Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း(401)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက လော်ပင်းဘက်သို့ လှောင်ပြုံးတစ်ချက်သာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့ကို စကားတစ်လုံးမျှပင် ပြန်မပြောခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လော်ပင်းတစ်ယောက် အနေရခက်သွားရခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က လင်းကျန်းဖူ၏ သူ၏အပေါ်တွင် ရှိခဲ့ဖူးသော နူးညံ့ကြင်နာသော အပြုံးများကိုပင် လွမ်းဆွတ်မိသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားရပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>တခြားလူများ ပြောဖူးသကဲ့သို့ပင်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ အပြင်လောကတွင် ကြာကြာနေထိုင်ပါက စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း ကြမ်းတမ်းလာတတ်ပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် တုန်လိလိကိုလည်း သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည်လည်း လင်းကျန်းဖူကဲ့သို့ ဖြစ်လာလျှင် သူ၏ ဘဝက ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လော်ပင်းမှ လင်းကျန်းဖူအား ပြင်းပြင်းထန်ထန်စကားပင် တစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲလောက်အောင် သူရဲဘောကြောင်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် တုန်လိလိက ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကာ သူ့အား ကျိန်းမောင်းပြောဆိုလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“လော်ပင်း.. ရှင်က ယောကျ်ား တစ်ယောက်ရော ဟုတ်ရဲ့လား၊ ရှင့်ရဲ့ ဇနီးဟောင်းကိုတောင် သင်ခန်းစာ မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ရှင်က ဘာတွေများအသုံးကျမှာလဲ! ရှင်က...”</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိမှ ဆက်လက်ပြီး ဆဲဆိုချင်နေသည့်အချိန်မှာပင် သတိထားရမည့် အချက်များကို ရေးသားပြီးသွားပြီဖြစ်သော ဆရာဝန်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တုန်လိလိအား ဟန့်တားလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တော်တော့! ဒီနေရာက ဆေးရုံနော်၊  ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေး မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့တွေ ဆဲဆိုရန်ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် အပြင်ထွက်ပြီး ဆဲဆိုရန်ဖြစ်ကြ ၊ ကျွန်မနဲ့ တခြား လူနာတွေကို လာပြီး မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့!”</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က တုန်လိလိအား တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် မတိုင်မီက စာရေးနေသော်လည်း နားမပင်းပါချေ။ မည်သူဘက်မှ ပြဿနာ စရှာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားသိနေခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတုန်လိလိမှာ သူမ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် ပါးစပ်အဆိုးရွားဆုံး လူတစ်ဦးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ.. ရှင်က ဆဲဆိုနေဖို့ အားရှိနေသေးတာကို ကြည့်ရင် ဗိုက်ကလည်း နာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဗိုက်မနာတော့ဘူးဆိုရင်လည်း အိမ်ကိုပြန်ပြီး ကလေးကိုပဲ သေသေချာချာ ပြုစုပါ၊</p> <p> </p> <p>ကျွန်မမှာ တခြား လူနာတွေ ကြည့်ဖို့လိုသေးတယ်၊  ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို  လာမဖြုန်းနဲ့”</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က ပြောနေရင်းဖြင့် စာရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လော်ပင်းအား တုန်လိလိကို အမြန်ဆုံးခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိကသာ အဆူခံရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လော်ပင်းမှာလည်း အရှက်ရနေခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့၍သာ စာရွက်ကို ယူလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>စာရွက်ကို ရပြီးနောက် သူက တုန်လိလိအား အမြန်ထူမ၍ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... တော်လိုက်တော့၊ ဒေါက်တာ စိတ်ဆိုးနေတာကို မမြင်ဘူးလား!”</p> <p> </p> <p>ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သူ့ကိုမဆို အပြစ်ပြုမိပါလို့ရလျှင်ပင် ဆရာဝန်ကိုတော့ အပြစ်မပြုမိရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက နောက်တစ်ကြိမ် နေမကောင်းဖြစ်လာလျှင် မည်သို့ ဖြစ်လာပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိတစ်ယောက် ဆရာဝန်၏ ဆူပူမှုကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် မျက်နှာပျက်ယွင်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမတွင် ဆရာဝန်အား ပြန်လည် ပြောဆိုရန် သတ္တိမရှိသကဲ့သို့ လင်းကျန်းဖူအားလည်း မည်သည်ကိုမျှ မပြောရဲတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို တွေးမိလေလေ သူမ ပို၍ စိတ်ပျက်လေလေဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်များက လင်းကျန်းဖူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး သူမ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ်က “ရလဒ်တွေ ထွက်လာပြီ” ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သတိရမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါဆို သူမက ဆရာဝန်ဆီမှာ လာပြတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>သူမလိုမျိုး ဒီဆရာဝန်မဆီမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် စစ်ဆေးမှုတွေ လာလုပ်တာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်းကျန်းဖူက ကလေး လုံးဝ မရနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း လော်ပင်းထံမှ သူမ သေသေချာချာ သိရှိထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သောလူမျိုးက ကိုယ်ဝန်ဆောင် စစ်ဆေးမှု လာလုပ်သည်ဆိုလျှင် ရယ်စရာသက်သက်ဖြစ်နေမည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ဝန်ဆောင် စစ်ဆေးမှု မဟုတ်ဘူးဆိုရင်...</p> <p> </p> <p>“လင်းကျန်းဖူ... နင်က ဒီကို ဗိုက်လာစစ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်? ဟားဟား... အိုး တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မရယ်သင့်ဘူးပဲ</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်အတွက် မိခင်မဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်</p> <p> </p> <p>အဲဒါက တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ ကိစ္စပဲ၊ ကလေးမရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသမီးလို့တောင် မသတ်မှတ်နိုင်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ကို အကြံပေးချင်တာကတော့...  နင်ကလေးမရနိုင်တာ ဆယ်နှစ်ကျော်နေပြီလေ ၊ နင် ဘယ်လိုပဲ စစ်စစ်၊ ဘယ်လိုပဲ လုပ်လုပ် အံ့ဩစရာတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် နင့်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဒီအတိုင်း မဖြုန်းတီးဘဲ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို အိုစာမင်းစာအတွက်ပဲ စုထားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးမမွေးနိုင်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ချင်တဲ့ ယောကျ်ားဆိုတာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား လော်ပင်း?”</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိသည်ကား “ငါက နင့်အတွက် စေတနာနဲ့ ပြောနေတာပါ၊ အထင်မမှားပါနဲ့” ဟူသော မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက  ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်  လင်းကျန်းဖူအား ကွာရှင်းခဲ့သောလော်ပင်းဘက်သို့လည်း လှည့်၍ မေးလိုက်သေး၏။</p> <p> </p> <p>လော်ပင်းသည်ကား အနေခက်သော မျက်နှာဖြင့်သာ ရှိနေခဲ့ကာ ဟုတ်သည်ဟုလည်း မပြောရဲသကဲ့သို့  မဟုတ်ဟုလည်း မပြောရဲခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ဘေးတွင် ချထားသော သူမ၏ လက်များကိုလည်း မသိစိတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ဆရာဝန်ကသာ သူမအား နောက်ဆုံးသော ကောက်ချက်ကို မပေးရသေး၍  မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် တုန်လိလိ၏ ပါးကို အားရပါးရ ဖြတ်ရိုက်ပြီး ကလေးမရနိုင်သူမှာ သူမ မဟုတ်ကြောင်း၊ သူမ၏ ကျန်းမာရေးက လုံးဝအဆင်ပြေနေကြောင်းကို အော်ဟစ် ပြောပြလိုက်ချင်နေပေပြီ။</p> <p> </p> <p>သေစမ်း.. ဒီတုန်လိလိရဲ့ ပါးစပ်ကတော့ ဒီမနက် မစင်စားလာလို့ပဲ ဒီလောက်အထိ နံစော်နေတာ ဖြစ်ရမယ်!</p> <p> </p> <p>လင်းရန်သည်လည်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသောကြောင့် သူမအား ပြန်လည်ကျိမ်းမောင်းပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသာ ဝင်မပြောလျှင် သူမ၏ ဒေါ်လေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသောကြောင့် သေသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက စကားစရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် တံခါးဝမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် လက်ထပ်မယ်!”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ထိုအသံကို ကြားချိန်တွင် မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ မည်သည့်အချိန်ကတည့်က ရောက်နေမှန်း မသိရသော ကျိုးကျယ်ပင်းကို တံခါးဝတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်က တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် လင်းကျန်းဖူအား စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကာ သူပြောခဲ့သော စကားကို တည်ငြိမ်ပြတ်သားစွာဖြင့် ထပ်မံပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ကလေးမရနိုင်ရင်တောင်မှ ကျွန်တော် သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ၊ သူမနဲ့ တစ်သက်လုံး အတူဖြတ်သန်းသွားချင်တယ်</p> <p> </p> <p>အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာက လူနှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ကလေးမရှိရင်တောင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်သွားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>သူက ထိုသို့ ပြောဆိုရင်းဖြင့် တုန်လိလိနှင့် လော်ပင်းတို့အား အေးစက်လွန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကလေးရှိမှသာ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ လုံခြုံမှုကို ရရှိနိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက သိပ်ကို အားနည်းလွန်းပြီး ပြောလောက်ရာကိစ္စတောင် မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ကျွန်တော် ပြောချင်တယ်</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျားတို့တွေ အတူပေါင်းဖက်နေကြတာက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ချစ်လို့တောင် ဟုတ်ပါ့မလားလို့ သံသယ ဖြစ်မိတယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည်က တုန်လိလိအပေါ် ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ လော့ပင်းအပေါ်တွင်သာ ဒေါသနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လော်ပင်းမှာ လင်းကျန်းဖူကဲ့သို့ ကောင်းမွန်လွန်းသော ဇနီးတစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးလျက်နှင့် တန်ဖိုးထားရန် မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လော်ပင်းက လက်လွှတ်လိုက်၍သာ သူနှင့် ပေါင်းဖက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိလာနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူသာ လင်းကျန်းဖူနှင့် စောစောစီးစီးဆုံတွေ့ခဲ့မည်ဆိုပါက သူမအား ယခုကဲ့သို့ မတရားမှုများကို ကြုံတွေ့ရစေမည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာကျိုး... ရှင်တို့က...”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ အမျိုးသမီး ဆရာဝန်အနေဖြင့် ကျိုးကျယ်ပင်းက ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ကိစ္စရပ်များကို ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျိုးကျယ်ပင်းမှာ ဆေးရုံတွင် အလားအလာရှိသော လူငယ်ဆရာဝန်တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ယခင်က သူ့အား လက်တွဲဖော်တစ်ဦး မိတ်ဆက်ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူက လက်တလောတွင် အိမ်ထောင်ပြုရန် အစီအစဉ် မရှိသေးကြောင်းသာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>မထင်မှတ်ဘဲ သူ သဘောကျသောသူနှင့် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဆုံတွေ့ခဲ့ပေပြီ။ ဤသည်မှာ တားဆီး၍ မရနိုင်သော ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စပဲ!</p> <p> </p> <p>စီနီယာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဆရာဝန်မကြီးက ကျိုးကျယ်ပင်းအတွက် အလွန် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သောကိစ္စ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေး တုန်လိလိမှာ စကားပြောကြမ်းတမ်းလွန်းသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည် အရှက်ခွဲခံရခြင်းက ထိုက်တန်လွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်း၏ ပြန်လည် ချေပမှုကို ခံလိုက်ရသော တုန်လိလိတစ်ယောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဆေးရုံသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ဖူးသောကြောင့် ကျိုးကျယ်ပင်းအား သေချာပေါက် မြင်ဖူးထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဆေးရုံရှိ သူနာပြုများက ဒေါက်တာကျိုးမှာ ဆေးရုံတွင် အနာဂတ်အကောင်းဆုံး လူငယ်ဆရာဝန် ဖြစ်ကြောင်း၊ ရုပ်ရည်လည်း ချောမောပြီး စိတ်နေစိတ်ထားလည်း ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကိုလည်း သူမ ကြားဖူးထားပေ၏။</p> <p> </p> <p>အဓိကမှာ ဆေးပညာတွင်လည်း ထူးချွန်သည့်အပြင် သူ၏ မိသားစု နောက်ခံမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် မည်မျှ ကံကောင်းသည် မိန်းကလေးက ဤကဲ့သို့ချမ်းသာသည့် အမျိုးသားကို ပိုင်ဆိုင်ရရှိနိုင်မည်လဲဟုပင် သူမ တွေးမိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိအနေဖြင့် ထိုအကြောင်းကို ကြားခဲ့ချိန်က သူမသာ အိမ်ထောင်မကျသေးလျှင် အခွင့်အရေး တစ်ခုခု ရှိနိုင်ဦးမည်လားဟူ၍ တွေးကာ ခေတ္တမျှ နှမြောနေခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခုအချိန်၌ သူမတွင် ကလေးမွေးရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်၍ စိတ်ကူးယဉ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသားက တခြားလူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လို့ မရပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လေလေ လော်ပင်းအား ပို၍ အထင်သေးလေလေ ဖြစ်လာကာ လော်ပင်းမှာ ဒေါက်တာကျိုး၏ ဆံပင်တစ်ပင်လောက်တောင် မမီနိုင်ဟူ၍ ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းက သူမအား သူသည်က လင်းကျန်းဖူကို နှစ်သက်ကြောင်းနှင့် လင်းကျန်းဖူ ကလေးမရနိုင်လျှင်ပင် လက်ထပ်ရန် အသင့်ရှိကြောင်း ပြောဆိုလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရူးနေတာလား!</p> <p> </p> <p>ဒါမှမဟုတ် မျက်စိကန်းနေတာလား။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူလို လူစားမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူနဲ့ ထိုက်တန်မှာလဲ!</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save