Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၅</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်တန်းများပေါ်မှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးအဖြစ် ပျက်စီးမသွားသေးသောကြောင့် ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်က သူ့ကို မသတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းချီယဲ့က ကြင်နာမှု ပြသနေသရွေ့ ထိုကိုယ်တော်က သူ့ကို လာရောက် ဒုက္ခပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်က ပြုံးပြလိုက်သည်။ “အမိတာဘ။ ဒကာလေးငယ်မှာ ဒီလို အသိတရား ရှိတာက တကယ်ကို ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါပဲ”</p> <p>ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းတယ် ဟုတ်လား။</p> <p>လင်းချီယဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့် ကိုယ်တော်၏ စကားများမှာ ထူးဆန်းနေရသနည်း။ ဘာကို ဝမ်းသာနေရတာလဲ။</p> <p>“ဒကာလေးသာ ဒီအတွေးကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီတာအိုကိုယ်တော်က ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ပြည့်စုံစေခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့...”</p> <p>ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်က ပြုံးရယ်လျက် လင်းချီယဲ့ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ မှေးစင်းနေသည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ မှေးစင်းနေသော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပွင့်လာပြီး အတွင်းမှ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဒကာလေးသာ မကောင်းမှု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီတာအိုကိုယ်တော်က မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီပြီး လိုက်လံ ရှာဖွေပြီး ဒကာလေးရဲ့ ရုပ်ကလပ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ပါမယ်။ ဒကာလေး ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်စေရဘူး”</p> <p>ဤစကားများကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း အတွင်းမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ “ခြိမ်းခြောက်မှု” ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်းသား ရေးထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒါကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူသည် ဝမ်မိသားစုထံမှ ရရှိထားသော ငွေများကို တင်ဆောင်ထားသည့် ရထားလုံးကို မောင်းနှင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် လယ်ကွင်းပြင်၏ အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ကိုယ်တော်ကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>ကိုယ်တော်မှာ အပြင်ပန်းတွင် ဖြောင့်မတ်ပုံရသော်လည်း အတွင်း၌ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးကွယ်နေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ကိုယ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အပြင်ပန်းတွင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပြီး ကရုဏာရှင်အသွင် ဆောင်နေသော်လည်း လောကီစည်းစိမ်များကိုမူ မက်မောနေပုံရသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ဝမ်မိသားစု အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>ကိုယ်တော်က ထိုရတနာများမှာ မကောင်းမှုများ ကပ်ငြိနေသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း လင်းချီယဲ့ကမူ ၎င်းတို့ထံမှ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ တစ်ခုမျှ မခံစားရပေ။</p> <p>သူသည် ယခုအခါ သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေသဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါများကို သိရှိနိုင်စွမ်းမှာ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမို ထက်မြက်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော်၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းအရ မကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ဖယ်ရှားဖို့က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံနဲ့ ရနိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် ယတြာချေဖို့ လိုအပ်ဦးမည်နည်း။</p> <p>ထို့ကြောင့် လင်းချီယဲ့၏ အမြင်တွင်မူ ထိုကိုယ်တော်၏ ခရီးစဉ်မှာ ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ကူညီပေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုငွေများမှာ သူ၏ ဆုလာဘ်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီကိုယ်တော်မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်။ သူက ငါ့အပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ သတိထားတာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p>ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်တော် ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းချီယဲ့သည် ‘မသေမျိုး သိစိတ်ဝိညာဉ်’ ကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ တာတာရွာမှ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးကို ပူးကပ်ခဲ့စဉ်ကတည်းက လင်းချီယဲ့ သဘောပေါက်သွားသည်မှာ သူသည် အာဃာတတရားများကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားနိုင်သော်လည်း သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသော အင်အားစုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p>ထွက်ပေါ်လာသည့် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင် အနည်းငယ်မျှပင် သာမန်လူများအပေါ် ကြီးမားသော ဆိုးကျိုးများ သက်ရောက်စေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို သန်မာအောင် လုပ်ပြီး စွမ်းအင်စစ်စစ်များကို စုပ်ယူကာ မကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို မမောင်းထုတ်နိုင်လျှင် ၎င်းမှာ ပိုမို အားကောင်းပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပြီး အခြား ကျင့်ကြံသူများကို ဆွဲဆောင်မိသွားနိုင်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မွေးရာပါ အားအင်များကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်လျှင်ပင် သူသည် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် လင်းချီယဲ့သည် တာတာရွာ အနီးအနားတွင် လအနည်းငယ်ကြာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။</p> <p>တာတာရွာ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အဆင့်နိမ့် နာကျည်းချက် ဝိညာဉ်များစွာ လေလွင့်နေကြသည်ကိုလည်း ဖော်ပြရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ ကျင့်ကြံနေစဉ် ကာလအတွင်း သူသည် ဝိညာဉ်များစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ရွာသားအမြောက်အမြားကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား။ မကြာသေးခင်က ရွာထဲက လူအတော်များများ တောင်ပေါ်မှာ မစင်ကြယ်တဲ့ အရာတွေနဲ့ တွေ့နေကြရတယ်တဲ့”</p> <p>“ကြားတာ ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ့ရဲ့ ဦးလေးလေး တောင်ပေါ်ကို ထင်းခွေသွားတာ လေထဲမှာ မျောနေတဲ့ ခြေထောက်မပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့”</p> <p>“ဟာ... ဒါ တကယ်လား။ ငါ့ကို မခြောက်ပါနဲ့ဦး”</p> <p>“ငါ ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ။ ဒါ ငါ့ရဲ့ အဒေါ်လေးရဲ့ အဖေ ပြောပြတာ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ အခြောက်ခံရလို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရသေးတယ်”</p> <p>တာတာရွာ၏ ထိပ်တွင် ရှိသော သစ်ပင်ကြီးအောက်၌ လူငယ်တစ်စု စုရုံးကာ စကားပြောနေကြသည်။</p> <p>“မင်းတို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက်က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ထိုလူငယ်များထံသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p>ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။</p> <p>“ဦးလေးလျူ... ဦးလေး အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဦးလေးအကြောင်း ပြောနေတာ”</p> <p>“ဦးလေးလေး”</p> <p>စကား အများဆုံး ပြောနေသော လူငယ်နှစ်ဦးက သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ နံဘေးသို့ တိုးသွားကြသည်။</p> <p>“ငါ့အကြောင်းလား။ ဟေ့ကောင်တွေ... မင်းတို့က ဘယ်တုန်းက အတင်းပြောတတ်တဲ့ မိန်းမတွေလို ဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p>သက်လတ်ပိုင်းလူက သူတို့က သူ့အကြောင်း မကောင်းပြောနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လက်စွပ်ကို လိပ်ပြီး သူတို့ကို ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>လူငယ်နှစ်ဦးမှာ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဟေ့... ဦးလေး... ကျွန်တော် ပြောတာ နားထောင်ဦး။ ဦးလေးအကြောင်း မကောင်းပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်လတ်ပိုင်းလူက ရပ်လိုက်ပြီး လူငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ပြောစမ်း။ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ”</p> <p>“ဟီး... ဦးလေး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က တောင်ပေါ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဦးလေး ပြောပြဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါကို ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောပြတာ သူတို့က မယုံကြဘူး။ ကျွန်တော် ကြွားနေတာတဲ့”</p> <p>လူငယ်တစ်ဦးက ရယ်မောရင်း အခြေအနေကို ရှင်းပြသည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သက်လတ်ပိုင်းလူထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး သူ အတည်ပြုပေးမည်ကို စောင့်နေကြသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>သူသည် လူအုပ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို ငါ မင်းတို့ကို ပြောပြရဦးမယ် ထင်တယ်”</p> <p>သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ တည်ကြည်သော ပုံစံကြောင့် လူငယ်များမှာ မနေနိုင်ဘဲ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှား လာကြသည်။</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ ထင်းခွေဖို့ တောင်ပေါ်တက်သွားရင်း ထိတ်လန့်စရာ အချို့နဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ တောင်ပေါ်တက်သွားတုန်းက မနက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါ ထင်းစည်းကို ယူပြီး ပြန်ဆင်းဖို့ ပြင်တော့ နေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ”</p> <p>သက်လတ်ပိုင်းလူ စကားပြောနေရင်း အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြပေ။</p> <p>သက်လတ်ပိုင်းလူက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save