Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အာဃာတတရားများ ကောင်းကင်တိုင်အောင် ကြီးမားနေသည့် လင်းချီယဲ့။ သန့်စင်</h2> <h2 style="text-align: center;">မလား သို့မဟုတ် အသန့်စင်ခံမလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် အာဃာတတရားများကြောင့် ပျက်စီးနေသော ရေသရဲကို သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆက်စပ်နေ၍လား မသိသော်လည်း ရေသရဲကို သန့်စင်ပေးပြီးနောက် သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသော အာဃာတတရားများမှာ ထက်ဝက်ကျော် ပြေလျော့သွားသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် မြစ်ကမ်းနားမှ ထွက်ခွာနိုင်ပြီး လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ဤကမ္ဘာအကြောင်း ပိုမိုသိရှိနိုင်ရန် ရွာထဲတွင် အရင်လှည့်ပတ်ကြည့်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ရွာအဝင်သို့ ရောက်ချိန်တွင်ပင် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>နှစ်ဦး ထိတွေ့မိလိုက်သည့် ခဏမှာပင် လင်းချီယဲ့သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပူးကပ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်လေးမှာ အလွန် အားနည်းလွန်းသဖြင့် ပူးကပ်ခံရပြီး နာရီဝက်မျှပင် မခံနိုင်ဘဲ လင်းချီယဲ့ကို ပြန်ထွက်လာစေရန် ဖိအားပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“ဒါက ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မရဘူး။ ငါ့ကိုယ်ထဲက အာဃာတတရားတွေနဲ့ မကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သာမန်လူတွေ မခံနိုင်ဘူး။ ငါ လူအုပ်ထဲမှာ အကြာကြီး နေမိရင် လူတွေ အများကြီး ဖျားနာကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p>အဖြစ်အပျက်များ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သရဲနှင့် လူမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူမနေနိုင်ကြောင်း လင်းချီယဲ့ သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် လူအုပ်ထဲ၌ မကြာခဏ သွားလာ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ် ထင်တယ်”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ ဖောင်းအိနေသော မေးစေ့လေးကို ကိုင်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ့မှာ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် တည်ဆောက်မည့် နည်းလမ်း မရှိသော်လည်း ပူးကပ်ခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တော့ ရှိသည်။</p> <p>“ငါ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ရမှာလား”</p> <p>ထိုသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းချီယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အာဃာတတရားများကို ခံနိုင်ရည် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းမှာ ယာယီပူးကပ်ခြင်းနှင့် ကွာခြားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် ပျက်စီးမှုမျိုး မဖြစ်စေသော်လည်း လင်းချီယဲ့မှာ ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်လိုသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က မသန်မာဘဲ အာဃာတတရားများ၏ တိုက်စားမှုကို ခံရလျှင် အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>“အမိတာဘ... ဒကာလေးငယ်... တို့နှစ်ယောက် သီးသန့် စကားပြောလို့ ရမလား”</p> <p>သူ၏ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအတွက် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လင်းချီယဲ့၏ စိတ်ထဲ၌ မဟာယာနတာအိုဗုဒ္ဓဘာသာ ဆိုင်ရာ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြာအလဲ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သရဲတစ်ကောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။</p> <p>“ဒီတာအိုကိုယ်တော်က တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အပ်နှံမှုကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာပါ။ ဒကာလေးငယ်... ရွာပြင်က ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးဆီကို စကားပြောဖို့ လာခဲ့ပါဦး”</p> <p>ထိုအသံမှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထပ်မံ မြည်ဟည်းလာသည်။ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“အဲ့ဒီ ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်လား”</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဝမ်မိသားစု အိမ်ဝင်းအဝင်တွင် သူတွေ့ခဲ့သော ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။</p> <p>“သူ ငါ့ကို တွေ့သွားတာလား”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ထိုကိုယ်တော်ကို စူးစမ်းခဲ့သော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ စိတ်စွမ်းအားမှာ ထိုမျှ မအားကောင်းသေးပေ။</p> <p>ကိုယ်တော်မှာ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများ ရှိနေကြောင်းသာ သူ သိရှိနိုင်ပြီး သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကိုမူ အတည်မပြုနိုင်ပေ။</p> <p>လင်းချီယဲ့ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရွာပြင်ရှိ ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးဆီသို့ အရင်သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ထိုကိုယ်တော်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုကိုယ်တော်၏ စွမ်းအားမှာလည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကယ်၍ ကိုယ်တော်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်လျှင် အခုလောက်ဆို ရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဘာကြောင့် အချိန်ဖြုန်းနေမည်နည်း။</p> <p>ရွာပြင်တွင် ဆယ်မီတာကျော် မြင့်သော ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးအောက်သို့ လင်းချီယဲ့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သစ်ပင်အောက်၌ တရားထိုင်နေသော ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ကုက္ကိုလ်ပင်၏ ဘေးတွင် ရွာပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သော မြင်းရထားလုံး ရှိနေသည်။</p> <p>“အမိတာဘ။ ဒကာလေးငယ်... ဒီတာအိုကိုယ်တော်က ဒကာလေးကို စောင့်နေတာပါ”</p> <p>လင်းချီယဲ့ ရောက်လာသည်ကို သိရှိသွားသကဲ့သို့ ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်က ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်ကာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး လင်းချီယဲ့ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မသွားဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဤဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်မဟုတ်သည်ကို သိသော်လည်း သူက ဘာကြောင့် သူ့အပေါ် ယဉ်ကျေးနေရသနည်း။</p> <p>“ဟမ်း... ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ရှာနေတာလဲ”</p> <p>ရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်မှာ လူလိမ်ကဲ့သို့ မြင်ရသော်လည်း လင်းချီယဲ့ကမူ လူတစ်ယောက်ကို အပေါ်ယံ ပုံစံဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပေ။</p> <p>“အမိတာဘ။ ဒကာလေးငယ်... ဒီတာအိုကိုယ်တော်က တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အပ်နှံမှုကြောင့် ဒကာလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ...”</p> <p>“ဘာ” လင်းချီယဲ့ လန့်သွားသည်။</p> <p>သူ့ကို ကရုဏာရှင် မျက်နှာထားဖြင့် ဒီကို လှည့်စားခေါ်လာတာက သူ့ကို သန့်စင်ပစ်ဖို့အတွက်လား။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးမီမှာပင် ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်၏ ပုံရိပ်မှာ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူ့လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အမိတာဘ။ ဒကာလေးငယ်... ဒီတာအိုကိုယ်တော် ပြောတာကို အရင် နားထောင်ပါဦး” ကိုယ်တော်၏ လေသံမှာ အရင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေမြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save