Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွာသားများက ဘုရားကျောင်းဆောက်လုပ်၍ သန့်ရှင်းသောကလေးငယ် ဘုရား</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောင်း ဟု အမည်ပေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ သူက အပျော်အပါး မက်နေရင် အဆုံးမှာ သူပဲ ခံစားရမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ နားလည်နိုင်ပါသည်။</p> <p>သို့သော် ခဏမျှသာ ရှိသေးသည်။ လင်းချီယဲ့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန် မည်မျှပင် မြန်ပါစေ၊ ဆယ်ရက်ခန့်အတွင်းမှာတော့ သူ မတက်လှမ်းနိုင်သေးပေ။</p> <p>“နင် ဘာကို စစ်ချင်တာလဲ။ ခြောက်လ အချိန်ရှိသေးတယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ အခု ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီမို့လို့လဲ” လင်းချီယဲ့က သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားသည်။</p> <p>ထိုသို့ပင် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ဘုရားကျောင်းမှာ ခုလေးတင် ဆောက်ပြီးခြင်း ဖြစ်သည်။ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် လုံလောက်သော ကုသိုလ်စွမ်းအားများ သူ့မှာ မရှိသေးပေ။</p> <p>လွန်းမွန်း၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ မွေးပွနားရွက်များကို လှုပ်ယမ်းကာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ကဲ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့အကြောင်းကို တွေးမနေပါနဲ့။ ကျားမိစ္ဆာ ထွက်မလာခင်မှာ ငါ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိစေရမယ်လို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်”</p> <p>လွန်းမွန်း၏ စိုးရိမ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လင်းချီယဲ့မှာ သူမကို မချော့ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူသည် သူ၏ လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ လွန်းမွန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမမှာ ထိုခံစားချက်ကို သဘောကျပုံရပြီး လင်းချီယဲ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“တောက်။ နောက်တစ်ခါလား။ အမြန်လွှတ်စမ်း”</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူက ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ အလယ်အဆင့်မှာသာ ရှိသေးသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အရွယ်အစားမှာလည်း သေးငယ်လှသည်။ သူသာ အလေးအနက် မထားလျှင် လွန်းမွန်း၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူမက သူ့ကို ဖက်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာနှင့် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်နေသည်ကို သူ ခွင့်ပြုလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် တံခါးမှာ ကျွီခနဲ မြည်သွားသည်။ ထို့နောက် လွန်းမွန်းမှာ ခေါင်းတစ်ခု ပြူထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ လွန်းမွန်းမှာလည်း လှည့်ကြည့်ကာ ထိုနေရာမှာပင် ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>တံခါးဝရှိ လူမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားပြီး မေးစေ့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ချလွမ်” သော့တွဲတစ်ခုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p>တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လူမှာ ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p>သူ့မှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး တစ်ခုခုကို တွေးမိသကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် အပိုလုပ်ထားသော အမူအရာဖြင့် “ဪ ဟုတ်သားပဲ။ မီးဖိုမှာ ဟင်းအိုး တည်ထားတာပဲ။ ငါ ပြန်သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ဘာမှ မမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ တံခါးအပြင်သို့ အပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>အခန်းထဲတွင် လင်းချီယဲ့နှင့် လွန်းမွန်းတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။ အဲဒီလူ ခုနက မြင်သွားတာလား။</p> <p>သူ မြင်သွားတာ သေချာတယ်!</p> <p>သူတို့ အခုထိ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကြဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသွားသောအခါ လွန်းမွန်းမှာ အမြန်ပင် လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒီတစ်ခါတော့ သူမ သွားပြီ။</p> <p>သူမက လင်းချီယဲ့ကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သောကြောင့်သာ ဖက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ခုနက အပြုအမူမှာ နားလည်မှု လွဲရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုလူက ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ဖြန့်ဝေလိုက်လျှင် လင်းချီယဲ့မှာ ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေ ရဖို့အတွက် မေ့ထားလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>အဆုံးမှာတော့ လူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တွေဟာ အလွန်တရာ မြင့်မြတ်ပြီး စင်ကြယ်ကြတာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါ သူ့ကို သွားဖမ်းမယ်”</p> <p>ပြဿနာ၏ ကြီးလေးမှုကို သိသွားသောအခါ လွန်းမွန်းသည် ထိုလူနောက်သို့ လိုက်ဖမ်းရန် အပြင်သို့ ထွက်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လင်းချီယဲ့က သူမကို တားလိုက်သည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့။ သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့…”</p> <p>“ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေနဲ့။ နင် သူ့ကို ဖမ်းလိုက်ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ။ နင် သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်လို့လား”</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ စကားကြောင့် လွန်းမွန်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p>မှန်ပါသည်။ သူမ ထိုလူကို ဖမ်းလိုက်လျှင်ပင် ဘာမှ လုပ်၍ မရပေ။</p> <p>ဤကိစ္စအတွက် သူမ သူ့ကို သတ်ပစ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ သူမ၏ အလုပ်လုပ်ပုံ မဟုတ်ပေ။</p> <p>“အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ တကယ်လို့ သူက အပြင်ထွက်ပြီး ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ရင် နင် လူတွေရဲ့ ကိုးကွယ်မှုကို မရနိုင်တော့ဘူး၊ ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေလည်း ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>လွန်းမွန်းမှာ သိသိသာသာ ပျာယာခတ်နေသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေ လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး လွန်းမွန်းက သူ့ကို ထိတွေ့နေခြင်းကို တားဆီးနိုင်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းကို အချက်ကောင်းတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတာ။ နောင်မှာ နင် ငါ့ကို မထိရဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ထပ်မြင်သွားရင်တော့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>“အာ။ တကယ်လား”</p> <p>လွန်းမွန်းမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး အမြန်ပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “နောင်ကျရင် ငါ ပိုပြီး သတိထားပါ့မယ်”</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နီးကပ်မှုကို ငြင်းဆန်လေ့ မရှိသော်လည်း လွန်းမွန်းမှာ ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကပ်တွယ်တတ်လှသည်။ တစ်ခါကပ်လိုက်လျှင် တွန်းထုတ်၍ မရတော့ပေ။</p> <p>ပိုပြီး အရေးကြီးသည်မှာ သူမက အစွမ်းထက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ အကယ်၍ သူ့မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေမည်ဆိုလျှင် ဤဖက်မှုကြောင့် သူ၏ နံရိုးအနည်းငယ်မှာ ကျိုးသွားလောက်ပြီဟု သံသယ မရှိပေ။</p> <p>“နင် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ” လွန်းမွန်းက စိုးရိမ်နေဆဲ ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနည်းလမ်းကို နင့်ကို ပြောပြလည်း အပိုပဲ။ နင် အများကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်” ဟု လင်းချီယဲ့က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်းပါ ဒါဆိုလည်း”</p> <p>လွန်းမွန်းမှာ သူ့ကို သံသယ မရှိပေ။ လင်းချီယဲ့ ပြောသည့်အတိုင်း နည်းလမ်းမှာ ပြောပြလိုက်လျှင် အသုံးမဝင်တော့ဟု သူမ ယုံကြည်သွားသဖြင့် ထပ်ပြီး မမေးတော့ပေ။</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>လွန်းမွန်းက ရိုးသားလွန်းသဖြင့် တော်သေးသည်။ မဟုတ်လျှင် သူ အခုလို အကြောင်းပြချက် ပေးနေရခြင်းကို ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ကဲ နင် ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ နင် အပြင်ထွက်နေတာ ကြာပြီ။ ကျားမိစ္ဆာ သံသယ မဝင်အောင် သတိထားပါဦး”</p> <p>လင်းချီယဲ့က လွန်းမွန်းကို ပြန်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း ခဏနေရင် ငါ နင့်ကို လာတွေ့ဦးမယ်” လွန်းမွန်းက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ ထပ်လာဦးမည်ဟု ကြားသောအခါ လင်းချီယဲ့က အမြန်ပင် “မလာနဲ့။ နင် ခဏခဏ အပြင်ထွက်နေရင် ကျားမိစ္ဆာက သံသယ ဝင်လာမှာ သေချာတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံပါ့မယ်၊ မကြာခင်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်အောင် လုပ်ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဟာသလုပ်နေတာလား။ သူ ဒီနေ့ ထိုလူကို ဖြေရှင်းနိုင်စရာ နည်းလမ်း မရှိပေ။</p> <p>အကယ်၍ ရွာထဲမှာ သတင်းတွေ ပြန့်သွားရင် လွန်းမွန်း ထပ်လာတာနဲ့ သူ သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ မတက်လှမ်းနိုင်ခင်မှာ သူမကို ရွာသို့ လုံးဝ ပြန်မလာခိုင်းရပေ။</p> <p>အဆုံးမှာတော့ လွန်းမွန်းသည် သူက တက်လှမ်းရန် ကုသိုလ်စွမ်းအားကို အားကိုးနေရသည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လင်းချီယဲ့က သူ ကုသိုလ် မလိုဘူးဟု ပြောလျှင်ပင် သူမ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အတော်လေး ဖျောင်းဖျပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လွန်းမွန်းကို ပြန်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ သက်ပြင်း မချနိုင်သေးခင်မှာပင် ရွာသားများက ယနေ့ ဘုရားကျောင်း နောက်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟေ့ နင်တို့ ကြားပြီးပြီလား။ တစ်ယောက်ယောက်က သန့်ရှင်းသောကလေးငယ် နဲ့ မြေခွေးနတ်သမီးတို့ ဟိုလီအင်းဖန် ဘုရားကျောင်းရဲ့ သိုလှောင်ရုံထဲမှာ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေကြတာကို မြင်လိုက်တယ်တဲ့”</p> <p>“တောက်။ နင်ကလည်း လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ အဲဒါ တကယ်လား”</p> <p>“ငါလည်း ကြားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မြေခွေးနတ်သမီးကသန့်ရှင်းသောကလေးငယ် ကို ဒီလိုမျိုး ဖက်ထားတာတဲ့…”</p> <p>“ဟိုး။ မိုက်လှချည်လား။ နတ်ဘုရားတွေ အကုန်လုံးက အဲဒီလိုမျိုး ကဲတတ်ကြတာလား”</p> <p>ကောလာဟလများမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုပြီး ဆိုးရွားလာသည်။ တစ်ဦးချင်းစီက စနစ်တကျ ပြောဆိုနေကြသဖြင့် လင်းချီယဲ့ကိုယ်တိုင်သာ ကာယကံရှင် မဟုတ်လျှင် သူပင် ယုံမိသွားနိုင်လောက်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save