Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆၁</h2> <h2 style="text-align: center;">မြေခွေးမိစ္ဆာ၏ အတွေးစများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အရှင်?"</p> <p>လင်းချီယဲ့က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာအရှင်လဲ။ မင်းတို့က ငါ့ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ။"</p> <p>"အဲ့ဒီ သရဲတွေကို ငါသတ်လိုက်ပြီ။ မင်းတို့ အမြန်ပြန်ကြတော့။ အခုတလော တောင်ပေါ်က မအေးချမ်းဘူး။ ဒါကြောင့် ခဏတဖြုတ် အထဲကို မလာကြနဲ့ဦး။"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ! ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခါ လုံးဝ ပြန်မလာတော့ပါဘူး!"</p> <p>မေးခွန်းမေးခဲ့သော လူငယ်လေးက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော သူများကလည်း သူတို့ ရှေ့မှ ကလေးသရဲလေးမှာ သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p>ကြောက်စရာကောင်းသော သရဲအားလုံးကို သူသတ်လိုက်တာလား။</p> <p>လူငယ်တစ်စုမှာ ကြောက်စိတ်များဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။</p> <p>ထိုသရဲများ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို သူတို့ ခုနကတင် မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ခဏတာမျှသာဖြစ်ပြီး အခြေအနေကိုပင် ကောင်းကောင်း သဘောမပေါက်နိုင်သေးပေ။</p> <p>ထိုသရဲတစ်အုပ်မှာ ထိုသို့ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီလား။</p> <p>တစ်ယောက်ကမူ လင်းချီယဲ့ကို ခိုးကြည့်မိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်စင်သော အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ ကြောက်စိတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဝက်ခန့် လျော့ပါးသွားသည်။</p> <p>ယင်းအစား သူက ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။</p> <p>ဒါက ဘယ်လိုလုပ် သရဲဖြစ်မှာလဲ။ ဒါက သူတော်စင်တစ်ပါးရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>လူတိုင်းက မသေမျိုးတစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံရသည်ဟု တအံ့တဩ ရေရွတ်ရင်း လင်းချီယဲ့ကို ဒူးထောက် ကျေးဇူးတင်ကြသည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်!"</p> <p>ထိုလူတစ်စုက သူ့ကို 'အရှင်' ဟု ခေါ်ဆိုကြသောအခါ လင်းချီယဲ့မှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူ နောက်ထပ် ဘာမှ ပြောမနေတော့ဘဲ လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထောင်ချောက် စီရင်ထုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောနက်ထဲမှ လူအားလုံးကို တောင်ခြေသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မှတ်ထားကြ။ ဒီတောင်က မအေးချမ်းဘူး။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဇွတ်မဝင်ကြနဲ့။"</p> <p>နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကို ပြောကြားပြီးနောက် လင်းချီယဲ့က လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်မှ အခြေအနေကို သေချာ မသိရသေးဘဲ အထဲသို့ ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မသွားလိုသေးပေ။</p> <p>တောင်ပေါ်တွင် အင်အား မည်မျှ ရှိသည်ကို မသိနိုင်သော ကျားမိစ္ဆာတစ်ကောင် ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခုဘဝတွင် 'အသက်ဓာတ်မီးအိမ်ရတနာ' ထံမှ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ မည်သည့် သက်ရှိမျိုးနှင့် တွေ့ရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူ ထွက်လာသည့် အချိန်တွင် 'ကိုယ်ပွားအဆင့်' ရှိသော ဘုရင်မိစ္ဆာနှင့် တွေ့ခဲ့လျှင် ငိုစရာနေရာပင် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှင်ဘုရင်သူတော်စင် တောင်၏ လမ်းခုလတ်တွင် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှ ရွာသားများ စုရုံးနေကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းချီယဲ့ ကယ်တင်လိုက်သော လူငယ်တစ်စုမှာ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် မနီးမဝေးသို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>"ရှေ့မှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေတယ်!"</p> <p>"ဒါ ဖန်လေးပဲ! တာ့ကျိ လည်း ပါတယ်!"</p> <p>"လျှိုလေး လည်း ဒီမှာပဲ။ သူတို့ အားလုံး ဒီမှာပါလား!"</p> <p>လူငယ်တစ်စုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာသားများမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p>"အဖေ!"</p> <p>"အဖေ! သား အဖေ့ကို ပြန်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ!"</p> <p>ငိုသံများမှာ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>ဆယ်ကျော်သက်နှင့် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်စုမှာ သူတို့ မိဘများ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုကြွေးကြတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်ဘုရင်သူတော်စင် တောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ -</p> <p>"အရှင်၊ ကျွန်မတို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ အားလုံး သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရပါပြီ။"</p> <p>လူရိပ်တစ်ခုမှာ အလင်းကို ကျောခိုင်း၍ ဂူဝတွင် ရပ်နေသဖြင့် မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။</p> <p>"ဘာ... ဘယ်သူလုပ်တာလဲ" ဂူအနက်ပိုင်းမှ နက်ရှိုင်းပြီး လေးလံသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ။ သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် အလယ်ပိုင်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အင်အားရှိပါတယ်။"</p> <p>"ကလေးဝိညာဉ် ဟုတ်လား" ဂူအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။</p> <p>"ဟွန့်! ရွှေအမြုတေ အလယ်အဆင့်လောက်ကောင်က ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲတယ်ပေါ့လေ" ဂူအရှင်သခင်က လင်းချီယဲ့၏ အင်အားကို မခန့်လေးစား လုပ်ပုံရသည်။</p> <p>"အကယ်၍ ငါက ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ဖော်စပ်မှု အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်မနေဘူးဆိုရင် သူ့ဝိညာဉ်ကို ငါကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်မှာ!"</p> <p>"တောင်ပေါ်က ကျန်တဲ့သူတွေရော။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကိုယ်တိုင် သွားပါ။ နောက်ထပ် အမှားအယွင်း လုံးဝ မရှိစေနဲ့!"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့။" အမိန့်ရရှိပြီးနောက် ဂူဝမှ လူရိပ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p>အလင်းအောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမက လှပပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် မြှူဆွယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များမှာ ခါးအထိ ကျနေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အမွေးပွ နားရွက်ချွန် တစ်စုံရှိပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးများအတိုင်းပင် နူးညံ့ပွယောင်းသော အမြီးတစ်ခုလည်း ရှိသည်။</p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ရဲ့ လောင်းကြေးက မမှားပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." သူမက တိုးညှင်းပြီး မကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ရေရွတ်ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး ဂူရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>...</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ လူငယ်တစ်စုကို ကယ်တင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် တောင်ပေါ်တွင် ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိနေနိုင်သော အရာ နှစ်ခု ရှိနေနိုင်သည်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ မထွက်ခွာမီ ပြင်ဆင်မှု အချို့ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>တောင်ပေါ်ရှိ သက်ရှိများက သူ့ကို လိုက်ရှာရန် ထွက်လာမည်လား သူ မသိပေ။ တစ်ခုခု တောင်ပေါ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် သိရှိနိုင်ရန်နှင့် အသင့်ဖြစ်နေစေရန် ကြိုတင် သတိပေးချက်များ ပြုလုပ်ထားရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>နည်းလမ်းမှာမူ စီရင်ထုံး အမျိုးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>စီရင်ထုံး တစ်ခုခုကို ထိမိသည်နှင့် အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာစေမည့် စီရင်ထုံးကို တည်ဆောက်ရန် လင်းချီယဲ့အတွက် မခက်ခဲပေ။</p> <p>ထို့အပြင် ယခု စမ်းသပ်မှုအတွင်း သူ ပိုင်ဆိုင်သော မည်သည့် ပစ္စည်းကိုမဆို လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် ပစ္စည်း မလုံလောက်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save