လပြည့်ဝန်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပစွာ သာယာနေသည်။
လင်းချီယဲ့သည် ကမ်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကြယ်နှင့် လ၏ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူလျက် နာကျည်းမှုများကို ခုခံနေသည်။
"ငါ အရမ်း အားနည်းသေးတယ်။ ငါ့ဝိညာဉ်ကို အမြန်ဆုံး အားကောင်းအောင် လုပ်ပြီး ဒီနာကျည်းမှုတွေကနေ ရုန်းထွက်ရမယ်။"
သူ ရေနစ်သေဆုံးခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ရက် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ညတိုင်းတွင် နာကျည်းမှုသစ်များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် မြစ်၏ အထက်ပိုင်းမှ မီးတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူအုပ်ကြီးကို လင်းချီယဲ့ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
"ယောင်အာ... ယောင်အာ ဘယ်မှာလဲ။" အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ငိုယိုကာ ရှာဖွေနေသည်။
"မပူပါနဲ့ မရီးရာ။ ယောင်အာက ရေကူးတတ်တာပဲ။ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး။"
လူအများအပြားသည် မီးတုတ်များ ကိုင်ကာ မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် ရှာဖွေနေကြသည်။
လင်းချီယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဘဝသစ်တွင် လူသားများကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လူများ မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် မြက်ပင်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။
"ဗြုန်း!"
ထိုအချိန်တွင် ရေထဲမှ ရုန်းကန်နေသံတစ်ခုကို လင်းချီယဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။ ရေနစ်နေသူ တစ်ဦး၏ ရုန်းကန်သံ ဖြစ်သည်။
လင်းချီယဲ့သည် တွေဝေမနေဘဲ ရေထဲသို့ ဆင်းကာ ထိုသူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူသည် အားစိုက်ကာ ထိုလူကို ကုန်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
ထိုသူမှာ အသက် ၁၀ နှစ်ခန့်ရှိသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလူငယ်၏ အောက်ပိုင်းတွင် အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက တွယ်ကပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းချီယဲ့သည် ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ချိန်တွင် ထိုပုံရိပ်သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။
ပုပ်ပွနေသော မျက်နှာနှင့် နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှာ လင်းချီယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"တောက်! ဘာကြည့်တာလဲ။ ဖယ်စမ်း!"
လင်းချီယဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ရေတစ္ဆေ တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ထိုပုံရိပ်ကို ကြောက်လန့်နေစရာ မလိုပေ။ သူသည် ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော ပုံရိပ်ကို စတင် စစ်ဆေးလိုက်တော့သည်။
***