Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(405)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့မှာ ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြရင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိတ်ထိခိုက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်တုန်းက လော်ပင်းနှင့် တုန်လိလိတို့က ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးအတွက် အတူတကွ ကြိုးပမ်းနေကြပြီး မျှော်လင့်ချက်များစွာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ဖြစ်လာမည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ ဒေါ်လေး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က  လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလေ.. ဒါက သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ရလဒ်တွေပဲ၊ ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး!”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူမ၏ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပင် လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ဒေါ်လေး၊ ဟိုဘက်မှာ ဒေါက်တာကျိုးက ဒေါ်လေးကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ ထင်တယ်.. သူနဲ့ သွားပြီး စကားပြောကြည့်ပါလား”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းမှာ အဝေးမှနေ၍ သူတို့အား တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီပင်။</p> <p> </p> <p>သူ မည်သူ့ကို ကြည့်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မတိုင်မီက ရုံးခန်းအတွင်း၌ ရှိနေချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းအနေဖြင့် လင်းကျန်းဖူအပေါ် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အတားအဆီးမရှိ ဖွင့်ဟပြောဆိုခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း ကျိုးကျယ်ပင်း သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၍ ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဖုံးကွယ်ထားစရာ မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမတွင် ပြဿနာမှ မရှိကြောင်းကိုလည်း ဆရာဝန်မကြီးထံမှ သိရှိလိုက်ရပြီဖြစ်၍ လင်းကျန်းဖူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဖိစီးနေသော ကျောက်တုံးကြီးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမက ယခုအချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လင်းရန်အား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဒေါ်လေး သူနဲ့ သွားပြီး စကားပြောလိုက်ဦးမယ်နော်၊ မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်နေပေးမလား”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ဒေါ်လေး၊ မြန်မြန်သွားလိုက်လေ ၊ ကျွန်မ ဘယ်ကိုမှ မသွားဘဲ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က လင်းကျန်းဖူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်များကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ဒေါ်လေးဖြစ်သူက ကျိုးကျယ်ပင်းအပေါ် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိပါဟု အသိတရားမဲ့စွာ ပြောဆိုမည်ဆိုပါက ထိုသည်မှာ မုသားစကား ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် လင်းရန်၏ အားပေးမှုကြောင့် လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် ကျိုးကျယ်ပင်းထံသို့ သွားခဲ့ကာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် မည်သည်အရာမျှ လုပ်စရာမရှိတော့သည့်အတွက် နေရာတွင် ရပ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆေးရုံအပေါက်ဝတွင် တားဆီးခြင်းခံထားရသော လော်ပင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် လော်ပင်းအနေဖြင့် မည်မျှပင် အားအင်ရှိစေကာမူ ဆက်လက်၍ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည်က ဆေးရုံတံခါးဝတွင် ငေးမှိုင်သောမျက်လုံးများ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်အတွင်း သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေသသကဲ့သို့ ထင်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်လာခဲ့ရပါသနည်း။ သူသည်က တစ်ဖက်လူကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် မည်သည့်အရာကိုမျှမလုပ်ခဲ့ပါဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှဆိုးရွားသော ကိစ္စရပ်များက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာရပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>သူ၏ကိုယ်ပိုင် ရင်သွေးပင်မဟုတ်သော ကလေးတစ်ယောက်အတွက်နှင့် သူ၏ဘဝကို ဤကဲ့သို့ အဆုံးရှုံးခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူနှင့် ကွာရှင်းပြီးနောက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်၊ သူအိပ်မက်မက်ခဲ့သော ကလေးကို ရရှိမည်၊ သားသမီးမြေးမြစ်များဖြင့် စည်ကားသော မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတွင်တော့ အဖြစ်မှန်က သူ့အား လှောင်ပြောင်နေခဲ့ပေပြီ ။</p> <p> </p> <p>ကလေးမရနိုင်သူမှာ လင်းကျန်းဖူ မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ့အနေဖြင့် အစကတည်းက မှားယွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သော ကလေးတစ်ယောက်အတွက်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်ခင်လာခဲ့ရသော လင်းကျန်းဖူအား မကွာရှင်းခဲ့သင့်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ သူတို့ မကွာရှင်းခဲ့ကြပါက လင်းကျန်းဖူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူကသာ သူမအပေါ် သစ္စာမဖောက်ဖျက်ခဲ့လျှင် သူမက သူ့အား မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ စွန့်ခွာသွားမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>နောင်ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာသည့်တိုင် သူတို့နှစ်ဦးတွင် ကလေးမရှိခဲ့လျှင်ပင် ဆံပင်များဖြူလာသည့်တိုင်အောင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အဖော်ပြုလျက် လက်တွဲသွားနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ရက်များသည်က အလွန်ပင် ကောင်းမွန်းလွန်းပေလိမ့်မည်။ ထိုမြင်ကွင်းများကို တွေးတောမိလေလေ လော်ပင်းမှာ ရင်ကွဲမတတ် နောင်တရမိလေလေ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မှားခဲ့ပေပြီ။ မိဘများ၏ စကားကိုနားထောင်ကာ ကလေးတစ်ယောက်အတွက်နှင့် လင်းကျန်းဖူအား လမ်းခွဲခဲ့ခြင်းက လုံးဝ မှားယွင်းခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုတွင်တော့ သူ နောင်တရနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏အမှားကို အမှန်တကယ် သိမြင်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် လင်းကျန်းဖူအား တောင်းပန်ချင်သည်၊ ဝန်ခံချင်သည်၊ သူမဘက်မှ သူ့အား ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး သူ၏အနားသို့ ပြန်လာရန် တောင်းဆိုချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသာ ပြန်လာမည်ဆိုပါက သူတို့အနေဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သောဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပါလား။ မဟုတ်သေးပေ။ သူသည်က သူမအပေါ် အရင်ကထက်ပင် ပို၍ ကောင်းအောင် ထားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမအား မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ လျစ်လျူရှုတော့မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ မည်သည့်တောင်းဆိုချက်မျိုးကိုမျှလည်း မပြုတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ ပြန်လာရုံဖြင့်ပင် လုံလောက်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းလာခဲ့ကြသော ဇနီးမောင်နှံသံယောဇဉ်နှင့် ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်တို့ကို ထောက်ထား၍ သူမအနေဖြင့် သူ့အပေါ် လုံးဝသံယောဇဉ် မရှိဘဲ မနေလောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိချိန်တွင် လော်ပင်း၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပလာပြီး လင်းကျန်းဖူအား တောင်းပန်ဝန်ခံပြီး သူထံသို့ ပြန်လာခိုင်းရန်အတွက် ဆေးရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ဆေးရုံထဲသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် လင်းကျန်းဖူနှင့် ကျိုးကျယ်ပင်းတို့ အတူရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းက လင်းကျန်းဖူအား မည်သည့်စကားကို ပြောလိုက်ကြောင်း မသိရသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လော်ပင်းတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ လင်းကျန်းဖူအား ပထမဆုံး ချစ်စကားဆိုခဲ့ချိန်ကလည်း သူမ၏မျက်နှာတွင် ဤကဲ့သို့သော အပြုံးမျိုး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမက သူနှင့်အတူရှိရန် သဘောတူခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတွင်တော့ သူမက ထိုကဲ့သို့ ပြုံးနေခဲ့ပြန်ပေပြီ။ သူမက ကျိုးကျယ်ပင်းနှင့် အတူရှိရန် သဘောတူလိုက်ပြီလား။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>သူမနဲ့ ကျိုးကျယ်ပင်း သိလာခဲ့ကြတာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် သဘောတူနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>အရင်တုန်းက သူ ကျောင်းသားဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူမရဲ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီးမှ သူမက သူနဲ့တွဲဖို့ သဘောတူခဲ့တာလေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းကိုကျတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် လက်ခံရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သံသယများကို သက်သေပြသကဲ့သို့ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းကျန်းဖူ၏ နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားသည့်ပုံအရ “ကောင်းပြီ” ဟူသော စကားတို့ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>လော်ပင်းတစ်ယောက် စိုးရိမ်စွာဖြင့် သူမ၏စကားကို အလျှင်အမြန် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်နဲ့! ကျန်းဖူ... မင်း သူနဲ့ အတူရှိမနေသင့်ဘူး!”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ သိလာခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသေးလို့လဲ၊ သူက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ မင်း တကယ်ရောသိရဲ့လား၊ တကယ်လို့ သူက မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကိုပဲ ကြည့်ပြီး မင်းကို လိမ်ညာလှည့်စားချင်နေတာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ မင်း သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲမှာ အလိမ်မခံပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>“လော်ပင်း.. ရှင် ဘာလို့ အခုထိ မသွားသေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ပင်း၏အသံကို ကြားရချိန်တွင် လင်းကျန်းဖူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့်  လော်ပင်းသည်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လူသတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီဟု ထင်ထားခဲ့လေ၏။   အထဲသို့ ဝင်လာရဲသေးလိမ့်မည်ဟု  မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူ မတိုင်မီက ပြောလိုက်သည်က: </p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းကို သဘောမတူလိုက်နှင့် ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>အဲဒီလူက ကျိုးကျယ်ပင်း သူမကို ချစ်စကားပြောနေတာလို့ ထင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ကျိုးကျယ်ပင်းက သူမအား ပိတ်ရက်တွင် ပန်းခြံသို့ သွားရန် ဖိတ်ကြားနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူမကလည်း သဘောတူတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ပတ်သက်မှုမှာ ထိုအဆင့်အထိ မရောက်သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှက လင်းကျန်းဖူအပေါ်တွင် များစွာ သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက မည်မျှပင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဖြစ်နေလျှင်ပင် နောက်ထပ် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုထဲသို့ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်ရန် အသင့်မဖြစ်သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ကျိုးကျယ်ပင်းအား သူမ၏ ခံစားချက်ကို ပြောပြခဲ့ပြီး ကျိုးကျယ်ပင်းကလည်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးပါမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်အတွင်း သူ့ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုဘဲ ယခင်ကကဲ့သို့ သူငယ်ချင်းများအဖြစ် ဆက်သွယ်သွားကြရန်နှင့် တစ်လှမ်းချင်းစီ သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏တောင်းဆိုချက်တို့က လင်းကျန်းဖူ၏ စိတ်ကူးနှင့် ထပ်တူကျနေသောကြောင့် သူမအနေဖြင့် ငြင်းပယ်စရာ အကြောင်းမရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် လော်ပင်း၏ ဤကဲ့သို့ နားလည်မှုလွဲခြင်းကို ကြုံတွေ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>“လော်ပင်း.. ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ ကိစ္စတွေကို လာပြီး ဂရုစိုက်နေရတာလဲ၊ ရှင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ၊ ရှင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာလဲ</p> <p> </p> <p>အခု ရှင့်ရဲ့ ပုံစံက ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေလဲဆိုတာ  မသိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက အေးစက်သော လေသံဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက ပတ်သက်မှုတွေက ရှင်နဲ့ တုန်လိလိတို့ အတူရှိခဲ့နေကတည်းက အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ</p> <p> </p> <p>ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ပဲ အတူရှိနေနေ ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ၊ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ဘဝကို ဘယ်တုန်းကမှ လာပြီး မနှောင့်ယှက်ခဲ့ဘူး</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ရှင်လည်း ကျွန်မရှေ့မှာ ထပ်ပြီး ပေါ်မလာနဲ့တော့၊ အခု ရှင့်ကို မြင်တဲ့အချိန်တိုင်း ကျွန်မမှာ ခံစားချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါက ရွံတာပဲ!”</p> <p> </p> <p>သူမက လော်ပင်းအပေါ် ရွံရှာမိရုံသာမက ကလေးမရနိုင်ခြင်းကြောင့် လော်မိသားစုဝင်များ၏ ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့မှုများကို ခံခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကိုလည်း ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ထိုနေ့ရက်များကို ခက်ခဲစွာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ ထိုအကြောင်းများကို ထပ်မံ၍ မတွေးတောချင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save