Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အသက်ဝင်နေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p>ရှားသည် လုံချန်းကို ချီဆောင်ကာ ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်ခဲ့ပြီး လုံချန်း ရပ်ခိုင်းသည့်နေရာရောက်မှသာ ရပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​သူမသည် လုံချန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီကြိုးတွေကို ဖြည်ပေးနိုင်လား" လုံချန်းက ရှားကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ရှားက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လုံချန်း၏ လက်မှ ကြိုးများကို စတင် ဖြည်ပေးသည်။ အတန်ကြာသော် လုံချန်း၏ လက်များ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​သူသည် မိမိဘာသာ လက်ကို အသုံးပြု၍ ခြေထောက်မှ ကြိုးများကိုပါ ဖြည်ချလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ထိုကြိုးများကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ရာ သာမန်ကြိုးများနှင့်သာ တူနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ကြည့်ရသလောက် ထူးခြားမှု ဘာမျှမရှိပေ။ သို့သော်လည်း ခုနက သူ ကိုယ်တိုင် ရုန်းစဉ်က ပြတ်မထွက်သွားခဲ့သဖြင့် သူ စိတ်ဝင်စားမိသည်။</p> <p>​သူသည် ကြိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဆွဲဖြတ်ကြည့်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း မရပေ။ ကြိုးမှာ အလွန်အမင်း ခိုင်ခံ့လွန်းလှသည်။</p> <p>​"ဒါကို ဖြတ်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။ ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါလည်း ဒီကြိုးမျိုးနဲ့ပဲ သူတို့ကို ပြန်ချည်ရမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုကြိုးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"တော်တယ် ရှား... နင် ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာပဲ" လုံချန်းက ရှား၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက ရှားရဲ့ တာဝန်ပါ သခင်" ရှားက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... နင် ပြန်နားလို့ရပြီ" လုံချန်းက သူမကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ ပြန်သွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှာရမယ်။ မင်ယုက တစ္ဆေကျောင်းတော်မှာ ကျန်နေခဲ့သေးတာ။ တကယ်လို့ ငါ ပြန်မရောက်သွားရင် သူ သေချာပေါက် အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေရင်း ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလာသည်။</p> <p>​"ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းကို အလွန် အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှလွဲရင် မသုံးဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ သုံးခဲ့တဲ့ နှစ်ကြိမ်စလုံးမှာ ငါ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေကတော့ တကယ့်ကို အရေးကြီးနေပြီ။ ငါ ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။</p> <p>​သူသည် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ပြီး တစ္ဆေကျောင်းတော်သို့ ပြန်သွားရန် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် တစ်ပေါင် ဖွင့်ဖို့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။</p> <p>​သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။ သူ၏ မျက်လုံးအရောင် ပြောင်းမသွားသလို ဟင်းလင်းပြင်နိယာမမှာလည်း အသက်ဝင်မလာပေ။</p> <p>​"ငါတို့တွေ တစ္ဆေကျောင်းတော်နဲ့ အလှမ်းဝေးလွန်းနေလို့လား" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း တွေးတောမိသည်။</p> <p>​သူသည် ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကြောင့်လား သို့မဟုတ် အကွာအဝေးကြောင့်လား ဆိုသည်ကို သိနိုင်ရန် နေရာပြောင်းခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။</p> <p>​သူသည် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူကြည့်နေသည့် နေရာသို့ နေရာပြောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ စွမ်းရည်တစ်ခုမျှ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဘာလို့ ဟင်းလင်းပြင်နဲ့ ပတ်သက်တာတွေ တစ်ခုမှ သုံးလို့မရတာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် အခြားစွမ်းရည်များကို စမ်းသုံးကြည့်သည်။ သူ၏ ဓားများမှ ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သလို၊ မိစ္ဆာတောင်ပံများမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်ထဲမှ ပထမပုံစံကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ၎င်းမှာလည်း အလုပ်လုပ်သည်။</p> <p>​"တခြားစွမ်းရည်တွေ အကုန်လုံးက အကောင်းကြီးပဲ။ ဒါဆို ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ နိယာမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေပဲ ဒီမှာ ထိခိုက်နေတာလား" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် အမှောင်နိယာမကို နားလည်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ထိုစွမ်းရည်မှာမူ အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ တစ်ခုတည်းပဲ ဖြစ်နေတာလား။ ဘာလို့လဲ၊ ရွှင်း... ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်း။ ငါ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်" လုံချန်းက စိတ်တိုတိုနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် တောင်ပံပါသော မိန်းကလေးများမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အတိုင်းအတာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်ယူကာ ပျံသန်းထွက်ခွာလိုက်သည်။</p> <p>​"ရွှင်း... ငါ့ကို ဖြေဦးလေ" လုံချန်းက ခဏကြာမှ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ အရင် စဉ်းစားပါရဦး။ ဒါက တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။ မကြာခင် အဖြေပေးပါ့မယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ရွှင်းက ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါတို့တွေ တခြား ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ် တစ်ခုထဲ ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့" ရွှင်းက လုံချန်းအနားမှာ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"တခြား နယ်ပယ်တစ်ခု ဟုတ်လား။ အဲဒါနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ သုံးလို့မရတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဘယ်နယ်ပယ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမက ထိခိုက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒါက အထွတ်အထိပ် နိယာမတစ်ခုပဲလေ။ နောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ တခြားနိယာမတွေလည်း အလုပ်လုပ်နေတာပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပျံသန်းနေဆဲမှာပင် ရွှင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ အထင်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမက အသက်ဝင်မလာတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြဿနာက အဲဒါက အသက်ဝင်နေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့ နင် ထပ်သုံးလို့ မရတာပဲ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။</p> <p>​"အသက်ဝင်နေနှင့်ပြီးသား ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ သုံးလို့မရတာလဲ" လုံချန်းက မေးသည်။</p> <p>​"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင်က ဒီနေရာကို နေရာပြောင်းခံရတာ မဟုတ်လို့ပဲ။ ဒီနေရာက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တွေကြားမှာ တည်ရှိနေတာမို့၊ နင်က ဒီထဲကို အတင်းအဓမ္မ ရောက်ရှိလာတာ ဖြစ်တယ်။ နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမက နင် ဒီနေရာကနေ လွင့်ထွက်မသွားဘဲ မူလနေရာကို ပြန်မရောက်သွားအောင် အစွမ်းကုန် အလုပ်လုပ်ပြီး နင့်ကို ဒီမှာ ဆွဲထားပေးနေတာ ဖြစ်တယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ဘာလဲဟ။ ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကပဲ ပြဿနာ ဖြစ်နေတာပေါ့။ အဲဒါက ငါ့ကို ဒီမှာ ပိတ်မိအောင် လုပ်ထားတာလား။ ဒါဆို ငါ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူးပေါ့။ အဲဒါ အလုပ်လုပ်တာ ရပ်သွားတာနဲ့ ငါ ရှိခဲ့တဲ့ နေရာကို ပြန်ရောက်သွားမှာလား။ ဒါဆို အဲဒါကို ရပ်တန့်စေမယ့် နည်းလမ်းကို ပြောပြဦး" လုံချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါလည်း မသိဘူး။ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို နားလည်ထားတဲ့သူနဲ့ ငါ အတူရှိနေတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ငါလည်း သေသေချာချာ မသိဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ဒါဆိုရင် ဘာမှမသိဘဲနဲ့ အဲဒီအပင်ကို ဘာလို့ သွားထိခိုင်းရတာလဲ။ ငါ အခု ဒီအမှိုက်လို ရှုပ်ထွေးတဲ့ကိစ္စထဲ ရောက်နေပြီ။ အဲဒါက အဆိုးဆုံး မဟုတ်သေးဘူး။ အဆိုးဆုံးက ရန်သူ့ဂူထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ မင်ယုပဲ။ သူသာ လူမိသွားရင် တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်တော့မှာ" လုံချန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​"မင်ယုအတွက်တော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့က ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တွေရဲ့ ကြားထဲမှာ ရှိနေတာမို့ ဒီက အချိန်က ပြင်ပကမ္ဘာအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိဘူး။ နင် ဒီမှာ အချိန်ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ဆုံးပါစေ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ နင် ထွက်လာခဲ့တဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာအတိုင်းကိုပဲ ပြန်ရောက်မှာပါ" ရွှင်း၏ အဖြေစကားကြောင့် လုံချန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခု လျော့ပါးသွားသည်။</p> <p>​"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတုန်း သူ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်က စိတ်ချရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို ဘာလို့ ရပ်လို့မရတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီမှာ ဆွဲထားရတာလဲ။ နောက်ပြီး ငါ ထိလိုက်တဲ့ အပင်က ဘာအပင်လဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒီအပင်အကြောင်း ပြောပြရင် နင် သိချင်တာတွေရဲ့ အဖြေ အများစုကို ရပါလိမ့်မယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အဲဒီအပင်ကို ဟင်းလင်းပြင် မြှင့်တင်ရေးအပင်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါအကြောင်း မသိတဲ့ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ အဲဒီအပင်က နေရာတစ်နေရာရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပေးထားပြီး ဟင်းလင်းပြင် ကွဲလွဲမှုတွေ မဖြစ်အောင် တားဆီးပေးတဲ့ အပင်ပေါ့" ရွှင်းက စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပင်အကြောင်း သိတဲ့သူတွေအတွက်ကျတော့ အဓိပ္ပာယ်က လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားပြီ..." သူမက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save