Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အတွင်းပိုင်းကို မြင်တွေ့ရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p>လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းမိသွားခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရန် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ကျောက်တံခါးအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံကို နားလည်စေရန် တံခါးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ ဤကျောက်တံခါးကို ဖျက်ဆီးရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိ မရှိ သို့မဟုတ် ၎င်းမှာ ကျောက်တံခါးနှင့် တူသော အခြားအရာတစ်ခုခုလား ဆိုသည်ကို သူ သိလိုသည်။</p> <p>​"ကြည့်ရတာတော့ သာမန်ကျောက်တံခါးပါပဲ။ ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံက ဘာလို့ အထဲကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ရတာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ တကယ်ပဲ ဒါကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရမလား။ တကယ်လို့ ဒီအထဲမှာ တစ္ဆေကျောင်းတော်က လူတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရင်တော့ ငါ ဒုက္ခလှလှတွေ့တော့မှာပဲ။ ဒီတစ်ထပ်လုံးက စွန့်ပစ်ထားတာဆိုတော့ လူနေဖို့ အခွင့်အလမ်းက အရမ်းနည်းပေမဲ့ သတိထားရမှာပဲ" လုံချန်းက တံခါးကို အကဲခတ်ရင်း တွေးနေမိသည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လုပ်လိုက်တော့မယ်။ ငါက နေရာအနှံ့ကို ရှာဖို့ လာခဲ့တာပဲ။ ဒီလောက် သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းတဲ့နေရာကို မြင်ပြီးမှတော့ ဒီအတိုင်း ပြန်မလှည့်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အကျဉ်းထောင်အစစ်က ဒါဆိုရင် ပြန်သွားမိရင် အမှားကြီး မှားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။</p> <p>​သူသည် နောက်သို့ ငါးလှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​အတန်ကြာမှ ဤဓားကို ပြန်လည် ကိုင်မြှောက်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် ခံစားချက် ကောင်းနေသည်။ ဓားမှာ သူ၏ အဖော်မွန်ကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် မူယွမ်၏ စံအိမ်ဝင်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ခဲ့ရစဉ်က ခံစားချက်မျိုးလောက်တော့ မပြင်းထန်ပေ။ ထိုဓားမြှောင်က သူ၏ သွေးသားများကို လှုံ့ဆော်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု သူ စဉ်းစားနေဆဲပင်။</p> <p>​သူ ထွက်ခွာမည့်အချိန်တွင် ထိုဓားမြှောင်ကို ခိုးယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုဓားမြှောင်ကို ယူသွားမည့်အစား သူသည် စာအချို့ ချန်ထားခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုစာထဲတွင် သူမ၏ သားမှာ စွန့်စားခန်းထွက်သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းသာ ရေးသားထားမည်။ မူယွမ်ထံမှ တန်ဖိုးရှိသောအရာကို သူ ယူသွားသော်လည်း သူမကို မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတော့ ချန်ပေးထားချင်သည်။ သူမ၏ သားသေဆုံးသွားပြီဟူသော အဖြစ်မှန်ကို သူမ မသိစေလိုပေ။</p> <p>​"ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ရွှင်း... အမှောင် ယဇ်ပဏ္ဏာကို သုံးပြီးကတည်းက ငါနဲ့ မပတ်သက်တဲ့လူတွေ၊ ငါနဲ့ မနီးစပ်တဲ့လူတွေအပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ စာနာစိတ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားရမှာ မဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့ ငါက မူယွမ်အပေါ်မှာ စာနာစိတ်ရှိနေပြီး မူလင်း အပေါ်မှာကျ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ငါလည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က နင်နဲ့ အမျိုး တော်စပ်နေလို့ ဖြစ်နိုင်မလား။ အဲဒါကပဲ တစ်ခုတည်းသော ရှင်းပြချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နင့်ရဲ့ အဖေဘက်က အဖွားဟာ ဒီနေရာက ဖြစ်နိုင်တာမို့၊ မူယွမ်နဲ့ တော်စပ်နေတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးပါဘူး။ အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာဆိုတာ ရှုပ်ထွေးတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ နင် အခု သိထားတာတွေက အခြေခံအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင့်ရဲ့ နိယာမမျိုးစေ့က ခုမှ စတင်ဖြစ်တည်နေတာမို့လို့ပဲ။ နိယာမမျိုးစေ့ ကြီးထွားလာတဲ့အခါ နင် ပိုပြီး နားလည်လာလိမ့်မယ်" သူမက ဆိုသည်။</p> <p>​"ထားလိုက်ပါတော့... နောက်မှပဲ အဖြေရှာရမှာပေါ့" ထိုသို့ ပြန်ပြောပြီးနောက် လုံချန်းသည် ကျောက်တံခါးဆီသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဓားရေးဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး တံခါးကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ပဉ္စမမြောက် ပုံစံ၊ ဖရိုဖရဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ဓား ရွေ့လျားသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နီမှောင်သော အလင်းတန်းတစ်တန်းက ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသော လေထုမှာပင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​တိုက်ခိုက်မှု၏ စွမ်းအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အုတ်ကျိုးအုတ်ပဲ့များမှာ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ကြောင်း ချန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>​မကြာမီ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အဆောက်အဦး၏ ကျောက်တံခါးသို့ ထိမှန်သွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များ နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားသဖြင့် တံခါးမှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို လုံချန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ ဖုန်မှုန့်များ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသောအခါမှ အဝင်ဝကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​သို့သော် သူ မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။ ကျောက်တံခါးမှာ ကျိုးပျက်မသွားသေးပေ။ နဂိုအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တံခါးပေါ်တွင် မီတာဝက်ခန့် နက်သော အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်းတော့ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>​"ဒီတံခါးက ဘယ်လောက်တောင် ထူနေလို့လဲ။ မီတာဝက်လောက်အထိ ထိုးဖောက်သွားတာတောင် မပွင့်သေးဘူးလား" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်သည်။</p> <p>​"ငါ အဆင့်တစ်ဆင့် ပိုမြင့်တဲ့ အစွမ်းကို သုံးရတော့မယ်။ ပိုပြင်းတဲ့ အစွမ်းကို သုံးလိုက်လို့ အထဲကအရာတွေ အထိအခိုက် မများဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ" လုံချန်းက ဆိုသည်။</p> <p>​သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ထပ်မံ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ခြေစုံကို မြေပြင်တွင် ခိုင်မြဲစွာ နင်းလိုက်ပြီး ကျောကို ဆန့်ကာ ဓားရေးဟန်ကို တစ်ဖန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ဆဋ္ဌမမြောက် ပုံစံ၊  ဗြောင်းဆန်ခြင်း" လုံချန်းသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင် အများစုကို လက်ထဲရှိ ဓားဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရှိသမျှ အင်အားကို သုံး၍ ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင် သိုလှောင်ထားသော ချီစွမ်းအင် အများစုမှာ ဓားမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းသွားပြီး ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမှောင်အလင်းတန်းကို ပိုမို အစွမ်းထက်စေသည်။</p> <p>​ယခု တိုက်ခိုက်မှုမှာ အရင်တစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မနေပေ။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနှင့်ပင် မတူပေ။ အမှောင်အလင်းတန်းမှာ တံခါးဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ တိုးဝင်သွားသည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသော ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။ အရင်တိုက်ခိုက်မှုမှာ စိတ်ဆိုးနေသော နွားသိုးတစ်ကောင်နှင့် တူခဲ့လျှင် ယခု တိုက်ခိုက်မှုမှာမူ တိတ်ဆိတ်သော ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်မြန်သော်လည်း မုဆိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်စွာ ရွေ့လျားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​တိုက်ခိုက်မှုမှာ တံခါးသို့ ရောက်ရန် အချိန်အတော်ကြာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တံခါးသို့ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​တိုက်ခိုက်မှုမှာ တံခါးသို့ ထိမှန်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံချန်းသည် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော ကျားသစ်မှာ ရုတ်တရက် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ရိုက်ခတ်မှု စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် လုံချန်းပင်လျှင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရသည်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် တံခါးမှာ ပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>​ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အဆောက်အဦးအတွင်းပိုင်းမှာ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လုံချန်း အထဲဝင်ရန် လမ်းပွင့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် သူသည် ဇွတ်တရက် အထဲသို့ မဝင်သေးပေ။ တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အထဲသို့ စူးစမ်းရန် အခွင့်အရေး ရသွားပြီဟု သူ ယူဆသည်။</p> <p>​သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို စတင် အသုံးပြုလိုက်ရာ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤနေရာ၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အထဲတွင် ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ သူ့ကို ဒေါသထွက်သွားစေပြီး မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။</p> <p>​"ဒီကောင်တွေ။ သူတို့ တကယ်ပဲ..." သူသည် မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ရင်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save