Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း (၃၉၁) - ကောက်ကျစ်သော မိစ္ဆာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ချန်ရှီသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ဟို့ထု၏ ပြန်စာမှာ မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ "အတွင်းထဲမှာ ဘာမှမမြင်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပုပ်စပ်နေတဲ့ အသားအချို့ကိုတော့ တွေ့တယ်၊ ငါ့ဘေးမှာ အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနေတယ်၊ သူတို့ သေဆုံးသွားတာ သိပ်မကြာသေးပုံပဲ။"</p> <p>"နေဦး! ဒါက..." ဟို့ထုသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မျောက်? ဟို့ကြီး!" ချန်ရှီသည် စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်ဆိုလိုက်သော်လည်း သူသည် ပြန်လည်ဖြေကြားမှုကို မရရှိသေးပေ။</p> <p>လိန်မွန်းနှင့် ကွေ့နျန်းတို့သည်လည်း စိုးရိမ်နေကြသည်။</p> <p>"အတွင်းထဲဝင်ကြရအောင်၊ လူမကွဲစေနဲ့။"</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ရှေ့မှ စတင်ဦးဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>လိန်မွန်း၊ ချန်ရှီနှင့် ကွေ့နျန်းတို့အားလုံးသည် ဖြစ်လာနိုင်သမျှ အခြေအနေများကို ကာကွယ်ရန် သူ့အနီးတွင် ကပ်၍ ဝိုင်းရံထားကြသည်။</p> <p>"ဒီအမည်းရောင် မြူခိုးတွေက ငါ့ရဲ့ ထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနှောင့်အယှက် ပေးနေတယ်၊ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ငါအတည်မပြုနိုင်ဘူး။"</p> <p>ကွေ့နျန်း၏ မျက်လုံးများသည် ရွှေရောင်အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မြူခိုးများကို ဖောက်ထွက်မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ဘာမှမပြောပေ။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီး အမည်းရောင် မြူခိုးများကို တတ်နိုင်သမျှ ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မစစ်ဆေးနိုင်သော်လည်း ရင်ပြင်အတွင်းရှိ အချို့သော အရာများကို ဝေဝါးစွာ ခံစားမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်ရအောင်။" လင်းချီယဲ့သည် အလောင်းနှစ်လောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ပြီး လိန်မွန်းနှင့် အခြားသူများကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ဟို့ထုနှင့် အဆက်အသွယ်မပြတ်မီက သူ၏ ဘေးတွင် အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနေသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူမှတ်မိနေသည်။</p> <p>"ဒါက ဘာလဲ။" လမ်းလျှောက်နေရင်း ချန်ရှီသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။</p> <p>"သွေး! ဒါ မျောက်ရဲ့ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်ပဲ!"</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချန်ရှီ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သွေးများကိုလည်း သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် အခြားသူများမှာ ဖိနပ်များ စီးထားကြသောကြောင့် ချန်ရှီ၏ မြွေခန္ဓာကိုယ်က စေးကပ်သော သွေးများကို ထိမိမှသာ သတိပြုမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ..." ကွေ့နျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြည့်ရဆိုးနေသည်။</p> <p>"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လှိုင်း အတက်အကျက ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာ အတိအကျကို ငါ အာရုံမခံနိုင်ဘူး။"</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အားကောင်းလာစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရင်ပြင်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကိုသာ ဝေဝါးစွာ အာရုံခံနိုင်သည်။</p> <p>ဟို့ထု၏ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်မှာ အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိပုံမရပေ။</p> <p>သို့သော် သူ ပြန်လည် မဖြေကြားခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ လူအနည်းငယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>လိန်မွန်း၏ ဆံပင်များ ထောင်ထသွားသည်။ "တစ်ခုခုက ငါ့ကို ထိသွားတယ်!"</p> <p>သူမသည် လင်းချီယဲ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေသည်။</p> <p>"ယုတ်မာလိုက်တာ!" ချန်ရှီ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။ သူသည် သူ၏ လက်နက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့နျန်းသည်လည်း သူ၏ အတောင်ပံများကို ရူးသွပ်စွာ ခတ်လိုက်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမည်းရောင် မြူခိုးများကို လွင့်စင်သွားစေရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ် အမည်းရောင် မြူခိုးများသည် ကော်ကဲ့သို့ စေးကပ်နေပြီး ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ဝူး!</p> <p>အေးစက်သော လေပြင်း နောက်တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p>ချန်ရှီ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ အကြေးခွံများမှာ ရုတ်တရက် လွင့်ထွက်သွားပြီး ဆယ်ခုထက်မက ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူလဲ။" သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p>ပြိုင်ဘက်ကို မမြင်ရသည့်အခါ လူများက မည်သို့လျှင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ မနေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>​သူတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမို နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လိုက်ကြစဉ် လင်းချီယဲ့၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ခုခုကို ပစ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ဟင်း၊ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ကောင်!"</p> <p>သူသည် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မမြင်ရသော စိတ်စွမ်းအားများမှာ စုစည်းလာပြီး လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>"မင်းကို ငါ မိပြီ!" လင်းချီယဲ့သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လှိုင်းထန်နေသော စိတ်စွမ်းအားများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ဘေးဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>ဘုန်း!</p> <p>ပြင်းထန်သော တိုက်မိသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ဘာမှ မမြင်ရသော်လည်း ထုပ်တန်းတစ်ခုမှာ လွင့်ထွက်သွားကြောင်း အကြမ်းဖျင်း ပြောနိုင်ပါသည်။</p> <p>"ဟိုမှာ!"</p> <p>"သူ့ကို ဖမ်း!"</p> <p>လိန်မွန်းနှင့် ချန်ရှီတို့သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိကြသည်။</p> <p>"ငါ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ပစ်မှတ်ထားပြီးပြီ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့!"</p> <p>ကွေ့နျန်း၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများသည် မြူခိုးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်ရင်း ပိုမို တောက်ပလာကာ ရှေ့မှ စတင် တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် အာရုံစူးစိုက်မှု အမြင့်ဆုံးထားရှိလျက် သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဘေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ခုနက ချန်ရှီ တိုက်ခိုက်ခံရချိန်တွင် လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ ဘေးမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုပုံရိပ်မှာ လျင်မြန်သော်လည်း လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုပစ်မှတ်ထားမှုမှာ ကြိုးကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါ စွပ်မိပြီးလျှင် လင်းချီယဲ့၏ ထောက်လှမ်းနိုင်သော အကွာအဝေးထက် ကျော်လွန်သွားခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်း မရှိပါက ထွက်ပြေးရန် လမ်းမရှိပေ။</p> <p>မဟုတ်ပါက တိုက်ခိုက်သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ထွက်ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ အမည်းရောင် မြူခိုးများ၏ သက်ရောက်မှုကို ခံရသော်လည်း လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် အမည်းရောင် ပုံရိပ်မှာ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရပြီးနောက် မည်သို့ပင် ပုန်းအောင်းနေပါစေ သူ၏ ပစ်မှတ်ထားမှုမှ ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"ငါ သူ့ကို မိပြီ!"</p> <p>ချန်ရှီ၏ အသံမှာ အမည်းရောင် မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လိန်မွန်းနှင့် ကွေ့နျန်းတို့သည် နောက်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p>မကြာမီ ချန်ရှီ၏ အံ့သြတုန်လှုပ်သံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"မျောက်! ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူ ဖြစ်နေရတာလဲ။"</p> <p>​လင်းချီယဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးရန် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။</p> <p>အမည်းရောင် မြူခိုးများက သူတို့၏ အမြင်အာရုံ အများစုကို ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း တစ်ပေခွဲအတွင်း ရှိသမျှကို မြင်တွေ့နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>အညိုရောင် အမွှေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တစ်မီတာခန့် မြင့်သည့် မျောက်မိစ္ဆာတစ်ကောင်မှာ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားစများကြားတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ချန်ရှီသည် သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်အငွေ့အသက် ရှိနေသေးတယ်၊ သူ ခေတ္တ မေ့လဲသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!"</p> <p>ဟို့ထု၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ချန်ရှီ၊ လိန်မွန်းနှင့် ကွေ့နျန်းတို့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ဟို့ထု ဖြစ်နေရတာလဲ။"</p> <p>လိန်မွန်းသည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့မှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး လင်းချီယဲ့က ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်သူကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့သည် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်သူကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ပစ်မှတ်က ဟို့ထု ဖြစ်သွားတာလဲ။</p> <p>လိန်မွန်းသည် လင်းချီယဲ့၏ စွမ်းရည်များကို မြင်တွေ့ဖူးသောကြောင့် သူ လူမှားသွားသည်ဟု မသံသယဖြစ်မိပေ။</p> <p>ထို့အပြင် လင်းချီယဲ့နှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အစွမ်းမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူမထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save