Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်မိမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အပင်ပေါက်လေးမှာ ပိုမိုတောက်ပစွာ လင်းထိန်လာသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ထိုပန်းပွင့်ကို ထိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။</p> <p>​သူ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်မီမှာပင် သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ဖြူဖွေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>​ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခေါင်းထဲ၌ မူးနောက်သွားကာ အရာအားလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။</p> <p>​အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင်မှ လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ စတင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ တောက်ပသော ကောင်းကင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်နေပြီး တိမ်တိုက်အချို့ကိုသာ မြင်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် သူ မှင်သက်သွားရသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် တစ္ဆေကျောင်းတော်ထဲ၌ ရှိနေရမည် မဟုတ်လော။ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ကောင်းကင်ကို မမြင်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူ ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေသည်ဆိုလျှင်ပင် ကျောင်းတော်ပြင်ပသို့ နေရာပြောင်းခံရပြီး တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်မှအပ ယခုအချိန်မှာ ညအချိန်သာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>​"အု..."</p> <p>​သူ ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခေါင်းထဲမှ အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အလေးအပင်နှင့် အရိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ပြင် သူ၏လက်များကိုလည်း လှုပ်ရှား၍မရကြောင်း သိလိုက်ရသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏လက်များမှာ အချည်ခံထားရသောကြောင့်ပင်။ ခြေထောက်များမှာလည်း အလားတူပင် အချည်ခံထားရလေသည်။</p> <p>​သူသည် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို အနီရောင် ကြိုးတစ်မျိုးနှင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အနောက်တွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​၎င်းမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ သူ့ကို ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။</p> <p>​အကယ်၍ သူမ၏ ကျောဘက်တွင်ပါရှိသော နတ်မိမယ်တောင်ပံ နှစ်ဖက်ကိုသာ ထည့်မတွက်ပါက သူမမှာ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။</p> <p>​သူမ၏ တောင်ပံများမှာ လိပ်ပြာတောင်ပံပုံစံ ရှိသည်။ တောင်ပံများမှာ တလက်လက် တောက်ပနေပြီး ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ကြယ်ပုံစံ သင်္ကေတတစ်ခုစီ ပါရှိသည်။ တောင်ပံများမှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>​'အာ... ရွှင်း။ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဒါ ငါ့ရဲ့ တတိယမြောက် စမ်းသပ်ချက်ဖြစ်ပြီး ငါ ကမ္ဘာအသစ်တစ်ခုကို နေရာပြောင်း ခံလိုက်ရတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>​"ဒါက စမ်းသပ်ချက် မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​'ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးပါဦး' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် သူ အဖြေကို လိုချင်နေသည်။ ဤအခြေအနေတစ်ခုလုံးမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။</p> <p>​"နင် ရောက်နေတာက... ငါလည်း မသိဘူး" ရွှင်းက အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ကြည်သောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​'ဟိုအပင်ကြောင့်လား။ ငါကတော့ ထူးဆန်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို နေရာပြောင်း ခံလိုက်ရတာ သေချာပြီ။ ဘယ်ကို ရောက်သွားမလဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ နင်က ငါ့ကို ဘာလို့ သွားထိခိုင်းရတာလဲ' လုံချန်းက စိတ်ပျက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"နင် အခု လက်ရှိအခြေအနေကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တယ်။ ဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ သိတာကလည်း နင် သိသလောက်ပါပဲ။ အပင်ကို ဘာလို့ ထိခိုင်းရသလဲဆိုတာကိုတော့ နောက်မှ ရှင်းပြမယ်။ အခုက စကားပြောနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ လူတွေ ထပ်လာနေတာကို ငါ မြင်နေရတယ်" ရွှင်းက လုံချန်းအနားတွင် ပေါ်လာပြီး ရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အဝေးမှ သူ့ထံသို့ လူများစွာ လာနေသည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြပြီး တူညီသော တောင်ပံများ ပါရှိကြသည်။ ကွဲပြားချက်မှာ သူတို့၏ တောင်ပံအရောင်များ မတူညီခြင်းနှင့် သူ၏အနားတွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေး၏ တောင်ပံကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းမမြင်ရခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှိရာသို့ ထိုမိန်းကလေးပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့် လာနေကြသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ့ကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်လို ကြည့်နေသည့် နတ်မိမယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်းက လူ မစုံခင် အဖြေရလိုသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို ခပ်နွမ်းနွမ်း အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း စကားပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"အဘက်စ် မူကာဘား လီကန်စီ နစ်ဂျစ်" မိန်းကလေးက ဆိုသည်။</p> <p>​"အာ... နင်ပြောတာ တစ်လုံးမှ နားမလည်ဘူး။ ငါပြောတဲ့စကားကို နင် မပြောတတ်ဘူးလား" လုံချန်းက ထပ်မေးပြန်သည်။</p> <p>​"မာ့ဂျာ ဟု့ဂျာ ဂူကာနီ မာလာနာ" မိန်းကလေးက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​'ရွှင်း... သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ နင်က ဘာသာစကားတွေ ပိုသိတာပဲ၊ ငါ့ကို ဘာသာပြန်ပေးစမ်း' လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"သူ ပြောနေတာက... အာ... သူ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ ဒီဘာသာစကားကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ" ရွှင်းက အသေအချာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါဆိုရင်တော့ အလကားပဲ။ နင်ပြောတာ ငါ နားမလည်၊ ငါပြောတာလည်း နင် နားမလည်ဆိုတော့။ လက်ဟန်ခြေဟန်ပဲ သုံးကြည့်တော့မယ်။ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ဆိုရင်တော့ ငါပြောချင်တာကို သူ နားလည်ကောင်း နားလည်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာဘုရင်ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လက်မှ ကြိုးများအား ရုန်းဖဲ့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။</p> <p>​သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားသော်လည်း ကြိုးများမှာ ပြတ်မသွားပေ။ ကြိုးများမှာ ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်နိုင်သော အရာတစ်ခုခုနှင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​"ဟေး... မင်္ဂလာပါ။ ငါ့လက်ကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား" လုံချန်းက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြကာ ကြိုးကို ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​မိန်းကလေးမှာ သူ့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ရင်း "တူမာ ရှန်တာ ဂန်ဂျီ ဘာလ်" သူမ  ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​"သူ ဘာမှ နားမလည်ဘူးပဲ။ ငါပြောတာကို ဘာသာပြန်ပေးမယ့် အက်ပ် တစ်ခုခု ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ နင်ကလည်း ဒီနေရာမှာ ဘာမှ သုံးစားလို့ မရဘူး၊ ငါကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လွတ်မြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါက ပြဿနာပဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါက သုံးစားလို့မရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအခြေအနေက ငါ ကူညီလို့မရတဲ့ အထူး အခြေအနေ ဖြစ်နေလို့ပါ"ရွှင်းက တုံ့ပြန်သည်။</p> <p>​"အဲဒါကိုပဲ ဒီနေရာမှာ သုံးစားလို့မရဘူးလို့ ခေါ်တာပေါ့ အယောင်ဆောင်မလေးရဲ့" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"အိုး... ခဏနေဦး၊ သုံးစားလို့ရမယ့်သူ တစ်ယောက်တော့ ရှိသေးတယ်" လုံချန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။</p> <p>​သူတို့ဆီသို့ လာနေသော အမျိုးသမီးများမှာ မီတာငါးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် လုံချန်း သူ၏ အစီအစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး ရှားကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ ရှားမှာ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး အနည်းဆုံး ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်နှင့် ညီမျှသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား ရှိသည်။ ထို့ပြင် သူမသည် သူ၏ ကမ္ဘာတုထဲရှိ လူအားလုံးထဲတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် ယခုနေရာတွင် အသုံးဝင်ဆုံးသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​သူသည် သူမကို လက်စွပ်ထဲမှ ထွက်လာခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​ရှားသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ရှား လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုံချန်းအနားတွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးမှာ လန့်ဖျန့်သွားသည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ နောက်သို့ ငါးလှမ်းခန့် ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>​သူ့ထံသို့ လာနေသော အခြားအမျိုးသမီးများလည်း သူမကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့ရှိရာသို့ အပြေးလာကြတော့သည်။</p> <p>​"ရှား... ငါ့ကို ချီပြီးတော့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားတော့" လုံချန်းက ရှားကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်" ရှားက လုံချန်းကို ချီမလိုက်ပြီး လုံချန်း ညွှန်ပြသော ဦးတည်ချက်အတိုင်း စတင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် လူသူကင်းမဲ့သည်ဟု သူ တွေ့ရှိထားသော ဘက်သို့ ရှားကို လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save