Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မမြင်နိုင်သော ဒုက္ခ</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p>"ဟင်းလင်းပြင် မြှင့်တင်ရေးအပင်ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမမျိုးစေ့ကို အောင်မြင်အောင် ဖော်ဆောင်ထားနိုင်သူတွေ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုမြင့်တဲ့အဆင့် ရောက်နေသူတွေအတွက် အကြီးမားဆုံး ရတနာတစ်ခုပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအပင်က နိယာမစွမ်းအင်တွေ ကြီးထွားလာဖို့ အထောက်အကူပြုတယ်လို့ အဆိုရှိကြလို့ပဲ"</p> <p>​"တကယ်လို့ နင့်မှာ နိယာမမျိုးစေ့ရှိနေရင် အဲဒါက နိယာမအပင်ပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ နင့်ရဲ့ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အပင်ပေါက်လေး ရှိနေရင်လည်း အဲဒါက ပိုပြီး ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ငါက နင့်ကို သွားထိခိုင်းတာပေါ့" ရွှင်းက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။ "တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက အဲဒါက အထောက်အကူပြုတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အထောက်အကူပြုသလဲဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း မသိတာပဲ"</p> <p>​"ဒါဆို အဲဒါက ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့တာလား။ ငါ ကြည့်ကြည့်ဦးမယ်" လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဓား အရှိန်အား လျှော့ချလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပို့လွှတ်ကာ အထဲကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု ဘာမျှ မတွေ့ရပေ။ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အပင်ပေါက်လေးမှာ နဂိုအရွယ်အစားအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ ထူးခြားချက်မှာ ၎င်းသည် အနည်းငယ် တလက်လက် တောက်ပနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"အရွယ်အစားကတော့ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တလက်လက်နဲ့ တောက်ပနေတယ်" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​"တောက်ပနေတယ်ဆိုရင်တော့ အလားအလာ ကောင်းတာပဲ။ အဲဒါက ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ လိုအပ်နေသေးပုံရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အပင်ပေါက်လေးက နင့်ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကြီးထွားဖို့အတွက် လိုအပ်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို လာရှာခိုင်းတာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ်လည်း တခြားအကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့အရာဆိုတော့ အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ဘူး" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ဆိုလိုတာက... ငါက ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာမှာ ပိတ်မိနေပြီး ဘာကို ရှာရမှန်းတောင် မသိဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ ငါက ထွက်ပြေးနေရတဲ့ ရာဇဝတ်သား ဖြစ်နေပြီး ငါပြောတဲ့ စကားတစ်လုံးမှ နားမလည်တဲ့ မိန်းကလေးတွေဆီကနေ ပြေးနေရတာပေါ့။ အခြေအနေက ဒီထက် ပိုဆိုးဦးမှာလား" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"နောက်ပြီး ငါ့ခေါင်းက ခုထိ နာနေတုန်းပဲ။ သူတို့ ငါ့ကို ဘာနဲ့ ရိုက်လိုက်တာလဲ မသိဘူး" သူက ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ ဟိုမိန်းကလေးနားမှာ ဘာလက်နက်မှ ရှိတာကို ငါ မတွေ့မိပါဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ဟိုမှာ ဘာကြီးလဲ" သူမက ရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရှုန်းကို ကြည့်နေရာမှ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောင်ပံပါသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဧရာမ ကျောက်ရုပ်ကြီးတစ်ရုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကျောက်ရုပ်ကြီးမှာ အလွန် မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် လုံချန်းနှင့် ကျောက်ရုပ်ကြီးကြားတွင် သစ်ပင်များစွာ ကာကွယ်နေသော်လည်း ကျောက်ရုပ်၏ အပေါ်ပိုင်းတစ်ဝက်ကို သူ မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်ရုပ်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အကွာအဝေး အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသေးသဖြင့် သူ မရိပ်မိသေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အမျိုးသမီး ကျောက်ရုပ်ကြီးလား။ အခုမှ စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ ဒီမှာ တွေ့ခဲ့သမျှ လူတွေအကုန်လုံးက မိန်းကလေးတွေပဲ။ ဒါက မိခင်ဦးဆောင်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာ ယောကျ်ားလေးတွေ လုံးဝ မရှိတာလား" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူတို့ နင့်ကို ကြိုးနဲ့ချည်ထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူတို့အတွက် ယောကျ်ားတစ်ယောက် လိုချင်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ" ရွှင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မနောက်စမ်းပါနဲ့။ ငါတို့ အခု အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေတာ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှင်းသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် နောက်ပြောင်မိသဖြင့် အားနာသွားပြီး တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုံချန်းက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>​"တကယ်လို့ သူတို့က ငါ့ကို လိုချင်တာဆိုရင် တောင်းဆိုလိုက်ရုံပဲလေ။ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ငါက ဘယ်ငြင်းပါ့မလဲ" လုံချန်းက ဆက်လက်၍ နောက်ပြောင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​"အိုး... ဒါနဲ့ ခုနက နင့်ကို ဒေါသထွက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ မင်ယုအတွက် စိုးရိမ်သွားလို့ပါ။ အခုတော့ ဒီက အချိန်က ဟိုဘက်ကို သက်ရောက်မှုမရှိဘူးဆိုတာ သိရတော့ နည်းနည်း စိတ်အေးသွားပြီ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"အခုနကတော့ အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေဆို။ ငါ့ကျတော့ နောက်ခွင့်မပေးဘဲ နင်ကျတော့ ဘာလို့ အပေါစားတွေ ပြောနေတာလဲ" ရွှင်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"စတာပါကွာ။ နင်လည်း စကားလေး ဘာလေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလို့ရတာပဲ။ အဲဒါမှ စိတ်ကြည်လင်မှာပေါ့" လုံချန်းက သူမ၏ ပါးလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ ရွှင်းမှာ သူ၏ အနီးနားတွင် ပျံသန်းနေသဖြင့် သူမ၏ ပါးကို လှမ်းဆွဲရန် သူ့အတွက် မခက်ခဲပေ။</p> <p>​"နင် ငါ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာလား" ရွှင်းက လုံချန်းကို စွေကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုမူ ပတ်ဝန်းကျင်အား စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် ဦးတည်ချက်ကို ထိန်းကျောင်းရန် အသုံးပြုထားသည်။</p> <p>​"ဒါပေါ့... ငါ နင့်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံတာပါ" လုံချန်းက သာယာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး မှင်သက်သွားသော ရွှင်း၏ ပါးပြင်ကို အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မနမ်းဘဲ အသာအယာသာ နမ်းပြီးနောက် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ထိုထက် ပိုလုပ်မိလျှင် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ကို သူ သိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>​ရွှင်းသည် လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် အနောက်သို့ ပျံထွက်သွားသည်။</p> <p>​"နင် လူယုတ်မာကြီး၊ နင်က အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဆရာကို ပြန်နှောက်ယှက်နေတာပဲ။ အခု အလိုက်ခံနေရတာကိုတောင် နင် မစဉ်းစားဘူးလား" ရွှင်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​"ငါပြောပြီးပြီလေ၊ နင်က ငါ့ဆရာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးပါ။ အလိုက်ခံရတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ သူတို့တွေ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ အကွာအဝေးထဲမှာတောင် မရှိသေးပါဘူး။ ငါ သူတို့ကို အဝေးကြီးမှာ ထားခဲ့ပြီးပြီ" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျံသန်းနေရင်း မမြင်ရသော လေယာဉ်တစ်စင်းကို တိုက်မိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​သူသည် ပိုက်ကွန်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားမှာမူ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံထွက်သွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို နောက်သို့ ပြန်ခေါ်ကာ ပိုက်ကွန်ကို ဖြတ်ခိုင်းသော်လည်း ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။ ထိုပိုက်ကွန်မှာ လက်နက်နှင့် ထိ၍မရဘဲ လူနှင့်ထိမှသာ ထိတွေ့နိုင်သည့် အရာတစ်ခုနှင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ မမြင်ရပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း လုံချန်းမှာ ပိတ်မိသွားသော်လည်း ဓားကမူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ငါ့ကံကတော့ တကယ့်ကို အမှိုက်ပဲ" လုံချန်းက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် လက်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ သူ၏လက်မှာ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ငြိနေသည်။</p> <p>​သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို သူ၏ လက်ဖဝါးအနားသို့ ရောက်လာအောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဓား၏ အရှိန်ကို သုံး၍ ရုန်းထွက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ဓားက သူ့ကို ရှိသမျှ အင်အားသုံး၍ ဆွဲသော်လည်း သူ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ ထိုမမြင်ရသော ပိုက်ကွန်မှာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားပြီး လွှတ်ပေးမည့်ပုံ မရှိပေ။</p> <p>​အကယ်၍ လုံချန်းသာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း သုံးနိုင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းရည်များမှာ သုံးမရသဖြင့် အခက်တွေ့နေရသည်။ မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်မှာ ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် ဓားမှတစ်ဆင့် ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်၍ ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်ကို မထိတွေ့နိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိမှသာ ငြိတွယ်သွားပြီး အခြားအရာများမှာမူ မထိတွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​"ရှားရဲ့ အကူအညီကို ယူကြည့်ပါဦး။ သူကတော့ အဲဒီအရာကို ဖြတ်နိုင်ကောင်း ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရှားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ရှားသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရလဒ်မှာ ရှားပါ ထိုပိုက်ကွန်ထဲတွင် ထပ်မံ ပိတ်မိသွားခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>​"အင်း... အစီအစဉ်ကတော့ အတော်လေး အောင်မြင်သွားတာပဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save