Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၃၈၂ - အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဇီးကွက်သည် တစ်မီတာကျော် ရှည်လျားပြီး ဂူအတွင်း ဆင်းသက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဇီးကွက်ခေါင်းနှင့် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ဟောက်တုနှင့် ချန်းရှီတို့က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားကြသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုနေလဲ ဇီးကွက်။ တာတာရွာရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းလို့ ရခဲ့လား။”</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့။ အရင် ထိုင်ဦး။ ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြမယ်။”</p> <p>ဇီးကွက်မှာ ဂွီညန် အမည်ရှိသော ညဉ့်ဇီးကွက် ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း လိန်မွန်း၏ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဟောက်တုနှင့် ချန်းရှီတို့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p>ဂွီညန်က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီး မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ တာတာရွာနဲ့ ဆယ်မိုင်အကွာက နေရာတစ်ခုကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ လိန်မွန်း ပြောသလိုပဲ အဲ့ဒီမှာ အမွှေးတိုင်တွေ ထွန်းညှိနေတာ အမှန်ပဲ။ အဲ့ဒီ ကျားမိစ္ဆာရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဘေးကင်းနေတယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီ ကိုးကွယ်ခံထားရတဲ့သူက တကယ့် အရည်အချင်း ရှိပုံရတယ်။”</p> <p>“အို။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ နယ်မြေက တစ်ခါ ပြောင်းလဲတော့မှာပေါ့။”</p> <p>မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ တောင်များကို နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဤကာလအတွင်း တောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအများအပြားမှာ ကျူးကျော်သူများ၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။</p> <p>သူတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ အတူတကွ ပူးပေါင်းထားကြပြီး အခြေအနေကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားကာ အားကောင်းသူများနှင့် မိတ်ဖွဲ့တတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ မိတ်မဖွဲ့လိုသူနှင့် တွေ့လျှင်ပင် အတတ်နိုင်ဆုံး သည်းခံပြီး ပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားကြသည်။</p> <p>သန့်စင်သောအရှင် တစ်ပါးသည် တာတာရွာသို့ ကြွရောက်လာပြီး စိန့်ကင်းတောင်  ကို သိမ်းပိုက်ထားသော ကျားမိစ္ဆာကို သတ်ပစ်လိုက်သည်ဟု ကြားသောအခါ သုံးကောင်လုံးက သဘာဝအတိုင်းပင် သူ့ကို မိတ်ဖွဲ့ချင်ကြသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ဇီးကွက်သည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော လက်ဆောင်ကို ယူဆောင်သွားသင့်မသင့် မဆုံးဖြတ်မီ ထိုသန့်စင်သောအရှင်၏ အင်အားကို အတည်ပြုရန် လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရတနာများ လဲလှယ်ခြင်းကိုမူ သူတို့၏ အမြင်အရ ဖြတ်လမ်းမှ ရနိုင်မည့် အရာတစ်ခုဟုသာ သတ်မှတ်ထားကြသည်။</p> <p>“အခြေအနေကို အတည်ပြုပြီးပြီဆိုတော့ လက်ဆောင်တွေ မြန်မြန်ပြင်ပြီး ထွက်ကြရအောင်။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။” ဇီးကွက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် လက်ဆောင်များကို ပြင်ဆင်ပြီး တာတာရွာသို့ အတူတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဘုရားကျောင်းအနီးသို့ ရောက်သောအခါ မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် လူစည်ကားလိုက်သလဲ။”</p> <p>“ဒီရွာထဲက လူစီးဆင်းမှုက စိန့်ကင်းမြို့တော် နီးပါးလောက် များနေတာပဲ။”</p> <p>​ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တချို့လူများသည် လူ့အသွင်ဖြင့် ရှိနေသော မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့လည်း သန့်စင်သောကလေးငယ်ကို လာပြီး ကန်တော့ကြတာ မဟုတ်လား။”</p> <p>မိစ္ဆာသုံးကောင် မှင်သက်သွားပြီး တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ထိုလူကို ကြည့်ကာ “ဟုတ်ပါတယ်၊ တာတာရွာမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ သန့်စင်သောအရှင် တစ်ပါး ရှိတယ်လို့ ကြားလို့ လာကြည့်တာပါ။” ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုသူက ပြုံးပြီး “ကျွန်တော်တို့ တာတာရွာက အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ်က အစွမ်းထက်ရုံတင် မဟုတ်ဘူးဗျ။ ဟိုဘက်က ဆေးဘက်ဝင် အပင်ခင်းကို မြင်လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ်က မြေခွေးမသေမျိုးအရှင်ကို ခေါ်ပြီး မိစ္ဆာ ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ။”</p> <p>ထိုလူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် တာတာရွာကို မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို မနားတမ်း ပြောနေတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာသုံးကောင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>အဲ့ဒီ သန့်စင်သောအရှင်က တကယ်ပဲ မိစ္ဆာ ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ခဲ့တာလား။</p> <p>သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေသော်လည်း ရွာသားများ၏ စကားမှာ လိန်မွန်း ပြောခဲ့သည်နှင့် များစွာ မထူးခြားပေ။</p> <p>ထို့အပြင် မြင်ကွင်းတွင် မြင်တွေ့ရသော ဆေးပင်ခင်းမှ အလွန်ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>​ဆေးပင်ခင်းရှိ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာ ကြွယ်ဝသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ဆေးနံ့များက ပို၍ လွှမ်းမိုးထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူတို့ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>“အဲ့ဒါတွေက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေလား။”</p> <p>“အားလုံးက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေချည်းပဲလား။”</p> <p>မိစ္ဆာသုံးကောင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>ဆေးပင်ခင်းမှာ စတုရန်းမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဆေးပင်ခင်းမှာ အပင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အပင်ငယ်လေးများသာ ရှိသေးသော်လည်း ဆေးနံ့ကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပေ။</p> <p>မီတာ တစ်ထောင်အကွာကပင် သူတို့ ထိုရနံ့ကို ရနေကြသည်။</p> <p>ဆေးရနံ့မှာ ပေါ့ပါးပြီး အသက်ရှူရ ကြပ်မနေပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူကို စိတ်လက်ပေါ့ပါးပြီး ပျော်ရွှင်စေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမာန်ပစ္စည်း မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။</p> <p>“ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ မြေကွက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ဒီလောက်အများကြီး ဒီအတိုင်း စိုက်ထားတာလား။”</p> <p>ဟောက်တုသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သန်းများ ရှိနေသကဲ့သို့ နားရွက်နှင့် ပါးများကို ကုတ်ခြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“အို ဘုရားရေ။ ဒီလောက်များတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကိုသာ ကိုယ်ပွားအဆင့်  ကျင့်ကြံသူတွေ သိသွားရင် သူတို့တွေ အကုန် လုဖို့ လာကြလိမ့်မယ်။”</p> <p>ချန်းရှီသည်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဂွီညန်မှာမူ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူတို့နှင့် စကားပြောနေသော ရွာသားက သူတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ သန့်စင်သောကလေးငယ်၏ အင်အားကြောင့် အံ့သြသွားသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ်က ကျွန်တော်တို့ကို မကြာခဏ ကောင်းချီးပေးပါတယ်။ သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်မှာ သွားရောက် ကိုးကွယ်သရွေ့ ကျွန်တော်တို့ ဆေးကြောသန့်စင်မှုကို ခံယူနိုင်ပါတယ်။ လူအများအပြားရဲ့ ရောဂါတွေဟာ အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ်ရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုအောက်မှာ ပျောက်ကင်းသွားကြတာ။ ခင်ဗျားတို့သာ တကယ် စိတ်ရင်းမှန်မယ်ဆိုရင် သန့်စင်သောကလေးငယ်က ခင်ဗျားတို့ကိုလည်း ကောင်းချီးပေးပါလိမ့်မယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ဆေးပင်ခင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် ဤတာတာရွာရှိ သန့်စင်သောအရှင်မှာ ထူးကဲသော အင်အားရှိကြောင်း ယုံကြည်သွားကြသည်။</p> <p>ဆေးပင်ခင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ အံ့သြမှုအပြင် ၎င်းတို့ မိစ္ဆာများမှာ ပထမဦးဆုံး မြင်လိုက်ရစဉ်က လောဘရိပ် အနည်းငယ် ရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုလောဘစိတ်များကို သူတို့ ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဟာသလုပ်နေတာလား။</p> <p>သန့်စင်သောအရှင်သည် ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်ခင်းကို ဖန်တီးနိုင်သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာငယ်များ ပြစ်မှား စော်ကားနိုင်မည့် အရာမျိုးလား။</p> <p>“မိတ်ဆွေ၊ သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မေးပါရစေ။”</p> <p>မိစ္ဆာသုံးကောင်က ရွာသားကို ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ရွာသားသည် သူတို့အား လမ်းပြပေးရသဖြင့် ဝမ်းသာနေသည်။</p> <p>​“ကျွန်တော်တို့ ရွာက သိပ်မကြီးပါဘူး။ ဒီဝင်ပေါက်ကနေ ဝင်သွားပြီး လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်သွားပါ။ လူအစည်ကားဆုံး မြင်ရတဲ့နေရာက သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်ပါပဲ။”</p> <p>“ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်။”</p> <p>မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သို့ အမြန် ဦးတည်လိုက်ကြသည်။</p> <p>တာတာရွာထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် စည်ကားသော မြင်ကွင်းကြောင့် အော်ဟစ် အံ့သြမိကြသည်။</p> <p>အခြားရွာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တာတာရွာ၏ လမ်းမကြီးမှာ လူဆယ်ယောက် ယှဉ်လျှောက်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။</p> <p>လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ဈေးသည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တချို့က မုန့်များ ရောင်းကြပြီး တချို့က အမွှေးတိုင်နှင့် ငွေစက္ကူများ ရောင်းကြသည်။</p> <p>ဈေးသည်များ၏ ဆိုင်ခန်းများ နောက်ကွယ်တွင် အဝတ်အထည်နှင့် အသုံးအဆောင်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ဟိုတယ်များ အပါအဝင် ဆိုင်မျိုးစုံ ရှိနေသည်။</p> <p>ဤရွာငယ်လေးတွင် မြို့ကြီးများ၌ ရှိသင့်သည့် အင်္ဂါရပ်အားလုံး နီးပါး ရှိနေသည်။</p> <p>“ရွာက သေးပေမဲ့ လိုအပ်တာ မှန်သမျှ ရှိတာပဲ။”</p> <p>“တာတာရွာလို နေရာသေးသေးလေးက မြို့ကြီး တချို့လိုပဲ စည်ကားနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး။”</p> <p>လမ်းမကြီးထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသောအခါ မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် အလွန် ကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>“ဒီ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆက။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save