Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">အာဃာတတရားများ ကောင်းကင်တိုင်အောင် ကြီးမားနေသည့် လင်းချီယဲ့။ သန့်စင်</h2> <h2 style="text-align: center;">မလား သို့မဟုတ် အသန့်စင်ခံမလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်သည် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်တစ်ပါးကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အမိတာဘ။ ဒကာကြီးဝမ်... ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးက မကောင်းတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ကပ်ငြိနေတယ်။ အဲ့ဒါတွေကြောင့်ပဲ ဒကာကြီးရဲ့ သားက မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာ။ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဒီတာအိုကိုယ်တော်ဆီမှာပဲ ထားခဲ့ပြီး ကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် လူတွေ ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p>ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်က အိမ်ဝင်းထဲရှိ ပစ္စည်းပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဗျာ... ဟုတ်ကဲ့... ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာကြီးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ”</p> <p>ကိုယ်တော်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>သူသည် အစေခံများကို ပစ္စည်းအားလုံးကို ရထားလုံးပေါ်သို့ တင်ရန် အလျင်အမြန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ကိုယ်တော်ကို လှည့်ကြည့်ကာ “ဆရာကြီး... ဒီပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ ရွာက မစင်ကြယ်တဲ့ အရာတွေ ပျောက်သွားမှာ တကယ်ပဲလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တာပေါ့။ ဒီတာအိုကိုယ်တော်က ဒီပစ္စည်းတွေကို ယူသွားပြီး ယတြာချေလိုက်ရင် ဒကာကြီးတို့ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်က အလိုလို ပြေပျောက်သွားပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ကိုယ်တော်သည် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး”</p> <p>ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ သူ့ကို အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အမိတာဘ... မြတ်စွာဘုရားက ကရုဏာတော် ကြီးမားလှပါတယ်။ ဒီလောကမှာ ရှိတဲ့ မကောင်းမှုတွေကို သန့်စင်ပေးဖို့က ငါတို့ သာသနာ့ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ တာဝန်ပဲ။ ဒကာကြီးဝမ်... အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး” ကိုယ်တော်က လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။</p> <p>ပစ္စည်းအားလုံး ရထားလုံးပေါ် ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ဝိုင်းအုံနေသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ အချို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p>“ဒီကိုယ်တော်က လိမ်နေတာလား မသိဘူး။ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက အများကြီး တန်တာကို။ သူက အလွယ်တကူပဲ ယူသွားတော့မှာလား”</p> <p>“အေးလေ... ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်က စိတ်ကောင်းရှိလွန်းတော့ အလိမ်ခံရတာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်မှာ တာတာရွာတွင် လူသိများသော အလှူဒါန ရက်ရောသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုမှာ ငွေကြေးနှင့် ရိက္ခာ အလွန်ချမ်းသာသည်။</p> <p>သူ၏ ဘိုးဘေးများမှာ ချမ်းသာသော သူဌေးများ ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ထက်တွင်မူ စီးပွားရေးလောကအတွင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လှည့်ဖြားနေကြသည်ကို စိတ်ကုန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် တာတာရွာသို့ လာရောက်ကာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွာသားများမှာ ဝမ်မိသားစု၏ ကျေးဇူးကို အနည်းနှင့်အများ ခံစားဖူးကြသဖြင့် ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို အလွန် လေးစားကြသည်။</p> <p>ယခုအခါ သူ အလိမ်ခံနေရသည်ဟု သံသယဝင်လာကြသဖြင့် စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိသော ရွာသားအချို့မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်တော်ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ တက်လာကြသည်။</p> <p>“ဟိုက ကတုံး... အဲ့ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း”</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ ထွားကြိုင်းသော လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။</p> <p>“ပစ္စည်းတွေ အကုန် ထားခဲ့စမ်း။ ဝမ်မိသားစုကို လိမ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့”</p> <p>တစ်ယောက်က စတင်လိုက်သည်နှင့် အခြားလူများလည်း ချက်ချင်း လိုက်လာကြတော့သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်က စိတ်ကောင်းရှိပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ မင်းကို အလိမ်မခံနိုင်ဘူး”</p> <p>လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ကိုယ်တော်မှာ တုန်လှုပ်မှု မရှိပေ။ သူသည် လူအုပ်ရှေ့သို့ မကြောက်မရွံ့ လျှောက်လာပြီး လက်အုပ်ချီကာ ရှေ့ဆုံးမှ လူကို ပြောလိုက်သည်။ “အမိတာဘ။ တာအိုကိုယ်တော်တို့သည် မုသားမဆိုကြပါ။ ဒီတာအိုကိုယ်တော်က ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ”</p> <p>“ဟွန်း... မင်းရဲ့ ဝဖြိုးနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် တော်တော်လေး အမြတ်ထုတ်ထားမှန်း သိသာနေတာပဲ”</p> <p>“မင်း ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို လိမ်လို့ ရချင်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ လူအားလုံးကိုတော့ လိမ်လို့ မရဘူး”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ဒီအနီးအနားက ကိုယ်တော်ကျောင်းတွေ အကုန် ရောက်ဖူးတယ်။ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”</p> <p>“အလိမ်အညာပဲ။ သူ့ကို လွှတ်မပေးကြနဲ့”</p> <p>ရွာသားများမှာ ပို၍ စုရုံးလာကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် အိမ်ပြန်ပြီး ပေါက်ပြားများပင် ယူလာကြသည်။ ယနေ့ ကိုယ်တော်မှာ တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများ ယူသွားဖို့ နေနေသာသာ အဝိုင်းခံရပြီး အရိုက်မခံရလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိုယ်တော်မှာ ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် မရှိသေးပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်မှာမူ သူကိုယ်တိုင် အပြစ်ပေးခံနေရသကဲ့သို့ မျက်နှာ ပျက်နေရှာသည်။</p> <p>သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး စိတ်ကို ထိန်းကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ “အားလုံးပဲ... ခဏလောက် နားထောင်ပေးကြပါ”</p> <p>ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ရွာသားများ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ... ဒီဆရာကြီးကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြို့တော်ကနေ ပင့်ဖိတ်ထားတာပါ။ သူ ကျွန်တော့်ကို မလိမ်ပါဘူးဆိုတာ စိတ်ချပေးကြပါ”</p> <p>“ဆရာကြီး ကျွန်တော်တို့ ရွာက ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ဖို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး”</p> <p>ဤစကားများသည် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် သဘော ပါဝင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွာသားများမှာ ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်အတွက် ပို၍ပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်မိကြသည်။</p> <p>“ဦးကြီးဝမ်... သင်ကတော့...”</p> <p>“ကျွန်တော် အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် သားလိုမျိုး တခြား မိသားစုက ကလေးတွေ ဒုက္ခရောက်မှာကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်တော့လို့ပါ”</p> <p>လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို ဖျောင်းဖျတော့မည့် အချိန်မှာပင် ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်သည် ရှေ့တွင် ရပ်ကာ လူအုပ်ကြီးကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကတော့...”</p> <p>ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူ အလိမ်ခံရနိုင်သည်ကို သိနေကြသော်လည်း ထိုငွေများသည် သူ၏ ငွေများသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် မဆိုင်ပေ။</p> <p>သူတို့မှာ အလွန်အကျွံ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။</p> <p>“ဟူး... လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပါ” လူကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး လူအုပ်ကို လူစုခွဲလိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ မတတ်သာတော့ပေ။ ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်က ငွေများ အပြည့်တင်ထားသော ရထားလုံးကို မောင်းနှင်သွားသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>သို့သော် လူအုပ်ထဲတွင် ဖြူဖျော့ဖျော့နှင့် စိုရွှဲနေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ထိုကိုယ်တော် ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုမူ မည်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။</p> <p>“ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတွေလား။ အဲ့ဒီကိုယ်တော်က ပညာရှိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ လန်တက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။</p> <p>“ဟေ... လီလေး... မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p>“တစ်ယောက်ယောက် မြန်မြန် လာကြဦး။ လီလေး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ ထင်တယ်”</p> <p>အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ မြေပြင်ပေါ် လဲနေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေကွက်တစ်ခုမှာ စီးကျလာပြီး လူအုပ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>မှောင်ရိပ်ကျနေသော ထောင့်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ထိုရေကွက်မှာ ရုတ်တရက် ပျံတက်လာပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည်လင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းလေးများ ရှိနေသည်။</p> <p>သူကား လင်းချီယဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“တောက်... လူနဲ့ သရဲက တကယ်ကို လမ်းကြောင်းချင်း မတူပါလား။ နာရီဝက်ပဲ ရှိသေးတာကို သူ မခံနိုင်တော့ဘူးပဲ”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် လူအုပ်ကြီးက အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်သွားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ အားနာစိတ် ဖြစ်သွားမိသည်။</p> <p>မနေ့ညက ရွာသားများက ဝမ်မိသားစု သခင်လေးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်…</p> <p>***</p> <p> </p>


Save