Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">သနားစရာကောင်းတဲ့ကောင်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p>အတန်ကြာမှ မိန်းကလေးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက်ပြီး ဘုရင်မဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​သူမသည် လုံချန်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ဘုရင်မကို နားမလည်နိုင်သော ဘာသာစကားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာမူ ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားမှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ထိုင်နေဆဲပင်။ မိန်းကလေးက သူ့ကို ရုတ်တရက် နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ယခုတော့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြန်သည်။</p> <p>​"ခုနက ငါ နောက်ပြောင်လိုက်တာ ဆိုပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ဒီမိန်းကလေးတွေက နင့်ကို တကယ် အလိုရှိနေကြတာပဲ။ အခုတော့ နင် အရမ်းပျော်နေမှာပေါ့" ရွှင်းက လုံချန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ဘုရင်မသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လုံချန်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ မိန်းကလေးကို တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ မိန်းကလေးက ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>​သူမသည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်ကာ လုံချန်းကို ထိန်းချုပ်ထားသော အမျိုးသမီးအား တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ထိုအမျိုးသမီးသည် လုံချန်းကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မခုခံဘဲ သူမ ခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်သည် ခုခံရန် အချိန်ကောင်းမဟုတ်မှန်း သူ သိသည်။ ထို့ပြင် သူမ သူ့အား မည်သည့် နေရာသို့ ခေါ်သွားမလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိချင်နေသည်။ ဤသည်က သူ့အတွက် ဤနေရာကို လေ့လာရန် အခွင့်အရေးရသလို အကယ်၍ သူမက သူ့ကို ထောင်ထဲသို့ ခေါ်သွားမည်ဆိုလျှင်လည်း အမျိုးသမီးအများအပြားအား တိုက်ခိုက်ရသည်ထက် ဤအမျိုးသမီးတစ်ယောက်တည်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသောကြောင့်ပင်။</p> <p>​ဘုရင်မနှင့် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော တောင်ပံနှင့် မိန်းကလေးမှာမူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး စကားဆက်ပြောနေကြသည်။</p> <p>​"အဲဒီအနမ်းက... ဒီနေရာရဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိရမယ်" လုံချန်းက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် လှပစွာ တည်ဆောက်ထားသော စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံနေရသည်။</p> <p>​"အား... နာလိုက်တာ" လုံချန်းက ရုတ်တရက် နာကျင်နေသည့် အသံဖြင့် ညည်းညူလိုက်ရာ အမျိုးသမီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။</p> <p>​ထိုအမျိုးသမီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ကြိုးများက သူ့လက်ကို လောင်မြိုက်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏လက်ကို ကြည့်ရင်း နာကျင်သည့်အသံကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p>​"ဟေး... မမလေး၊ ဒီကြိုးကို ဖြည်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် နာနေလို့ပါ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမ သူပြောသည်ကို နားမလည်မှန်း သိသော်လည်း သူ၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ အမှန်တကယ် နာကျင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကြိုးများကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ချည်ထားသဖြင့် သူမကို ကြိုးလျှော့ပေးအောင် လုပ်နိုင်မလားဟု စမ်းသပ်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​အမျိုးသမီးသည် သူ၏လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဟင့်" သူမက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်လက် ဆွဲခေါ်သွားသည်။</p> <p>​"မင်းက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ။ ငါ မင်းကို မကြိုက်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဒီလို စေးနှဲတဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ယောက်ျား ရမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ညည်းညူလိုက်သည်။</p> <p>​အမျိုးသမီးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို တစ်နေရာသို့ ဆက်လက် ခေါ်သွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေသော်လည်း သူ၏ အာရုံမှာ စင်္ကြံလမ်းအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ခံထားရပြီး နံရံများကို ဖောက်ထွင်း၍ မရကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ထူးခြားသော အရာတစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>​အမျိုးသမီးသည် သူ့ကို လှပသော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခုတင်တစ်လုံး ရှိသော်လည်း ၎င်းမှလွဲ၍ ကျန်အရာများမှာ လုံးဝ အလွတ်ပင်။ ထိုနေရာတွင် ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိပေ။</p> <p>​"ငါတို့ ဒီမှာ ပျော်ပွဲစား ထွက်ကြမလို့လား။ ငါ့မှာ ဇနီး ၄ ယောက်... မဟုတ်ဘူး၊ ၅ ယောက်တောင် ရှိနေပြီဆိုတာ မင်းကို ပြောပြရဦးမယ်" လုံချန်းက အခန်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အမျိုးသမီးက ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​"အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ အခန်းတွေက သက်သောင့်သက်သာ ရှိသားပဲ။ သူတို့ရဲ့ ထောင်က ဒီလောက် သက်သောင့်သက်သာ ရှိမယ် မထင်ဘူး။ ဒါ သာမန်အခန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရှားကို ကမ္ဘာတုထဲမှ ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဖြည်ခိုင်းကာ သူမအား ပြန်ပို့လိုက်သည်။</p> <p>​"အခုမှပဲ တော်တော့တယ်" လုံချန်းက လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"နင့်မှာ ဇနီး ၅ ယောက် ရှိတယ် ဟုတ်လား" ရွှင်းက သူ၏အနားတွင် ပေါ်လာပြီး သူမ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်သောအချက်ကို ထောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>​"အင်း... တစ်ယောက်ယောက်ကို မေ့မနေဘူးဆိုရင် ငါ့မှာ ဇနီး ၅ ယောက် ရှိတာပေါ့။ မင်ယု၊ ကျိချင်း၊ ရွှယ်၊ မေ နဲ့ ရွှင်း တို့လေ" လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"အခုမှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ့မှာ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိနေတာ တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ။ အသံထွက် ပြောကြည့်လိုက်တော့မှ အရေအတွက်က ပိုများနေသလိုပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ချီး... ငါ့ကို အဲဒီစာရင်းထဲက ဖယ်လိုက်စမ်းပါ။ ငါက နင့်မိန်းမ မဟုတ်ဘူး၊ နင့်ရဲ့ ဆရာနဲ့ ပိုတူတယ်" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကာ အနားသို့ ဆွဲကပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါဆိုရင် ငါ့ဇနီး ဖြစ်လိုက်လေ" လုံချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ကို လာပြီး စိတ်မရှုပ်အောင် လုပ်လို့ရမလား။ ငါက ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး" ရွှင်းက ပြန်ပြောသော်လည်း လုံချန်း၏ ပေါင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် မည်သို့မျှ မကြိုးစားပေ။</p> <p>​"ငါက ကလေးမဟုတ်ဘူး။ ငါက ယောကျ်ားတစ်ယောက်၊ နင်ကလည်း ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးပဲ။ အသက်အရွယ်အရဆိုရင် နင်က ငါ့ထက် ကြီးရင် ကြီးလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အမှန်တရားကိုတော့ မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး။ နင်က ငါနဲ့အတူ အကြာဆုံး ရှိခဲ့တဲ့သူပဲ။ ငါ နင့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးအထားရဆုံးသူ တစ်ယောက်ထက် မလျော့ဘဲ မကြည့်ခဲ့ဖူးဘူး။ ငါ ဘာမှ မရှိတဲ့ အခြေအနေကတည်းက နင် ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးခဲ့တာဆိုတော့၊ မင်ယုထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးထားမိနိုင်တာပေါ့" လုံချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ နှုတ်ခမ်းကို ပိုမိုတိုးကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"နင်က ငါ့ကို အခါပေါင်းများစွာ ကူညီခဲ့ဖူးသလို၊ အဲဒီထက်မကတဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာလည်း ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ နင်က ကိစ္စတွေကို တစ်ခါတလေ လွယ်ကူအောင် လုပ်ပေးသလို တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ခက်ခဲအောင် လုပ်ပစ်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဒီခရီးလမ်းမှာ နင့်ထက် ပိုကောင်းတဲ့ အဖော်မျိုး ငါ ပိုပြီး လိုချင်မိမယ့်သူမျိုး ရှိမယ်လို့ မထင်ဘူး" လုံချန်းက သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီနေ့တော့ ပျောက်မသွားပါနဲ့ဦး" လုံချန်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ရွှင်း၏ လည်ပင်းလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှင်း၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ထွက်သွားချင်သလိုလို မထွက်သွားချင်သလိုလိုဖြင့် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် လည်ပင်းတို့ကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ နှုတ်ခမ်းကို ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်လိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း သူမကို နမ်းတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ရွှင်းက အသံကို ကြားသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ အနမ်းမှာ လေထဲတွင်သာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​"အချိန်ကိုက မတော်လိုက်တာ မမလေးရယ်" လုံချန်းက တံခါးဘက်သို့ ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုနေရာတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမကား သူ့ခေါင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရိုက်ခဲ့သော မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ရွှေအိုရောင် ဆံပင်များနှင့် လှပသော မျက်နှာ ရှိသည်။ သူမ၏ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော တောင်ပံများမှာလည်း လှပနေဆဲပင်။</p> <p>​လုံချန်း သတိပြုမိသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်မနေဘဲ သူမ၏ အကြည့်မှာ အောက်ဘက်သို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်း သတိပြုမိသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ရွှင်းနှင့် ရိုမန်တစ်ဆန်နေသော အခိုက်အတန့်လေး ရုတ်တရက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။<br /> "မင်း အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် နေမှ လာသင့်တာ။ အခုတော့ မင်းကြောင့် ဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးက အထီးကျန်စွာနဲ့ အိပ်စက်ရတော့မှာပေါ့" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save