Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(406)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လော်ပင်းက လင်းကျန်းဖူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ရွံရှာမှုကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အလွန်နာကျင်သွားရပြီး ဆက်လက်၍သာ တောင်းပန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ... ငါ... ကျန်းဖူ၊ မင်း ငါ့အပေါ် ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့လား၊ ငါ မှားသွားတယ်ဆိုတာ သိပါပြီ၊ တကယ် သိပါပြီ ..ငါတို့ရဲ့ အရင်က သံယောဇဉ်တွေကို ထောက်ပြီးတော့...”</p> <p> </p> <p>သူက ပြောနေရင်းဖြင့် လင်းကျန်းဖူ၏ လက်ကို ဆွဲရန် အရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းက ချက်ချင်းပင် လင်းကျန်းဖူ၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရပ်လိုက်ပြီး လော်ပင်း၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျိုးကျယ်ပင်း... ခင်ဗျားက နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ လူဆိုးလူမိုက်တစ်ယောက်လို လုပ်ချင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>သူက လော်ပင်းအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားသာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး လက်ပါမယ်ဆိုရင် ရဲတွေ လာဖမ်းတာကို စောင့်မနေတော့ဘဲ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ခင်ဗျားကို ဖယ်ရှားပစ်မယ်!</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျား မသိသေးတာရှိတယ်၊ ကျွန်တော်က ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ စစ်တပ်ထဲမှာကြီးပြင်းလာခဲ့တာ.. ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်စွမ်းကို စမ်းကြည့်ချင်သေးလား”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းက ပြောနေရင်းဖြင့် လော်ပင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ရှိနေသကဲ့သို့ သူ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ဖြည်းညင်းစွာ လိပ်တင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ပင်းက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ချိန်တွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်ဆေးရုံမှ ဒေါက်တာကျိုးက မိသားစုနောက်ခံ ကောင်းမွန်သူဖြစ်ကြောင်း တုန်လိလိ ပြောခဲ့သည်ကို သူ ကြားဖူးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသူသာ စစ်တပ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဆိုလျှင် သူသည်က ကျိုးကျယ်ပင်း၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိပြီးနောက် လော်ပင်းက ဆက်လက်၍ ပတ်သက်ရန် စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် လင်းကျန်းဖူအား ပြန်လည် ရယူရန် ကြိုးပမ်းမှုကို လက်လျှော့လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျိုးကျယ်ပင်း ဘေးနားတွင် ရှိနေသရွေ့ သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းဖူ... ငါ လက်မလျှော့ဘူး.. မင်း စိတ်ပြောင်းလာမယ့်နေ့အထိ ငါ သေချာပေါက် စောင့်နေမယ်!”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လော်ပင်းက ကျိုးကျယ်ပင်းအား သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် အလျှင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက အမှန်တကယ် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှသာ လင်းကျန်းဖူလည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော်ပင်း၏ မတိုင်မီက စကားများကို ပြန်လည် တွေးတောမိချိန်တွင် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလူက ဘာလို့ ယင်ကောင်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘယ်လိုမှ မောင်းထုတ်လို့ မရတော့ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ကျိုးကျယ်ပင်းက သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မကြောက်ပါနဲ့..  သူ ကိုယ့်ကို ကြောက်သွားပြီ ထင်တယ်၊ ကိုယ်ရှိနေသရွေ့ သူ မင်းရဲ့အနားကို မလာရဲပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လင်းကျန်းဖူက လော်ပင်းအား ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ တစ်ဖက်လူက ဤသို့ အမြဲတစေ လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေမည်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျိုးကျယ်ပင်းက လော်ပင်းအား ခြိမ်းခြောက်လိုက်ချိန်က ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရမိသောကြောင့် သူမ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခုနက ရှင် ပြောတာတွေက တကယ်လား၊ ရှင် တကယ်ပဲ အဲဒီလိုတိုက်ခိုက်ရေးကို ကျွမ်းကျင်တာလား”</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် သူမ၏ ယခင်က ထင်မြင်ချက်အရ ကျိုးကျယ်ပင်းမှာ ပညာအရည်အချင်းအလွန်မြင့်မားပြီး ဆေးပညာဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလွန်းသော ထူးချွန်သည့် ဥာဏ်ကြီးရှင်ဆရာဝန်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ လက်ပါသည်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းတစ်ယောက် သူမ၏စကားကို ကြားချိန်တွင် အနေခက်စွာဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းကို တို့ထိလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်ကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်  သူ့ကို လိမ်ပြောလိုက်တာ..  ကုယ်သာ တကယ်ကြီး အဲဒီလောက် တော်နေရင် စစ်တပ်ကနေ ထွက်ပြီး ဒီအလုပ်ကိုလုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူသည်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခြေရာကိုနင်းကာ စစ်တပ်ထဲသို့ သေချာပေါက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ်က စုန့်ရှီးယန်လောက် အစွမ်းမထက်ပေမဲ့ မင်းကိုတော့ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက စိုးရိမ်နေလို့လဲ.. ရှင် လျှောက်မပြောနဲ့ဦး!”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် သူ၏စကားကြောင့် ထပ်မံ၍ ရယ်မောမိသွားရပြီး သူတို့နှစ်ဦးက စကားအနည်းငယ်ခန့် ထပ်မံ ပြောဆိုခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး... ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းလို့ပြီးသွားပြီလား၊ ဒါဆို ကျွန်မ ဆိုင်ကို အမြန်ပြန်တော့မလို့”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် (11) နာရီနီးပါး ရှိနေပေပြီ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီအချိန်၌ ဆိုင်ထဲတွင် ဧည့်သည်များ များပြားလာတော့မည် ဖြစ်၍ သူမ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ ကျိုးကျယ်ပင်းနှင့် စကားပြောနေသည်မှာ နာရီဝက်ခန့် ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ ရှက်ရွံ့သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်.. ဒေါ်လေးမှာလည်း ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ မြန်မြန် သွားကြရအောင်လေ၊ တကယ်လို့ မင်း နောက်ကျသွားရင် ဒေါ်လေးက ဆိုင်က တာဝန်ရှိသူကို သေသေချာချာ ရှင်းပြပေးပါ့မယ်!”</p> <p> </p> <p>ဒေါ်လေးဖြစ်သူက သူမထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လင်းရန်က အလျှင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ အဆင်ပြေပါတယ် ဒေါ်လေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့.. အကြီးဆုံးအဒေါ်က အခု အတော်လေး တော်နေပြီ..ရိုးရိုးဟင်းလျာတွေကိုတော့ သူမက အဆင်ပြေအောင် ချက်ပေးနိုင်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်းရန် ကိုယ်တိုင် ရှိနေခြင်းကတော့ ပို၍ စိတ်ချရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျိုးကျယ်ပင်းအား အလျှင်အမြန် နှုတ်ဆက်ကာ စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် အလောတကြီး ဖြစ်နေပုံရသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တခြားလူမဟုတ်ဘဲ တုန်လိလိ၏ မိဘများသာဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာ .. ကျွန်မက တုန်လိလိရဲ့ အမေပါ၊ ကျွန်မရဲ့သမီးက လမစေ့ဘဲ မွေးတော့မယ်လို့ ဆေးရုံက ဖုန်းဆက်လာလို့..  သူမ အခု ဘယ်မှာလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... သူမရဲ့ ယောကျ်ား လော်ပင်းရော၊  သူက ကျွန်မရဲ့သမီးနဲ့ အတူ ဆေးရုံကိုလာခဲ့တာလေ၊ သူ ဘယ်ကိုရောက်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိအနေဖြင့် ဆေးရုံသို့ မိဘများ၏ လုပ်ငန်းခွင်မှ ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးထားခဲ့သောကြောင့် ဆေးရုံက သူမ၏ မိသားစုဝင်များကို အကြောင်းကြားရန်သာ တာဝန်ယူပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း တခြားသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုတော့ ဖုန်းဖြင့် ရှင်းပြရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် တုန်မိသားစုမှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>မိဘများအနေဖြင့် သမီးဖြစ်သူက နောက်တစ်လကျော်မှ မွေးဖွားမည်ဟု သိထားသည့်အတွက် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဖြစ်လာရသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းတစ်ယောက် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသောကြောင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိ၏ မိဘများ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူ သူတို့အား ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တုန်လိလိက အခု ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာပါ၊ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းသည်လော်ပင်းကတော့ အခုလေးတင်ပဲ ထွက်သွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဘာ! လော်ပင်းက ထွက်သွားတယ်ဟုတ်လား၊ လိလိက ဆေးရုံမှာ ကလေးမွေးနေတာကို သူက ဘာလို့ ထွက်သွားရတာလဲ၊ ဒီကောင်ကတော့... သူက သူ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား!”</p> <p> </p> <p>“ဒီလော်ပင်းကတော့... ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်သွားနိုင်ရတာလဲ၊ သူ ပြန်လာမှသာ ကြည့်ထားလိုက်.. ဒီကောင့်ကို သင်ခန်းစာ မပေးလို့ မရဘူး!”</p> <p> </p> <p>တုန်ဖခင်နှင့် တုန်မိခင်တို့က လော်ပင်း ထွက်သွားသည့်အပေါ် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းတစ်ယောက် သူတို့၏စကားများကို ခေတ္တမျှ နားထောင်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှမပါသောမျက်နှာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တုန်မိသားစုကသာ တုန်လိလိကို အတင်းအကျပ်ဗိုက်နာစေပြီး ကလေးနှင့် မိခင်နှစ်ဦးလုံးကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သူမှာ လော်ပင်းဖြစ်ကြောင်းကို သိသွားခဲ့လျှင် ဤကိစ္စမှာ ဆဲဆိုရုံမျှဖြင့်  ပြေလည်သွားမည်မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တုန်လိလိက လော်ပင်းအပေါ် ဖောက်ပြန်ခဲ့သည့်ကိစ္စကိုလည်း လော်မိသားစုက အလွယ်တကူ လွှတ်ထားမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှေ့လျှောက်တွင် ဤမိသားစုနှစ်စုမှာ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် သေသည်အထိမုန်းတီး၍ တိုက်ခိုက်ကြပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဖြစ်မှန်သည်လည်း ကျိုးကျယ်ပင်း ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိမှာ သေမင်းတံခါးဝမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာပြီး သားယောက်ျားလေးတစ်ဦး မွေးဖွားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် တုန်မိသားစုက ခေတ္တမျှ ဝမ်းသာသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တုန်လိလိသတိရလာချိန်တွင်တော့ သူမအနေဖြင့် လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခဲ့ရခြင်းမှာ လော်ပင်းက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထား၍ ထိုးနှက်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်းကို ပြောပြလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တုန်မိခင်နှင့် တုန်ဖခင်တို့မှာ ထိုစကားကို ကြားရချိန်တွင် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားကြပြီး လော်ပင်းမှာ လူမဟုတ်တော့ကြောင်းနှင့် သူ၏ရင်သွေးကိုပင် ရိုက်နှက်ရက်သူဖြစ်ကြောင်း ဆဲဆိုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက လော်ပင်းနှင့် စာရင်းရှင်းရန် လော်အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် တုန်လိလိက ဤကလေးမှာ လော်ပင်း၏ကလေး မဟုတ်ကြောင်းကို အလျှင်အမြန်ပြောပြလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တုန်မိဘနှစ်ဦးလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုရားရေ... တုန်လိလိက ဘယ်လိုတောင်မှ ဒီလိုမျိုး လုပ်ရက်ရတာလဲ!</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စကို ကြားရရုံမျှဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရသွားကြပြီး တုန်လိလိအား ဒေါသတကြီး ဆူပူကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တုန်လိလိမှာ ထိုအချိန်တွင် အားနည်းနေပြီဖြစ်ကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ငိုယိုလျက်ဖြင့် သူမ၏ကလေးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ကလေးမွေးပြီးသွားပြီဖြစ်၍ သူမအား ပြောဆိုနေခြင်းမှာ အပိုသာဖြစ်ကြောင်း ပြောလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤကလေးမှာလည်း သူတို့၏ မြေးအရင်းဖြစ်နေသောကြောင့် ကလေးကို ပစ်ထားရန်မှာလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုတို့မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသောကြောင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း တုန်လိလိ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံလိုက်ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တုန်လိလိက လော်ပင်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုပင် ကိုယ်ဝန်ရအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ချိန်တွင်တော့ တုန်မိဘများ၏ စိတ်ထဲမှ အပြစ်ရှိစိတ်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိ လုပ်ခဲ့သည်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် မညီညွတ်သော်လည်း လော်ပင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း အစကတည်းက ကလေးမရနိုင်သူဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် တုန်လိလိ၏ အပြစ်မှာ ထင်သလောက် မကြီးမားတော့သကဲ့သို့ထင်ရသည်ပင်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save