ စွမ်းအင် အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ဝိညာဉ်မှာ တွဲကပ်ထားနိုင်လို့ပဲ။ ဒါက ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် မွေးရာပါ စွမ်းအင်ကို အသုံးချလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဤကာလအတွင်း မသေမျိုး အသိစိတ် ဝိညာဉ်ကို အဓိက လေ့ကျင့်နေသော်လည်း ‘တာအိုသိုလှောင်ခြင်း အတတ်ပညာ’  မှာမူ သူ့ဘာသာ လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် မွေးရာပါ စွမ်းအင်ကို တိုးမြှင့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လေ့ကျင့်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ ကံမကောင်းသည်မှာ ထိုစွမ်းအင်ကို သိုလှောင်ရန် ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသဖြင့် ဝိညာဉ်တွင် သိုလှောင်နိုင်သော မွေးရာပါ စွမ်းအင်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။</p> <p>ကုသရန်အတွက် အသုံးပြုလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း တိုက်ပွဲတွင် လိုအပ်သော အလွန်အမင်း စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုကိုမူ ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လင်းချီယဲ့သည် လိန်မွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ မွေးရာပါ စွမ်းအင်ကို လွှဲပြောင်းပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>မွေးရာပါ စွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားရ၏။</p> <p>“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။” လိန်မွန်းက သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုကို သတိပြုမိသွားကာ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save