Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျားမိစ္ဆာလား၊ လေလွင့်သရဲတွေလား။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရွာအဝင်မှ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ရှင်ဘုရင်တောင် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ မျက်ဆန်းများ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို ဆိုးရွားသွားသည်။</p> <p>ရှင်ဘုရင်တောင် ဘက်မှ မိစ္ဆာအုပ်စုကြီး တစ်အုပ်စုသည် လေလွင့်သရဲ အချို့နှင့်အတူ ပြေးထွက်လာကြသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် ထိုအကောင်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိနေသည်။</p> <p>“ယုတ်မာလိုက်တာ” လင်းချီယဲ့သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွာအဝင်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က ကျားမိစ္ဆာသည် အချိန်မတိုင်မီ လှုပ်ရှားလာနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ၎င်းက အခြားနေရာများမှ မိစ္ဆာငယ် အများအပြားကိုပါ ဆင့်ခေါ်ထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့မှာ လင်းချီယဲ့ ဒေါသထွက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို အစိုးရိမ်ရဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ လိန်မွန်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျားမိစ္ဆာသည် လိန်မွန်း၏ အစီအစဉ်ကို သိရှိသွားပုံရသည်။ ယခုအခါ သူက စတင် လှုပ်ရှားလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လန်မွန်းသည် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုနောက်ပြောင်တတ်သော အမျိုးသမီးငယ်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ လင်းချီယဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည်။</p> <p>“မင်း လိန်မွန်းကို တစ်ခုခု လုပ်ထားလို့ကတော့၊ ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ တောက်လောင်နေသည်။ သူသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရွာအဝင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ရွာသားအချို့သည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော မိစ္ဆာများကို မြင်လိုက်ရပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ရွာထဲသို့ ပြန်ပြေးလာကြသည်။</p> <p>အချို့မှာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာရုံရှိသေးပြီး ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>“အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ”</p> <p>ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လင်းချီယဲ့ ကိုယ်ထင်ရှားပြလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အသံသည် တာတာရွာတစ်ခွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရွာသားအားလုံးက ခေါင်းမော့ကာ သူရှိရာဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။</p> <p>“ဒါ သန့်စင်သောကလေးငယ်ပဲ”</p> <p>ရွာသားများက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတိုင်းနီးပါးက ရှင်ဘုရင်တောင်ပေါ်မှ ရွာဘက်သို့ ပြေးဝင်လာနေသော မိစ္ဆာများကို မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p>“မြန်မြန်၊ သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်ကို မြန်မြန်သွားကြ”</p> <p>ဝမ်မိသားစု ခေါင်းဆောင်က ပထမဆုံး သတိဝင်လာပြီး အားလုံးကို သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သို့ နောက်ဆုတ်ရန် ချက်ချင်း ခေါ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်းက ထိုမြင့်မြတ်သပ္ပါယ်သော နေရာသို့ ပြေးသွားကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ တစ်ဦးတည်းသာ ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ရပ်နေပြီး စီရင်ထုံး အလံများကို အဆက်မပြတ် ပစ်ထုတ်နေသည်။</p> <p>သူက ၎င်းတို့ကို နေရာမှာတင် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စီရင်ထုံး အလံများပေါ်တွင် ခုခံရေး စီရင်ထုံး ပုံစံများ ပါရှိသည်။</p> <p>သို့သော် အလောတကြီး ပြုလုပ်ရသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ရွှေအမြုတေ အဆင့်အောက်ရှိသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ ခုခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများနှင့် လေလွင့်သရဲ စစ်တပ်ကြီးသည် ခြိမ်းခြောက်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဤတိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် တာတာရွာ၏ တစ်ဖက်ကမ်းရှိ မြစ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ အရှိန်အဝါမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတစ်ခုသည် ကျူးကျော်သူတိုင်းကို ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။</p> <p>ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ရှေ့တက်လာတဲ့သူ မှန်သမျှ သေရမယ်”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်ဘုရင်တောင်အတွင်းရှိ ဂူထဲတွင် လိန်မွန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်။</p> <p>သူမက ကျားခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိသော မိစ္ဆာကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>“ဟားဟားဟား” ကျားမိစ္ဆာက လှောင်ပြောင်သံများဖြင့် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ၊ အဲဒီရတနာကို သန့်စင်ဖို့ ငါ့မှာ အနည်းဆုံး သုံးလလောက် လိုသေးတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”</p> <p>လိန်မွန်းက ကျားမိစ္ဆာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ မုန်းတီးမှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။</p> <p>ကျားမိစ္ဆာက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟင်း၊ မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ လူအလို့ ထင်နေတာလား၊ မင်းကို ငါ အလွယ်တကူ ယုံကြည်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်၊ စီရင်ထုံးတွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်း သုံးတတ်တာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ကျောကုန်းနေပြီး ပိန်လှီသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ လိန်မွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ “မင်းပဲ”</p> <p>ရောက်ရှိလာသူက ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို လိန်မွန်း၏ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ၊ မင်း မယုံနိုင်ဘူးလား၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ငါ ပြန်လာပြီ”</p> <p>လန်မွန်း စိတ်ပျက်သွားသည်။ ကျားမိစ္ဆာ၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာသူမှာ သူမ၏ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း ကြွက်မိစ္ဆာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှင်ဘုရင်တောင်တွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ တစ်ခုခု သင်ယူရန် ထိုဂူထဲသို့ ခိုးဝင်လေ့ရှိသည် မဟုတ်ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံနေသော အခြားသော ကြွက်တစ်ကောင်လည်း ရှိသေးသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် မကြာခဏ ဆုံတွေ့လေ့ရှိပြီး သူမက သူမသင်ယူရသမျှကိုပင် သူနှင့် ဝေမျှခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သို့သော် သူမမှာ ထိုကျွမ်းကျင်သူ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိရန် ကံကောင်းခဲ့သော်လည်း ကြွက်မိစ္ဆာမှာမူ ၎င်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ကြွက်မိစ္ဆာသည် သူမအပေါ် မနာလိုဖြစ်ပြီး မုန်းတီးခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လူအသွင် ကျင့်ကြံနိုင်လာသောအခါ ထိုကျွမ်းကျင်သူသည်လည်း ရှင်ဘုရင်တောင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူ မထွက်ခွာမီ ထိုဂူကို သူမအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ကြွက်မိစ္ဆာမှာ ပိုမို စိတ်တိုသွားပြီး ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကျွမ်းကျင်သူ၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ရှင်ဘုရင်တောင်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျင့်စဉ်အရဆိုလျှင် သူမနှင့် ကြွက်မိစ္ဆာသည် ဂိုဏ်းတူဟု ဆိုနိုင်သည်။ ကြွက်မိစ္ဆာသည် သူမ၏ စီရင်ထုံးများအပေါ် နားလည်မှုကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။</p> <p>“မင်းလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်”</p> <p>လန်မွန်းက ကြွက်မိစ္ဆာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကြွက်မိစ္ဆာသည် ကျားမိစ္ဆာထံ ခိုလှုံလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့သလို၊ ကျားမိစ္ဆာကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာသူမှာလည်း သူဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>“ခဲခဲခဲ” ကြွက်မိစ္ဆာက ယုတ်မာသော ပုံစံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးကန်းတာ ဟုတ်လား၊ ဟင်း၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ ငါ့ရဲ့ လက်စားချေမှုက အခုမှ စတာ၊ မင်းကို သေရတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားစေရမယ်” သူက စကားပြောနေစဉ် လက်ဝါးချင်း ပွတ်လိုက်ပြီး လိန်မွန်းကို တစ်ခုခု လုပ်ချင်သည့်ပုံစံဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ငြိမ်သက်နေသော ကျားမိစ္ဆာသည် ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကြွက်မိစ္ဆာကို အရေးမစိုက်သလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ အလုပ် မပြီးသေးဘူး၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ”</p> <p>ကြွက်မိစ္ဆာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်” သူက ကျားမိစ္ဆာ၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p>ကျားမိစ္ဆာက သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လိန်မွန်းကို လှမ်းကြည့်ကာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ သရဲအစေခံ နှစ်ဦးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“သူ့ကို တာတာရွာကို ခေါ်သွား၊ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ကြံစည်တဲ့သူတွေ ဘာဖြစ်တတ်လဲဆိုတာ ဟိုကောင်ကို ပြချင်တယ်”</p> <p>ကျားမိစ္ဆာ၏ အမိန့်အရ သရဲအစေခံ နှစ်ဦးသည် လန်မွန်းကို ဖမ်းဆီးပြီး သူနှင့်အတူ တာတာရွာသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် မိစ္ဆာအုပ်စုနှင့် လေလွင့်သရဲများသည် ရွာအဝင်ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေသော လင်းချီယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် မိစ္ဆာများနှင့် လေလွင့်သရဲများကို လှမ်းကြည့်ကာ သူတို့၏ အစွမ်းကို တိုင်းတာလိုက်သည်။</p> <p>“ရွှေအမြုတေ အဆင့်နှောင်းပိုင်း နှစ်ကောင်၊ အလယ်ပိုင်း ခုနစ်ကောင်နဲ့ အစောပိုင်း ဆယ်ကောင်”</p> <p>သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အင်အားအကောင်းဆုံး မိစ္ဆာ ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများက လင်းချီယဲ့ကို လှောင်ပြောင်ကြသည်။ “လေးကောင်တို့၊ တိုက်ကြစမ်း၊ ဒီရွာက လူတွေကို အကုန်သတ်ပစ်၊ တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့”</p> <p>“သတ်၊ အကုန်သတ်ပစ်”</p> <p>မိစ္ဆာများနှင့် လေလွင့်သရဲများသည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တာတာရွာသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ရွှေအမြုတေ အဆင့် မိစ္ဆာများကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေရင်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။</p> <p>“ဘုန်း၊ ဘုန်း၊ ဘုန်း”</p> <p>မိစ္ဆာများနှင့် လေလွင့်သရဲများ ရွာအဝင်သို့ ရောက်သည်နှင့် မြင်မရသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တိုက်မိသွားကြသည်။</p> <p>အမြန်ပြေးလာသူ အချို့မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။</p> <p>“ခုခံရေး စီရင်ထုံးလား” ရွှေအမြုတေ အဆင့်နှောင်းပိုင်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြတ်သားသော လေလှိုင်းတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ငါ ပြောပြီးသားလေ၊ ရှေ့တက်လာတဲ့သူ မှန်သမျှ သေရမယ်”</p> <p>မီတာ ဆယ်ဂဏန်းကျော် ကျယ်ပြန့်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားရာ ရှေ့ဆုံးမှ မိစ္ဆာငယ်များနှင့် ငတ်မွတ်နေသော သရဲ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နောက်ကွယ်မှ တိုက်ပွဲကို ကြီးကြပ်နေသော ရွှေအမြုတေ အဆင့် မိစ္ဆာများ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>ရှေ့သို့ တိုးလာသော မိစ္ဆာများထဲတွင် အသက်ရှူသွင်းခြင်း အဆင့် အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်နေသူ အများအပြား ပါဝင်သည်။ သို့သော် ထိုသူများပင်လျှင် ခဏမျှပင် မခုခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>ရန်သူ၏ အစွမ်းမှာ သတင်းပေးချက်ထဲတွင် ပါသလိုမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူတို့က လင်းချီယဲ့ကို ရွှေအမြုတေ အဆင့် အလယ်ပိုင်း သို့မဟုတ် နှောင်းပိုင်းဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“သူက နတ်ဘုရားကလေးငယ် အဆင့်ကို ရောက်နေတာလား”</p> <p>ရွှေအမြုတေ အဆင့်နှောင်းပိုင်း မိစ္ဆာနှစ်ကောင်သည် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။ လင်းချီယဲ့ ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်သွားသည်ကို သူတို့ မလုပ်နိုင်ကြောင်း သိထားကြသည်။</p> <p>တိုက်ခိုက်မှု၏ အရှိန်အဝါမှာ သူတို့ လက်လှမ်းမီနိုင်သော အနေအထားဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုမျှ လှပသပ်ရပ်စွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်သလို၊ အသက်ရှူသွင်းခြင်း အဆင့် အထွက်အထိပ်ရှိသူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကိုလည်း ကွက်တိတစ်ချက်တည်းနှင့် မသတ်နိုင်ပေ။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ သူ နတ်ဘုရားကလေးငယ် အဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီအဆင့်ရဲ့ အစပ်ကို ထိနေလောက်ပြီ”</p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ တက်တိုက်မလား၊ မတိုက်ဘူးလား”</p> <p>ရွှေအမြုတေ အဆင့် မိစ္ဆာ ဆယ်ဂဏန်းကျော်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ထပ် မတိုက်ခိုက်ဝံ့တော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းချီယဲ့၏ မျက်ဆန်းများမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မိစ္ဆာအုပ်စု၏ နောက်ကွယ်ရှိ လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်လာပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော မိစ္ဆာများနှင့် လေလွင့်သရဲများကို ကြောက်လန့်တကြား မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save