Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">နှင်းခဲလေး၏ ပြောင်းလဲမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p>"ငါ အပြင်ထွက်လာဖို့ အကြောင်း မရှိဘူး" ရွှင်းက ခပ်အေးအေး လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ဒါနဲ့... သူပြောတာတွေကို နင် တကယ်ယုံလို့လား" သူမက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူပြောတာ အတော်များများကတော့ ယုံကြည်ရပါတယ်။ ဟင်းလင်းပြင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ သံသယရှိနေတုန်းပဲ။ သူ တကယ်ပြောတာလား၊ လိမ်တာလားဆိုတာတော့ မကြာခင် သိရမှာပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်... သူက နင့်ကို အန္တရာယ်ပြုမယ့် ပုံတော့ မပေါ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက အရမ်းရိုးရှင်းလွန်းနေသလိုပဲ။ သူတို့က ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲနဲ့ ဒီလို သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ကူညီမှာလဲ။ အထူးသဖြင့် တခြားမျိုးနွယ်စုက လူတစ်ယောက်ကိုလေ။ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီထင်တယ်" ရွှင်းက သူမဘာသာ တွေးတောနေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သော့ခတ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​"ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခုတင်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... နင့်မေးခွန်းကို ဖြေရရင်တော့၊ သူတို့က အကြောင်းမဲ့သက်သက် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ အဲဒီလောက်အထိ စိတ်ကောင်းမရှိကြပါဘူး။ အထူးသဖြင့် တခြားမျိုးနွယ်စုက သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို နမ်းတဲ့အထိတော့ စိတ်ကောင်းရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့လည်း ငါ့ဆီက တစ်ခုခု လိုချင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါ ငါတွေးမိတဲ့ အချက်ပဲ" လုံချန်းက ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ဒီမှာ မြင်ရသမျှက အရာအားလုံးက လှပပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေတာ မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဒီလို နေရာမျိုးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လောဘဆိုတာ ရှိနေမှာပဲ" ရွှင်းက ရေရွတ်သည်။</p> <p>​"ထားလိုက်ပါတော့... သူတို့ ဘာလိုချင်ချင် ငါ့အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ဖို့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်နေသရွေ့ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲဒီအတောအတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်တွေကို လေ့လာထားရမယ်၊ ဒါမှ နောက်ပိုင်း သူတို့ ငါ့ကို ရန်မူလာရင် ပြန်တိုက်ခိုက်လို့ ရမှာပေါ့" လုံချန်းက ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ ဒီကိစ္စတွေကို မြန်မြန်အပြတ်ဖြတ်ပြီး တစ္ဆေကျောင်းတော်ကို ပြန်သွားချင်ပြီ။ အဲဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီး စောင့်နေတာ။ ဒီနေရာအကြောင်း ဗဟုသုတ မရှိဘဲနဲ့ ငါ မအောင်မြင်နိုင်ဘူး။ နင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီနေရာအကြောင်း မသိဘူးဆိုတော့၊ လောလောဆယ်တော့ သူတို့ကိုပဲ အားကိုးရမှာပေါ့"</p> <p>​လုံချန်းသည် အခန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ အသွားအလာ ရှိနေသည်ကို အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။</p> <p>​ကင်းစောင့်များမှာ အခန်းကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီ လျှောက်လှမ်းနေကြပုံရသည်။</p> <p>​"ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အပေါ် အလုပ်ဖြစ်မလားတော့ မသိဘူး။ နင့်ရဲ့ အကြံပြုချက် လိုချင်တယ်။ တကယ်လို့ ဒါသာ အလုပ်ဖြစ်ရင် အရာအားလုံးက အများကြီး ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာအကြံလဲ" ရွှင်းက လုံချန်းရှေ့တွင် ထပ်မံ ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များက ယခုထက်တိုင် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>"ပိုးဖလံလေ... ငါ အဲဒီကောင်လေးကို မခေါ်တာ ကြာပြီ။ ဒီအမှောင်နတ်မိမယ်တွေ အပေါ်မှာ သူ့ကို သုံးလို့ရမလား သိချင်တယ်။ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ လူသားတွေအပေါ်မှာ သက်ရောက်မှုရှိသလိုမျိုး သူတို့အပေါ်မှာရော သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မလား" လုံချန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p>​"နှလုံးစား ပိုးကောင်လား။ ငါ ထင်တာတော့ သူက ဒီမှာလည်း အစွမ်းပြနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တော့ အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"နင် အဲဒီလို အန္တရာယ်မျိုးကို စွန့်စားနိုင်ပါ့မလား" ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ မအောင်မြင်ရင်တော့ ငါက ဒီနတ်မိမယ်တွေနဲ့ ရန်သူဖြစ်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ရင်တော့ ငါတို့အတွက် သတင်းပေးတစ်ယောက် ရလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ" လုံချန်းက တွေးတောရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါ စမ်းကြည့်မယ်ဆိုရင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ရှိမလဲ?ဒ"</p> <p>​"နင်က အဲဒီပိုးကောင်ကို သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အောင်မြင်နိုင်ခြေက ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ဖြေသည်။</p> <p>​"အဲဒီအရေအတွက်ကတော့ မဆိုးပါဘူး။ ကောင်းပြီလေ... ငါ လုပ်မယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုသည်။</p> <p>​သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ ဆက်တိုက် ခေါက်နေသော်လည်း တံခါးက ပွင့်မလာပေ။</p> <p>​"ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားဖို့ သူတို့ကို အမိန့်ပေးထားပုံရတယ်။ ငါ အထဲမှာပဲ စောင့်နေရတော့မှာပေါ့။ မင်လန် ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ငါ့စကားကို နားလည်တာဆိုတော့ ဒီအစီအစဉ်က သူနဲ့မှ အလုပ်ဖြစ်မှာ" လုံချန်းက ခုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီအတွက် ငါ့မှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ယောက် လိုသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ မခေါ်ထုတ်ချင်ဘူး။ သူ အပြင်ရောက်တာနဲ့ ငါ့ကို ဆဲတော့မှာ သေချာတယ်" လုံချန်းက လက်စွပ်ကိုကြည့်ကာ ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ထဲမှ သားရဲနယ်မြေ အတွင်းသို့ သူ၏ စိတ်အာရုံကို ပို့လွှတ်ကာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>​'သယံဇာတတွေ အများကြီးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ဒီထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။ ဒီက ပစ္စည်းတွေကိုလည်း အပြင်ကို ယူထုတ်လို့ မရဘူး။ ဒီက ရှားပါးဆေးသစ်သီးတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်လို့ရရင် ဒါမှမဟုတ် ဒီထဲမှာ ကျင့်ကြံလို့ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ' လုံချန်းက တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>​"ဩော်... နှင်းခဲလေးပါလား။ ဒီကောင်မလေးကတော့ ငါ့ကိုတောင် သတိရပုံမရတော့ဘူး။ သူ အလိုရှိရင် အပြင်ကို ထွက်လာလို့ ရရဲ့သားနဲ့ ဒီရက်ပိုင်း အထဲမှာပဲ နေနေတာ။ သူနဲ့ အရင် စကားပြောကြည့်ဦးမယ်" လုံချန်းသည် သားရဲနယ်မြေထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော နှင်းခဲလေးကို တွေ့ရှိသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် သူမကို လက်စွပ်ထဲမှ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ရှောင်ရွှယ်သည် လက်စွပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လုံချန်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p>​"အုဝူး..." သူမက လုံချန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အသံလေး ပြုလိုက်သည်။</p> <p>​"နင်ကတော့ ငါ့ကို မေ့နေပြီလား။ ဘာလို့ အပြင်ကို ထွက်ပြီး ငါနဲ့ မတွေ့တာလဲ" လုံချန်းက သူ၏လက်ထဲမှ အမွေးပွပွ သတ္တဝါလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အင်း..." နှင်းခဲလေးသည် လုံချန်းက သူမ၏ခေါင်းကို ပွတ်ပေးသည်ကို သဘောကျကာ သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲနေသည်။</p> <p>​"အချိန်တွေသာ ကုန်သွားတယ်၊ နင်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲနော်။ နင် ကြီးလာရင်လည်း ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေမှာလား" လုံချန်းက နှင်းခဲလေးကို မေးလိုက်သော်လည်း သူမ ပြန်ဖြေမည် မဟုတ်သည်အား သူ သိသည်။</p> <p>​နှင်းခဲလေးက သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်သည်။</p> <p>​"ဥပမာတစ်ခု ပြရရင်... မုဆိုးကြယ်ကို ကြည့်လိုက်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက နင့်လိုပဲ သေးသေးလေး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်၊ အခုတော့ သူက အကြီးကြီး ဖြစ်နေပြီလေ။ နင်ကရော သူ့လို အကြီးကြီး ဖြစ်လာမှာလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​နှင်းခဲလေးသည် သူပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပုံပေါ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲသော အရောင်များဖြင့် တောက်ပလာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာတော့သည်။</p> <p>​သူမ၏ အမွေးများမှာလည်း ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေရာမှ တဖြည်းဖြည်း အရောင်ရင့်လာကာ မည်းနက်လာသည်။</p> <p>​"ဟေ... ဒါ ဘာကြီးလဲ" လုံချန်းသည် ထိတ်လန့်သွားကာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​နှင်းခဲလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားသော်လည်း ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲပင်။ အတန်ကြာသော် ပြောင်းလဲမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ အမွေးများမှာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ထက်ပင် ပိုမိုနက်မှောင်သော အမည်းရောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ လက်သည်းများမှာ မုဆိုးကြယ်၏ လက်သည်းများထက်ပင် ပိုမို ထက်မြက်ပုံရသည်။ သူမ၏ အရွယ်အစားမှာမူ မုဆိုးကြယ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​ယခုအခါ သူမသည် မုဆိုးကြယ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသွားပြီး ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင် ရှိသည်။ လုံချန်းမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသော အရာကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါ ဘာတွေလဲ။ သူက မုဆိုးကြယ်နဲ့ နေရာချင်း လဲလိုက်တာလား" လုံချန်းက မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် သားရဲနယ်မြေထဲသို့ စိတ်အာရုံပို့ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​သူမသည် သားရဲနယ်မြေထဲသို့ နေရာပြောင်းကာ မုဆိုးကြယ်ကို အပြင်သို့ လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူကသာ သူမ ပုံစံပြောင်းသွားသည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်မိသည်။</p> <p>​သို့မဟုတ် သူမက ပုံရိပ်ယောင်ဟုလည်း သူ ယူဆမိသည်။</p> <p>​သို့သော် သားရဲနယ်မြေထဲတွင် မုဆိုးကြယ်က အမှန်တကယ် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မုဆိုးကြယ်နှင့် တူနေသော နှင်းခဲလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါ ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်ရမယ်။ နင့်မှာ ပုံရိပ်ယောင် အစွမ်းလည်း ရှိတယ်လား" လုံချန်းက ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးသကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ့တွင် ပုံရိပ်ယောင် နိယာမ ရှိသဖြင့် ထိုအရာ၏ အားနည်းချက်ကို သူ သိသည်။ ပုံရိပ်ယောင်ဆိုသည်မှာ တကယ်မရှိသော အရာကို ရှိသယောင် မြင်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်လျှင် အမှန်တရားမှာ ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ်ယောင်ကို ထိတွေ့၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>​သူ နှင်းခဲလေးကို ထိကြည့်လိုက်လျှင် သူမသည် နဂိုပုံစံအတိုင်း ရှိနေပြီး မုဆိုးကြယ် ပုံစံမှာ ပုံရိပ်ယောင် သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိရမည်ဟု လုံချန်း ယုံကြည်နေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save